Ζευγάρι φίλων αποφάσισε να γιορτάσει την επέτειο του γάμου του με την παρέα του σε μουσικό στέκι. Το μαγαζί γεμάτο. Νεολαία κυρίως.
Ανάμεσά τους μια «γατούλα» κουνιστή και λυγιστή, προκάλεσε τον θαυμασμό. Γοητευμένοι οι κύριοι της παρέας κοιτούσαν συχνά -και δίκιο είχαν- το αιθέριο πλάσμα. «Εβραζε» η φίλη που γιόρταζε -κι αυτή δίκιο είχε εδώ που τα λέμε- διότι ο σύζυγος εκδήλωνε κι αυτός τον θαυμασμό του.
Το κρασί έρρεε άφθονο, οι παρέες στην πίστα ανακατεύτηκαν και τα χέρια έπιαναν άλλα άγνωστα χέρια σε χορούς κυκλωτικούς και γρήγορους σκοπούς. Το αιθέριο πλάσμα κράτησε το χέρι του συζύγου που χόρευε με κέφι τον συρτό.
Αρχισαν οι φίλοι την καζούρα και παρέσυραν και τη σύζυγο σε ένα κελαρυστό γέλιο, που η αλήθεια είναι μας ανακούφισε, αφού φοβηθήκαμε μήπως ο εορτασμός καταλήξει σε συζυγικό επεισόδιο. Ο «τολμηρός χορευτής» επέστρεψε στη θέση του λαχανιασμένος κι άναψαν τα αίματα στην παρέα.
Οι άντρες τον επιβράβευσαν, οι γυναίκες άρχισαν να αναλύουν τη σκηνή, καταλήγοντας με βεβαιότητα στο γνωστό ρητό πως: «τα αγόρια θα είναι πάντα αγόρια, το ίδιο και πολλοί μεσήλικες άντρες».
Ξαφνικά η -συγκρατημένη μέχρι τότε- σύζυγος σηκώθηκε και με παραγγελιά χόρεψε καρσιλαμά, τραγουδώντας με νόημα: «Τι ήθελα και σ’ αγαπούσα και δεν κάθομαν καλά, πήρα ζάλη στο κεφάλι, δυο μαχαίρια στην καρδιά»!
Τα πειράγματα συνεχίστηκαν με λεζάντες και τραγούδια του τύπου: «Είσαι γυναίκα του μπελά» και «Βρε κανένας καλός, βρε κανένας»! Το ζεύγος μάς αποχαιρέτησε αργά τη νύχτα, αγκαλιασμένο και χαρούμενο.
Ισχύει τελικά: ποτέ δεν θα υπάρξει νικητής στη μάχη μεταξύ των δύο φύλων, γιατί υπάρχει υπερβολική συναδέλφωση με τον εχθρό!
