Η θέα πουλιέται ακριβά. Πάντα. Νυν και αεί. Και η κατασκευασμένη από ανθρώπινα χέρια, και η άλλη, της φύσης ή μιας ανώτερης δύναμης όπως αρέσκονται να λένε όσοι φλερτάρουν με την αθεΐα χωρίς να έχουν καταλήξει – και που δεν πρόκειται… Το ηλιοβασίλεμα τα νησιά μας το έχουν μοσχοπουλήσει.
Και η Μαυρομματαίων τα διαμερίσματά της, επειδή στην απέναντι πλευρά του δρόμου κατοικούσε η θέα: το Πεδίον του Αρεως. Και γύρω της, η άθληση (Πανελλήνιος), η ανάπαυλα («Γκριν Παρκ»), η αναψυχή («Αλσος»)… Ολα ένα βήμα από τις καλοφτιαγμένες πολυκατοικίες της Μαυρομματαίων, κι ένα αλματάκι το αθηναϊκό κέντρο.
Τώρα αυτός ο δρόμος είναι θεοσκότεινος, σκιάζεσαι να τον διασχίσεις με το αυτοκίνητο – με τα πόδια ούτε λόγος. Στα σκαλιά του «Γκριν Παρκ» πλήθος, μεγάλο, μέσα στη σκοτεινιά. Κορμιά βασανισμένα, παραδομένα στις ουσίες…
«Μα, δεν σε πειράζουν». «Ναι, αλλά με τρομάζουν. Τις προάλλες στάθηκε μπροστά στο προπορευόμενο αυτοκίνητο μια ζαλισμένη από τη δόση κοπελιά και οι “φίλοι” της στην άκρη του πεζοδρομίου την παρακολουθούσαν. Ο οδηγός δεν κατέβηκε. Ο φοβητσιάρης. Εσύ τι θα έκανες;».
Το μέσα του Πεδίου πότε ο ένας πότε ο άλλος προσπαθούν να το φτιάξουν – να το αναπλάσουν, κι ό,τι βρίσκουν μέσα το «πετάνε» έξω στον δρόμο, στην οδό Μαυρομματαίων. «Δεν είναι στη δική μας ευθύνη ο δρόμος» λένε. «Εμείς μέχρι την καγκελόφραχτη είσοδο», ενός θεοσκότεινου επίσης πάρκου – ένεκα η κρίση (;).
Καλά, μην απολογείστε. Δεν είμαστε εισαγγελείς. Παραπονούμενοι πολίτες –μόνιμοι κάτοικοι και περαστικοί–, Σταύροι και μόνο Σταύροι είμαστε, που για τη θέα, όποια κι αν είναι πια, πληρώνουμε πολλά.
