Ανηφόριζα από το αριστερό πεζοδρόμιο τη Χαριλάου Τρικούπη, μεταξύ Φειδίου και Ακαδημίας. Κατηφόριζε κατευθείαν κατά πάνω μου. Στην κοσμάρα του! Αναρωτιόμουν αν, έτσι απορροφημένος που ήταν, θα με πάρει είδηση ή θα τρακάρουμε. Θα τρακάραμε, αν τελευταία στιγμή δεν τον απέφευγα με ακροβατικό ελιγμό. Τι έκανε; Αυτό που κάνουν οι περισσότεροι σήμερα, πεζοί τε και εποχούμενοι. Παραμιλούσε στο κινητό. Ούτε που κατάλαβε τον άλλον που ανηφόριζε. Δικό του και το πεζοδρόμιο, δικός του ο κόσμος σύμπας, χάρη σ’ ένα μαραφέτι επικοινωνίας για ψύλλου πήδημα.
Οκέι, μάγκες, κατεβαίνω στην επόμενη στάση. Ο Πασκάλ Μπρικνέρ έγραφε στο Η μελαγχολική δημοκρατία (κυκλοφορεί στα ελληνικά, όπως και πολλά άλλα βιβλία του) πως: ο πεζός είναι ο τελευταίος ιππότης των πόλεων. Πότε όμως το έγραφε; Το 1990. Τα πρώτα κινητά στην Ελλάδα εμφανίζονται… σεμνά σεμνά, καλοκαίρι του ’93· από ιδιωτικές εταιρείες μάλιστα· η τότε κυβέρνηση Μητσοτάκη είχε αποκλείσει τον ΟΤΕ. Ξεχνάμε…
Τότε άρχισαν και να αυθαδιάζουν οι κάτοχοι, το χειρότερο να γίνονται επικίνδυνοι· ιδίως οι εξ αυτών εποχούμενοι οδηγοί. Κάτι που απαγορεύεται βέβαια και με ποινές αυστηρότατες. Αλλά πρόκειται για κοινωνιολογικό φαινόμενο ομαδικής παρανομίας, σε βαθμό ψυχωσικής παράκρουσης. Βρεθήκαμε ξαφνικά, μέσα σε είκοσι χρόνια, με απίστευτο έλλειμμα επικοινωνίας αιώνων, που προσπαθούμε να το καλύψουμε όπως όπως, ακόμα και οδηγώντας ή περπατώντας.
Στη δε περίπτωσή μου, να μη σε παίρνουν καν χαμπάρι, που μου τύχαινε πρώτη φορά (γι’ αυτό την έκανα και χρονογράφημα) παίρνει διαστάσεις… εμφυλίου πολέμου: πεζός εναντίον πεζού! Νομίζω ότι σε μια σημερινή Μελαγχολική δημοκρατία, ο Μπρικνέρ θα συμπλήρωνε: ο πεζός που δεν μιλάει στο κινητό είναι ο τελευταίος ιππότης των πόλεων…
