Επίκαιρη λόγω ημερών Θείου Πάθους η μελαγχολία

Σκοτεινιάζει το ίδιο με την Αθήνα, αλλά βραδιάζει νωρίτερα στην επαρχία. Επεσα νωρίς για ύπνο, ξύπνησα πριν από τα κοκόρια – ελάχιστα πια εν αντιθέσει με τις «κοκορομαχίες»! Αξημέρωτα, με τον καφέ μου, διάβαζα το «Παντρεύτηκα έναν κομμουνιστή», του Φίλιπ Ροθ. Βρήκα κάτι ενδιαφέρον στη σελίδα 245, για τη μελαγχολία∙ επίκαιρη λόγω Μεγάλης Εβδομάδας.

Το «Παντρεύτηκα…» χρονολογικά εντοπίζεται στην εποχή του κορεατικού πολέμου, απαρχές πρώτων εκδηλώσεων Επιτροπής Αντιαμερικανικών Ενεργειών. Αν και τώρα που το σκέφτομαι, πρωτίστως η Επιτροπή έκανε αντιαμερικανικές ενέργειες: βύθισε την Αμερική στον φόβο, την υποψία, το μίσος, τη ρουφιανιά και τη διαίρεση.

Ο ήρωας του Ροθ μνημονεύει το κλασικό: «Ανατομία της Μελαγχολίας» (μνημειώδες έργο, τρίτομο, ελληνική έκδοση Ηριδανός), του μεγάλου των αγγλικών και ευρωπαϊκών γραμμάτων Ρόμπερτ Μπέρτον (Burton, 1577-1640) που επισημαίνει κάπου: «Ο καθένας από μας έχει προδιάθεση στη μελαγχολία, αλλά μόνο μερικοί από μας έχουν τη συνήθεια της μελαγχολίας». Ο ήρωας του Ροθ, επειδή ο Μπέρτον δεν απαντά στο τι προκαλεί τη συνήθεια της μελαγχολίας, θεωρεί ότι την προκαλεί η προδοσία.

Ο Ροθ πάλι, πρόσφατα, τον Ιανουάριο, σε συνέντευξή του στο περιοδικό «Νιου Γιόρκερ» «εξομολογείται» την προέλευση της δικής του μελαγχολίας που ονομάζεται Ντόναλντ Τραμπ, που τον θεωρεί ασυγκρίτως χειρότερο των Νίξον και Μπους νεότερου, για πολλούς λόγους, αλλά και τους εξής:

«Ανίδεος σχετικά με τη διακυβέρνηση, την Ιστορία, την επιστήμη, τη φιλοσοφία, την Τέχνη, ανίκανος να εκφράσει ή να αναγνωρίσει τη λεπτότητα ή τις μικρές διαφοροποιήσεις, στερημένος από κάθε ευπρέπεια, βασιζόμενος σε ένα λεξιλόγιο 77 λέξεων που χαρακτηρίζεται πιο εύστοχα ως Μαλακίες (“Jerkish”) παρά ως Αγγλικά (English)»…