Το μπουμπούκι της τριανταφυλλιάς ανταποκρίνεται με θέρμη στο ηλιακό φως. Μια απόκοσμη συνομιλία μεταξύ τους, στην οποία δεν συμμετέχω. Μια φορά κι έναν καιρό, ο φυσικός κόσμος ήταν αδάμαστος, όμορφος, περίεργος. Με μια μεγάλη άγρια καρδιά που προσπαθήσαμε να υποτάξουμε. Μας περιόριζε, μας ξεπερνούσε.
Αλλά επίσης μας υπέμεινε, μας φιλοξένησε. Είμαστε επίσημα στη «νέα ανθρώπινη εποχή», όρος που αποτυπώνεται για να περιγράψει τις μεταβιομηχανικές επιπτώσεις των ανθρώπινων δραστηριοτήτων στη Γη. Είναι η τρέχουσα γεωλογική μας εποχή, που χρονολογείται από την ανακάλυψη των πρώτων βομβών υδρογόνου.
Στη «νέα ανθρώπινη εποχή», λοιπόν, φαίνεται πως πέρα από το παρελθόν, από το οποίο προσπαθήσαμε να ξεφύγουμε, έχουμε τώρα ένα μέλλον που θέλουμε να αποφύγουμε. Ετσι είμαστε συμπιεσμένοι και από τα δύο άκρα.
Η Γη έχει χάσει τα μισά άγρια ζώα της τα τελευταία σαράντα χρόνια. Οι μελλοντικές γενιές θα βλέπουν εκείνους που γεννήθηκαν στα τέλη του 20ού αιώνα σαν τους τελευταίους ανθρώπους που γνώρισαν την οικολογική «αθωότητα».
Οι πιο σοβαρές συνέπειες της αλλαγής του κλίματος είναι απομακρυσμένες από τις αιτίες τους σε χρόνο και χώρο. Περιβάλλονται από «ομίχλη» και διαφορετικές ερμηνείες. Αυτό κάνει ακόμα πιο περίπλοκο το πρόβλημα για να αντιμετωπιστεί σωστά.
Η φύση καταγράφει τη δική της μεγάλη ιστορία, μια ιστορία ανεξάρτητη από όλες τις ανθρώπινες ερμηνείες. Τώρα λοιπόν πρέπει να βρούμε τρόπους, να δούμε πώς θα ακούσουμε την άγρια καρδιά της που χτυπά ασθενικά. Αυτό που έχουμε προκαλέσει δεν μπορούμε εύκολα να το κατανοήσουμε. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι;
Η εξεύρεση ενός επιτυχημένου τρόπου για να σταματήσουμε την καύση ορυκτών καυσίμων είναι το κορυφαίο ζήτημα. Χωρίς ευρεία συνεννόηση και αποστασιοποίηση από άλλα ζητήματα, ιδεολογικά φορτισμένα, δεν υπάρχει πιθανότητα να υπάρξει βούληση ή συναίνεση για δράση. Δεν είναι θέμα ηθικής, όσο λογικής: να κάνουμε αυτό που είναι αναγκαίο.
Ο μετασχηματισμός απαιτεί τη συμμετοχή απίθανων συμμάχων. Οι γίγαντες της ενέργειας και οι κυβερνήσεις θα πρέπει να συνεργαστούν με ακτιβιστές. Καινοτόμοι οικολόγοι με ιδιοκτήτες εργοστασίων. Πλούσιοι με φτωχούς. Χρειαζόμαστε μια κοινή γλώσσα και ένα σχέδιο.
Στη βεράντα παρατηρώ τα φυτά στις γλάστρες, το βουνό στο βάθος. Είναι η φύση ένα είδος στέγης; Οχι. Η φύση είναι η όλη συμφωνία, το σπίτι και ο κήπος, η πόλη, η χώρα. Είμαστε μέσα της, στο έλεός της και στη διαδικασία αλλαγής της πορείας της. Θα το καταλάβουμε άραγε ποτέ;
