Εχουν μια ατμόσφαιρα οικειότητας τα κυλικεία. Μιλιέται μια άλλη γλώσσα, διαφορετική από αυτήν του έξω κόσμου. Βρίσκεσαι με ανθρώπους που δεν αποφεύγουν τη σωματική επαφή και συνεννοούνται με αστεία και πειράγματα. Οι λέξεις λειτουργούν σαν σύμβολα, που δηλώνουν κάποια συγγένεια.
Τη συγγένεια της συναδελφικότητας. Οι κουβέντες πιάνουν το νήμα της συνέχειας από τραπέζι σε τραπέζι με γέλια, καυστικές ατάκες που τις καταλαβαίνουν μόνο οι μυημένοι. Σπρωξίματα, σκουντιές, προσποιητές συγγνώμες και πλησιάσματα.
Τα κυλικεία είναι συχνά τα βασίλεια των τεχνικών. Ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, γραμματείς, καθαρίστριες, φύλακες, αυτοί έχουν τον πρώτο λόγο. Ανώτερα κλιμάκια και επιστήμονες παίζουν δευτερεύοντες ρόλους. Το ξέρουν· επίσης γνωρίζουν πως εκεί ο λόγος τους δεν «περνάει».
Σέβονται την ιεραρχία, περιμένουν στην «ιερή» ουρά. Πληρώνουν ένα μικρό ποσό, δίνουν την παραγγελία τους, ενώ πίσω από τον «μαγικό» πάγκο έμπειρα χέρια ετοιμάζουν με την ίδια άνεση και ευκολία έναν ελληνικό και μια ομελέτα.
Πάρτε για παράδειγμα ένα κυλικείο κεντρικού νοσοκομείου. Οι άνθρωποι που μέχρι πριν από λίγο κρατούσαν τη ζωή ενός ασθενή στα χέρια τους περιμένουν υπομονετικά να έρθει η σειρά τους αφού γνωρίζουν πολύ καλά ότι στο κυλικείο έχει μεγαλύτερη εξουσία αυτός που καθαρίζει τα τραπέζια και τακτοποιεί τις καρέκλες.
Αν κάποιος ανήσυχος συγγενής δυσκολεύεται να συναντήσει τον γιατρό στο γραφείο του, θα είναι πολύ τυχερός αν τον πετύχει στο κυλικείο. Οι άγραφοι νόμοι του κυλικείου λένε πως όλοι μιλάνε με όλους.
Στα κυλικεία θες -δεν θες συμμετέχεις σε κωμικοτραγικές ή δραματικές ή «περίεργες» υποθέσεις. Κανείς δεν μιλά σιγά. Μιλούν δυνατά, θέλουν να τα πουν και να ακούσουν όλοι. Στα κυλικεία, αν μείνεις για λίγο σιωπηλός και παρατηρήσεις τα γύρω δρώμενα, θα φύγεις από εκεί με τουλάχιστον δέκα διηγήματα ζωής και συμπεριφοράς, γραμμένα στο μυαλό…
