Κυριακή Μπεϊόγλου
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, γιορτάζουν την «άνοιξη» με την καθιερωμένη συνάντηση. Το τραπέζι πλημμυρίζει με ιστορίες. Κανείς δεν βιάζεται να φύγει. Κάποιοι από μακριά ίσως κοιμηθούν εκεί. Η κουβέντα τους απλώνεται λοιπόν αργά. Γλιστράει μπρος-πίσω στις δεκαετίες με αναμνήσεις ευχάριστες αλλά και δυσάρεστες. Αγγίζοντας ξεχασμένες πτυχές του κοινού τους παρελθόντος.

Ο κόσμος τους όλος βρίσκεται εκεί, γύρω από το φως των μεγάλων κεριών. Κάποια στιγμή, αυτό το βράδυ, βγαίνει ένα σημειωματάριο πάνω στο τραπέζι. Εκείνη λέει πως είναι ημερολόγιο.

Ενα ημερολόγιο που αρχίζει τον Απρίλη του ’67 και τελειώνει τη λεπτομερή αφήγησή του τους πρώτους μήνες του ’75. «Είναι μέχρι το τέλος του χειμώνα», λέει διστακτικά, «σίγουρα μέχρι το τέλος του χειμώνα. Υπάρχουν εκεί μέσα και λίστες με συναντήσεις μας, για εφόδια και προγράμματα».

Κανείς δεν το ανοίγει. Ούτε κι εκείνη. Απλώς υπάρχει πάνω στο τραπέζι. Μόνο. Η απομονωμένη σκληρή ζωή εκείνης της επταετίας. Ενα χάσμα στον χρόνο. Μια τρύπα στην κανονικότητα.

Κι άλλα κεριά ανάβουν, κι άλλα μπουκάλια ανοίγουν. Η σημερινή συνάντησή τους υφαίνει σιγά σιγά τον ιστό μιας καινούργιας ανάμνησης.

Οταν συναντιούνται δεν σκέφτονται πολύ εκείνες τις σκοτεινές μέρες. Στο αντιφέγγισμα των προσώπων στα ποτήρια βλέπεις πολλές ρυτίδες αλλά κανενός δεν είναι τόσο βαθιές όσο του φιλόξενου οικοδεσπότη τους. Του ίδιου οικοδεσπότη εδώ και χρόνια. Η κάποτε περήφανη κορμοστασιά του έχει χαθεί.

Ομως μέσα στο βασανισμένο κορμί ζει το ανήσυχο πνεύμα του. Αυτό και η χαρισματική προσωπικότητά του ήταν που τον έκαναν τόσο επικίνδυνο για τους βασανιστές του. Οι κινήσεις του είναι ασταθείς και συχνά σχηματίζεται στο στόμα του μια γραμμή πόνου. Τα χέρια του τρέμουν όταν σιγοπίνει το κρασί του. Κάθε τέτοια συνάντηση, όμως, είναι γι’ αυτόν μια μεγάλη γιορτή. Γι’ αυτό και είναι όλοι εκεί.

Τους αρέσει να μιλούν περισσότερο για τα ανοιχτά πεδία του μέλλοντος παρά για τα σκοτεινά βάθη του παρελθόντος. Μα το σήμερα μονοπωλεί την προσοχή τους. Οι ολέθριοι πόλεμοι και οι ξενιτεμένοι. Κυρίως γι’ αυτά συζητούν σήμερα. Κάποιοι άνθρωποι θα έχουν πάντα το θάρρος, παρά τον φόβο και τις έγνοιες τους, να ανοίγουν τους δρόμους της ελευθερίας.

Για άλλη μια φορά τσουγκρίζουν τα ποτήρια. Για το εδώ και για το τώρα. Για την αξία και τη χαρά της ζωής. Για την κάθε τους συνάντηση. Και για τούτη τη νύχτα που είναι ξανά μαζί.