Περί ετυμολογίας ο λόγος, μιας και φτάσαμε σε… ετυμηγορίες προ δίκης ή άνευ δίκης. Τουτέστι, σε δουλειά να βρισκόμαστε, αφού δουλειά δεν είχ’ ο διάολος…
Βλήμα και βλήματα λοιπόν, εκ του βάλλω, όθεν και τα σύνθετα: διαβάλλω, προσβάλλω, αμφιβάλλω («αμφιβολίες το μυαλό μου βασανίζουνε πολλές, αμφιβολίες τρελές…», λαϊκό άσμα).
Εν τέλει, πού πήγαν, αν πήγαν και πού βρίσκονται, αν κάπου βρίσκονται τα βλήματα της διακρατικής Ελλάδας-Σαουδικής Αραβίας, με πληρεξούσιο από την πόρτα ή από το παράθυρο;
Εδόθησαν, δεν εδόθησαν, θα δοθούν, δεν θα δοθούν, πού βόσκουν τέλος πάντων;
Διότι, ανάλογα με την πληροφορία, τα ίσως, τα μάλλον, τα ενδέχεται και όλα τα παρεμφερή που δείχνουν σκαστή δημοσιογραφική εγκυρότητα πλήρως απροκατάληπτη (εφημερίδες ούτε για να τυλίγεις ψάρια, μπορεί να δηλητηριαστεί το τηγάνι…), τα βλήματα made in Greece, σαν τους παπάδες made in Monastiraki (εδώ παπάς, εκεί παπάς…) τη μια «εντοπίζονται» εδώ, την άλλη «αποκαλύπτονται» εκεί.
Μέχρι που προχθές (χθεσινές εφημερίδες), πάλι μέσα από ίσως, μπορεί, μάλλον και ενδέχεται έπαιζαν ανάμεσα στον ISIS (αυτό το απροσδιόριστο πράγμα που το λένε «Ισλαμικό κράτος») και σε «Κούρδους μαχητές».
Με δυο λόγια (γιατί τι να πεις σ’ αυτές τις περιπτώσεις, όταν κατήγοροι και κατηγορούμενοι έχουν μπλέξει τα μπούτια τους…), πάρ’ τ’ αυγό και κούρευ’ το.
Αφού το υποτιθέμενο σκάνδαλο ίσως δεν είναι σκάνδαλο, ενώ ενδέχεται να είναι σκάνδαλο ο τρόπος με τον οποίο πήγε να εμφανιστεί σαν σκάνδαλο μια πράξη, που εν τέλει δεν ολοκληρώθηκε σαν πράξη λόγω εμπάργκο, το οποίο όμως καταψηφίστηκε από αυτούς που επιμένουν στο σκάνδαλο, εξ ου και σκανδάλη, που προς εκτόξευση βλήματος πρέπει να την πατήσεις.
Αλλιώς, την πάτησες…
