Από δήμαρχος κλητήρας ή το «έτσι θέλω» της εξουσίας

Οσο και να τη σπουδάζεις την πολιτική χρόνια και χρόνια, πρώτα ως πολιτικό ζώο-μέλος κόμματος, έπειτα ως ακομμάτιστος -αμερόληπτος υποτίθεται- δημοσιογράφος, η πολιτική και κυρίως τα χούγια των πολιτικών -εμμονές, ιδεοληψίες, πείσματα…- δεν μαθαίνονται ποτέ.

Ολο και κάτι απροσδόκητο θα συμβαίνει, καθώς η ζωή, πάντα, ξεπερνά τη φαντασία και αφήνει, με ξαφνικό ρεπρίζ, τις προβλέψεις χιλιόμετρα πίσω.

Τα ένιωσα αυτά, παρατηρώντας τον Ερντογάν, που προχθές επανήλθε ως μέλος στο (κυβερνών) κόμμα, του οποίου υπήρξε συνιδρυτής και από το οποίο αποχώρησε, όταν εξελέγη πρόεδρος της Τουρκίας. Διότι, το προ δημοψηφίσματος Απριλίου Σύνταγμα δεν επέτρεπε στον πρόεδρο της χώρας (ακομμάτιστος ως πρόεδρος όλης της χώρας, υποτίθεται) να είναι και μέλος πολιτικού κόμματος.

Ομως, μία από τις υπερεξουσίες που παρείχε το δημοψήφισμα ήταν και το δικαίωμα επανόδου στο κόμμα (του), που του το είχε στερήσει το προηγούμενο Σύνταγμα και στο οποίο, προφανώς, ο Ερντογάν έδωσε υψίστη σημασία. Διότι, ενώ οι περισσότερες συνταγματικές αλλαγές θα ισχύουν μετά το 2019, η της… επανένταξης στο κόμμα είναι άμεσα εκτελεστή.

Ξεκίνησε από δήμαρχος. Εγινε συνιδρυτής κόμματος. Αρχηγός του, αφού υποσκέλισε ή εκπαραθύρωσε τους άλλους συνιδρυτές. Πρωθυπουργός, υπό αναστολή, λόγω πρότερης καταδίκης για πολιτική διασποράς μίσους και διχόνοιας. Πρωθυπουργός κανονικός. Πρόεδρος Δημοκρατίας, με αυξημένες εξουσίες. Κατέστειλε κίνημα που ο ίδιος χαρακτήρισε «αποτυχόν», αλλά για τον ίδιο πιο επιτυχόν δεν γινόταν.

Συνέλαβε, φυλάκισε, εξώθησε στην εξορία χιλιάδες «αντιπάλους» του. Η χθεσινή Παγκόσμια Ημέρα Ελευθερίας του Τύπου ήταν αφιερωμένη στους δεκάδες έγκλειστους και εκατοντάδες διωκόμενους Τούρκους δημοσιογράφους. Γιατί όλα αυτά; Για να ξαναγίνει… κομματικός! Γουστάρισε. Στο κόμμα, λέει, τον καλοδέχτηκαν…