Αρχαίο πνεύμα αθάνατο. Καμία αντίρρηση. Και αρχαία Τέχνη, αθάνατη κι αυτή και περί πολλού, ενταύθα και διεθνώς. Καμία αντίρρηση επίσης.
Κάποιοι μάλιστα αμφισβήτησαν, αν η σκούφια ημών των σημερινών Ελλήνων βαστάει από την περικεφαλαία των αρχαίων ημών προγόνων. Ολόκληρη Ιστορία υποχρεώθηκε να γράψει ο Παπαρρηγόπουλος για να αποδείξει τη συνέχεια και τη γνησιότητα της φυλής, του γένους.
Ποιος δεν χαίρεται, που ελληνικές αρχαιότητες υψηλής Τέχνης, από ελληνικά μουσεία, αλλά και του εξωτερικού (Βρετανικό, Λούβρο και άλλα), εκτέθηκαν με μεγάλη επιτυχία, από τον Μάρτιο, στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Υόρκης και που τώρα, τις ίδιες αρχαιότητες, θα παρουσιάσει το Ιδρυμα Αλέξανδρος Ωνάσης στο Μουσείο της Ακρόπολης, 17 Ιουλίου-19 Νοεμβρίου.
Μεγάλο θέμα, τουλάχιστον στις απαρχές του νέου ελληνικού κράτους, η συνύπαρξη με την αρχαιότητα –διχοστασίες, διαφωνίες και έχθρες– αν π.χ. πρέπει να κατεδαφιστούν ή όχι τα οθωμανικά κτίσματα στην Ακρόπολη ή αν έχει κάποια αξία η Αθήνα της μεταβυζαντινής περιόδου, των λεγόμενων «σκοτεινών χρόνων».
Γνωστό πια, ποια τάση επικράτησε και τι επέφερε: Πειστήρια σοβαρά μνήμης και συνέχειας χάθηκαν για πάντα. Ο μεγάλος ιστορικός της Αθήνας, ο Δημήτρης Καμπούρογλους, στις ισόβιες αναζητήσεις του της μεσαιωνικής Αθήνας τα έχασε ο άνθρωπος, πόσο η αρχαιότητα είχε καταπιεί την παλαιότητα.
Το είδα μόλις την Πέμπτη, που διάβαζα τα σχετικά με τη μεταφορά των αρχαιοτήτων από τη Νέα Υόρκη στην Αθήνα, ίδια μέρα, τυχαία, διάβαζα κείμενο του ζωγράφου Παναγιώτη Τέτση σχετικό με ανταλλαγές έργων Τέχνης (ΗΠΑ και Ελλάδα τότε, 1993 -«Το θράσος του καλλιτέχνη να γράφει», Καστανιώτης 1995): «Πρόταση ανταλλαγής με νεώτερη ελληνική τέχνη δεν νομίζω ότι θα μας γινόταν»!
-320x213.png)
