Για την ώρα δεν έχουμε επιχειρήματα αισιοδοξίας

Στον απόηχο του στυγερού τρομοκρατικού πλήγματος στο Μάντσεστερ, ο Σκοτσέζος Γκόρντον Στράχαν, παλιά δόξα του σκοτσέζικου και του αγγλικού ποδοσφαίρου (έπαιξε και στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), προπονητής σήμερα της Εθνικής Σκοτίας, δήλωσε (προχθεσινή «Εφ.Συν.»): «… Ναι μεν οφείλουμε να μην πάψουμε ποτέ να ελπίζουμε∙ φυσική τάση είναι, οφείλουμε, λοιπόν, να ελπίζουμε σε ειρηνικό αύριο. Αλλά, προς το παρόν, δεν έχουμε επιχειρήματα αισιοδοξίας».

Φοβάμαι πως είναι γενική διαπίστωση των άγριων ημερών μας: Οταν υποχωρεί η λογική και στη θέση της μπαίνουν δόγμα, φανατισμός και μίσος, εκεί, δυστυχώς, σταματούν και τα όποια και όσα επιχειρήματα αισιοδοξίας. Δεν είναι η φρίκη που νιώθει κανείς μπροστά σε πράξεις ειδεχθείς, όπως αυτή του Μάντσεστερ, είναι η ανεξήγητη φρίκη αυτή που φρενάρει το μυαλό και τη σκέψη από κάθε κρίση ωφέλιμη και χρήσιμη.

Διάβαζα και άκουγα, χθες και προχθές, απόψεις, υποθέσεις και θέσεις για τη συγκεκριμένη τραγωδία και άλλες ανάλογες, ανατριχιαστικά πυκνές τα τελευταία δύο-τρία χρόνια∙ ποιοι έχουν την πρώτη, την καθοριστική ευθύνη, ποιοι εξάπτουν φανατισμούς και μίση, οπλίζουν χέρια… κ.λπ. κ.λπ.

Απόπειρες να εξηγηθεί το ανεξήγητο τα θεωρώ όλα αυτά, όλες αυτές τις βεβαιότητες μίας και μόνης, πιστεύω, βεβαιότητας που είναι το αβέβαιο. Δεν λογαριάζουμε πια με πιθανότητες. Προσπαθούμε να μαντέψουμε ποιο και πώς θα είναι το επόμενο απίθανο.

Υπάρχει βέβαια ένας πυρήνας αισιοδοξίας στο βάθος. Στο Μάντσεστερ εκδηλώθηκε με ένα κύμα αλληλεγγύης στα θύματα του τρομοκρατικού χτυπήματος από την πρώτη στιγμή. Με πρώτους τους πέριξ άστεγους που έσπευσαν∙ μάλιστα, στο ερώτημα αν φοβήθηκαν, απάντησαν με το αφοπλιστικά ανθρώπινο: «Μα εμείς δεν είχαμε τίποτα να χάσουμε»!