Φοβάμαι ότι υπάρχει δραματική συγγένεια ανάμεσα στο βρετανικό δημοψήφισμα για το Brexit και το δικό μας (με το «ναι και όχι», όπως παλιά παραγγέλνανε τους καφέδες…): και τα δύο δημοψηφίσματα τα κέρδισαν αυτοί που τα προκήρυξαν, αλλά και στα δύο το αποτέλεσμα ήταν ζεματιστή πατάτα.
Σε μας αυτό αποδείχθηκε και αποδεικνύεται συνεχώς στα σχεδόν δύο χρόνια που πέρασαν από τότε. Στη Βρετανία, είχαμε μεν τις ενδείξεις, τις οποίες όμως η Βρετανίδα πρωθυπουργός (δοτή παρακαλώ, όχι αιρετή) Τερέζα Μέι βιάστηκε να τις κάνει αποδείξεις με πρόωρες εκλογές, που τις κέρδισε μεν τύποις, αλλά με παταγώδη αποτυχία.
Συμβαίνουν αυτά στην πολιτική: κερδίζεις ενώ χάνεις και τούμπαλιν: χάνεις κερδισμένος, όπως συνέβη με τον αντίπαλο της Μέι, τον Τζέρεμι Κόρμπιν των Εργατικών, που τον είχανε στην αρχή του πεταμού και στην τελευταία στροφή παραλίγο να κόψει το νήμα.
Και μια που ο λόγος το ’φερε, μεταφορικά, σε στάδια, δεδηλωμένος ευρωπαϊστής, ο Γκι Φέρχοφστατ, παλαιότερα πρωθυπουργός του Βελγίου, σήμερα ευρωβουλευτής, επικεφαλής της πολυαριθμότερης ευρωομάδας, των Φιλελευθέρων, χαρακτήρισε το αποτέλεσμα για τους Συντηρητικούς «Αυτογκόλ, που έκανε τις διαπραγματεύσεις (για το Brexit) περίπλοκες».
Εκείνο που δεν σχολιάστηκε επαρκώς, σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, είναι ότι το UKIP (Κόμμα Ανεξαρτησίας Ηνωμένου Βασιλείου), που ηγήθηκε της εκστρατείας του Brexit, αλλά μετά παραιτήθηκε ο αρχηγός του, Νάιζελ Φάρατζ, και το κόμμα πήρε τον κατήφορο, στις τελευταίες εκλογές δεν έβγαλε καν βουλευτή, παραιτήθηκε και ο νέος αρχηγός.
Δεν είναι να αισιοδοξούμε οι (άγνωστο για πόσο ακόμα) ευρωπαϊστές. Ομως η ευρωπαϊκή περιπέτεια δεν είναι μια κι έξω. Εχει δυσκολίες. Ελπίζω να έχει και μέλλον…
-320x213.png)
