«Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει …ελάφρυνση θα μυρίσει», τίτλος της χθεσινής «Εφ.Συν.» σε ρεπορτάζ του Νίκου Σβέρκου για το ελληνικό χρέος, μετά τη συνάντηση που είχαν το Σάββατο στην Ουάσινγκτον οι Ευκλείδης Τσακαλώτος και Γιώργος Χουλιαράκης με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, που έγινε «σε καλό κλίμα», «με μία Λαγκάρντ ιδιαίτερα εύθυμη» και με σχεδόν βέβαιο πως ανάλογη θα ήταν και η χθεσινοβραδινή συνάντηση με την κ. Λαγκάρντ του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, επίσης στην Ουάσινγκτον.
Τώρα, γιατί περί τον Φεβρουάριο η αισιοδοξία; Απλό. Τον Φεβρουάριο αναμένεται να έχει σχηματιστεί κυβέρνηση στη Γερμανία, οπότε… ξεμπλοκάρουν οι διαδικασίες· εκτός απροόπτου: να μην έχει γίνει κυβέρνηση στη Γερμανία. Και επειδή στην πολιτική το απρόοπτο δεν είναι τόσο απρόοπτο, γι’ αυτό πήρα θάρρος να συμπληρώσω τον τίτλο: καλού-κακού βάστα και μικρό καλάθι.
Διότι, μπορεί ένα από τα λαογραφικά ονόματα του Φλεβάρη να είναι και Κλαδευτής. Αλλά επειδή αυτόν τον μήνα κλαδεύουν αμπέλια (και παλιάμπελα), δεν σημαίνει και κλάδεμα χρέους· απεναντίας, για να «πιάσουμε τους στόχους» (τυποποιήσαμε και τη γλώσσα, τη φτάσαμε στην κοινοτοπία…), δεν αποκλείεται να έχουμε και κάποιο (ακόμα) κλάδεμα παροχών, γιατί, όπως είδα στο ρεπορτάζ, παίζει ακόμα μπάλα ο Τόμσεν, και μάλιστα κεντρικός κυνηγός-επικεφαλής του ΔΝΤ για την Ευρώπη.
Εκτός αν πάμε σε κάποια ρύθμιση χρέους… κουτσά-στραβά, καθότι ο Φλεβάρης ονομάζεται και Κουτσοφλέβαρος. Τέλος πάντων, με τόσα που έχουνε δει τα μάτια μας (κι ένας θεός ξέρει πόσα μέλλει ακόμα να δούμε…), λίγο γέλιο ποτέ δεν βλάφτει. Φεβρουάριο άλλωστε έκανε πρεμιέρα στο Παρίσι, με τεράστια επιτυχία (5 Φεβρουαρίου 1669), ο «Ταρτούφος» (υποκριτής, απατεώνας) του Μολιέρου.
