Οι φύλακες και τα ζώα

Οταν η ναζιστική Γερμανία εισβάλλει στην Πολωνία το 1939, η Αντονίνα και ο ζωολόγος σύζυγός της Γιαν Ζαμπίνσκι είναι οι φύλακες του φημισμένου Ζωολογικού Κήπου της Βαρσοβίας. Ζουν εκεί με τον μικρό γιο τους.

Αποφασίζουν να κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν εκατοντάδες ανθρώπους που κινδυνεύουν. Ο Ζωολογικός Κήπος γίνεται το «νησί σωτηρίας» των Εβραίων της Βαρσοβίας.

Τα παραπάνω εκτυλίσσονται στην ταινία «Η γυναίκα του φύλακα του Ζωολογικού Κήπου», από το ομότιτλο ρεαλιστικό βιβλίο της Ντάιαν Ακερμαν.

Εστιάζει στο βλέμμα των ζώων μπροστά στην καταστροφή, στον πόνο που προκαλούν οι άνθρωποι σε άλλους ανθρώπους. Ο πόλεμος μέσα από τα μάτια τους. Οι δύο φύλακες του Κήπου ένωσαν τις δυνάμεις τους με την Αντίσταση και με μεγάλο προσωπικό κίνδυνο φυγάδευσαν εκατοντάδες Εβραίους από το γνωστό Γκέτο της Βαρσοβίας.

Κάθε πρωί όμως και κάθε βράδυ, δεν ξέχναγαν να κάνουν αυτό που τους έκανε να αισθάνονται ακόμα άνθρωποι: να φροντίζουν τα ζώα νιώθοντας πιο κοντά τους από ποτέ. Φυλακισμένοι και ανήμποροι.

Σε μια εντυπωσιακή σκηνή της ταινίας βλέπεις λιοντάρια και τίγρεις να περιφέρονται στην άδεια πόλη της Βαρσοβίας, ανάμεσα σε βομβαρδισμένα κτίρια. Μακριά από το φυσικό τους περιβάλλον. Είναι αδύνατο να μη σκεφτείς ότι ακόμα και σήμερα ο άνθρωπος συμπεριφέρεται στο ίδιο το είδος του (και στα άλλα) με τον πιο άγριο τρόπο.

Δίχως να θυμάται τις επιπτώσεις του Α’ και του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, ακονίζει τα νύχια του, επινοεί καινούργιες πολεμικές μηχανές, δημιουργεί νέα πεδία συρράξεων.

Ισως η Αντονίνα, η ηρωίδα, να είχε δίκιο όταν έγραφε στο ημερολόγιό της πως «τα ζώα είναι πιο ειλικρινή από τους ανθρώπους, τα κοιτάς στα μάτια και καταλαβαίνεις τι νιώθουν και τι σκέφτονται». Κάτι που σπάνια συμβαίνει με τους ανθρώπους.