Ακόμα μία Πέμπτη, του ημερολογίου και της Ιστορίας, σήμερα, κρίσιμη για την Ελλάδα και το χρέος μας. Με το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της ευρωζώνης, πιο γνωστό ως Γιούρογκρουπ (Eurogroup), να συνεδριάζει επί του θέματος (αν μας έδιναν οι εταίροι το συνολικό κόστος όλων των, επί τούτου, συνεδριάσεων, από το 2010 μέχρι σήμερα, σε χρήμα και όχι σε… φούμαρα, ίσως και να είχαμε καθαρίσει) και τον διάσημο Σόιμπλε να δηλώνει «πεπεισμένος ότι το (σημερινό) Eurogroup θα καταλήξει σε συμφωνία, συγχρόνως όμως να αμολάει και τις μπηχτές του για διαφωνία Τσίπρα – Τσακαλώτου – παλιά μας τέχνη…
Και τι χρονογράφημα να βγάλεις μες στα ρευστά και αόριστα! Ανοιξα τον φάκελο Ιστορία, μήπως και βρω μια Πέμπτη κάποτε, να παρουσίαζε κάποιο ενδιαφέρον. Δεν λέω για την αποφράδα Μεγάλη Πέμπτη της θρησκείας, που έγινε ο Μυστικός Δείπνος και ακολούθησε η Σταύρωση, μην τα βάψουμε και μαύρα!
Εψαξα και είδα λοιπόν ότι μια Πέμπτη, πριν από 90 χρόνια, Πέμπτη, 10 Μαρτίου 1927, έγινε η μεγαλύτερη στην ελληνική Ιστορία πανεπαγγελματική απεργία (σχεδόν δεν άνοιξε μαγαζί σε Αθήνα, Πειραιά και επαρχία), με συγκρούσεις στην Πανεπιστημίου, τρεις νεκρούς (οι υποδηματοποιοί Γιώργος Γεράλδης και Μιχάλης Κοντός και ο υδραυλικός Κόρδος Μπενούκας) και 11 τραυματίες. Βασικό αίτημα, η διατήρηση του τότε ενοικιοστασίου (η τότε οικουμενική κυβέρνηση Ζαΐμη, μετά τη δικτατορία του Πάγκαλου, είχε αποφασίσει να… 16πλασιάσει τα νοίκια).
Οι επικεφαλής συνδικαλιστές, που παραπέμφθηκαν στο Κακουργιοδικείο Πειραιώς «επί ανατροπή του κρατούντος καθεστώτος», αθωώθηκαν. Στο χρονικό της εποχής, αυτόπτης μάρτυρας ανέφερε πως ο προπορευόμενος της διαδήλωσης σημαιοφόρος «… βληθείς διά σφαίρας εις το μέτωπον, κατέπεσε νεκρός». Τα γραπτά μένουν…
