Συμπτώσεις και μνήμες. Το δυσάρεστες είναι, ίσως, υποκειμενικό. Το ιστορικές είναι αναμφισβήτητο, όσες ερμηνείες και αν του δίνει κανείς. Αποψή μου, για παράδειγμα, είναι πως η χούντα έβλαψε τη χώρα έως ανεπανόρθωτα. Οι επιπτώσεις εκείνου του πρωινού Παρασκευής, προπαραμονής των Βαΐων, διαρκούν ακόμα.
Πιο ορατές βέβαια είναι στην Κύπρο, όπου το πραξικόπημα Ιωαννίδη άνοιξε τις πόρτες στην τουρκική εισβολή και κατοχή του βορείου τμήματος. Αλλά η χούντα, πρωτίστως και, πρωτύτερα, το βασιλικό πραξικόπημα του ’65, ήταν αυτά που ανέκοψαν τη δημοκρατία στην Ελλάδα, ό,τι που πήγαινε να ορθοποδήσει μιάμιση δεκαετία μετά τον Εμφύλιο.
Αντί άλλου ντοκουμέντου (πολλά, πάμπολλα, στο Ιντερνετ, στο προσωπικό μου αρχείο, παντού…) αντιγράφω απόσπασμα από το «απόρρητο ημερολόγιο» του, εκ των πρωτεργατών, της χουντικής συνωμοσίας, Στυλιανού Παττακού: «Παρασκευή 01:45 πμ. 21.04.1967:
Προσέλευσις Συνταγματάρχου Γεωργίου Παπαδοπούλου, Συνταγματάρχου Νικολάου Μακαρέζου και Αντισυνταγματάρχου Μιχαήλ Ρουφογάλη, οι οποίοι και ενημερούνται επί της καταστάσεως της Μονάδος (σημ. Κέντρο Εκπαιδεύσεως Τεθωρακισμένων, διοικητής ο Παττακός, ταξίαρχος). 02:00.04.1967: Τα άρματα μάχης εξέρχονται του Κέντρου…».
Εικόνα ανεξίτηλη: Παρασκευή ξημερώματα. Δύο αδέλφια, κρυμμένα σε υπόγειο εξαδέλφης τους στην Αλεξάνδρας, παρακολουθούν, από τον φωταγωγό, τις ερπύστριες των τανκς στη λεωφόρο. Το βράδυ, από τον ίδιο φωταγωγό, θωρούν βήματα περιπατητών της περιφοράς επιταφίου Αγίου Δημητρίου. Ο τρίτος αδελφός διέφυγε επίσης (συνελήφθη αργότερα), ο τέταρτος συνελήφθη το ίδιο πρωί.
Θυμάμαι τους αλησμόνητους συντρόφους στα κρατητήρια (Μπουμπουλίνας και Ρεθύμνης) και στις φυλακές Αβέρωφ και Αίγινας: Γιώργο Κουπαρούσο, Δάντη Χρυσικό, Γιάννη Λελούδα, Αντώνη Σωτηράκο και Γιώργο Γλυνό, καθώς και τους μεγάλους αδελφούς μου: Λούη, εξόριστο στη Γυάρο και Γιώργο, εξόριστο στη Λέρο. Αφιερούται.
