Γεννημένος και μεγαλωμένος στα προσφυγικά παραπήγματα (μακρινό παρελθόν) πίσω από το γήπεδο της Λεωφόρου, παναθηναϊκάκιας από κούνια, οικογενειακώς, δεν ξέρω τι μ’ έπιασε την Κυριακή κι είπα, να ξαναδώ, μετά από πάμπολλα χρόνια, Παναθηναϊκό, τώρα που (σκέφτηκα, διάβασα και στην «Εφ. Συν.» του Σαββατοκύριακου την ευαίσθητη συνέντευξη του Κώστα Ελευθεράκη), η ομάδα είναι στα κάτω.
Παλιά γειτονιά, γνωστή με κλειστά μάτια. Τσόχα και είσοδος από τη σιδερένια σκάλα, στα δημοσιογραφικά, απέναντι από το δημοτικό μου σχολείο. Περνάω τον αστυνομικό έλεγχο· ευγενείς οι αστυνομικοί. Ανεβαίνω τη σκάλα, δείχνω την επαγγελματική ταυτότητα, να περάσω στην εξέδρα των δημοσιογράφων και ο φρουρός (υπάλληλος του Παναθηναϊκού ή εταιρείας που μισθώνει τις υπηρεσίες της ο Παναθηναϊκός… δεν γνωρίζω), χωρίς καν να αναφερθώ στις ειδικές, στεγασμένες, θέσεις των δημοσιογράφων (που δεν με ενδιέφεραν, ανάσα εξέδρας ήθελα μετά από τόσα χρόνια), ένα παιδοβούβαλο, με σωματικά και κομμωτικά πρότυπα μελών οργάνωσης που δικάζεται εδώ και καιρό για εγκληματική δράση και μυαλό μύτης από πινέζα, μου επιτέθηκε φραστικά, σκαιότατα…
Οτι δεν είναι «ρε» (εγώ ήμουν ο «ρε») το όνομά μου στη λίστα… που θέλουμε να δούμε τον Παναθηναϊκό χωρίς να βγάλουμε εισιτήριο, ενώ «γλείφουμε» τον Ολυμπιακό… «σας ξέρουμε κάτι τέτοιους…». Αποκορύφωμα: «Μη μου πεις ότι μου κάνεις και χάρη που με αφήνεις να περάσω!», η αντίδρασή μου. Και η απάντησή του, με ταυτόχρονη κίνηση εναντίον μου (κάποιοι τον συγκράτησαν): «Ναι ρε, χάρη σου κάνω».
Ακουγα μετά το ακατάπαυστο υβρεολόγιο από τις κερκίδες· γυναικείο επίθεμα που έχει αποσυρθεί από την κυκλοφορία μισόν αιώνα ήταν η… κοσμιότερη ύβρις. Όμοιος τον όμοιο, σκέφτηκα. Ποιο ποδόσφαιρο… Σύστημα κλειδαρότρυπα παίζεται!
