«Η αξιολόγηση θα κλείσει γρηγορότερα απ’ όσο πιστεύετε», διαβεβαίωσε, την Τρίτη από τη Βουλή, την εθνική αντιπροσωπεία ο υπουργός των Οικονομικών. Δεν ξέρω ποιοι βουλευτές πίστευαν πως η αξιολόγηση θα έκλεινε γρήγορα, ώστε να υποχρεωθεί ο υπουργός να επιταχύνει στο γρηγορότερα (απέφυγε πάντως το τάχιστα). Αλλά αφού «εμφανίστηκε βέβαιος για την επίτευξη συμφωνίας σε τεχνικό επίπεδο έως το άτυπο Γιούρογκρουπ της Μάλτας στις 7 Απριλίου» (προχθεσινή «Εφ.Συν.»), τότε, όπως λέμε… Κυριακή κοντή γιορτή. Μια βδομάδα είναι αυτή, περνάει γρήγορα. Συμβολικά δε, η φετινή 7η Απριλίου πέφτει παραμονή αναστάσεως του Λαζάρου.
Ετερος αξιωματούχος της κυβέρνησης (ανωνύμως αυτός) που μετέχει στις διαπραγματεύσεις, «υποστήριξε ότι η κυβέρνηση είναι μια ανάσα από την υπογραφή του νέου προγράμματος με τους θεσμούς». Ομως –πάντα ένα «όμως», εφτά χρόνια τώρα, ανακύπτει εκ της προδικασίας–, όπως προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ (του Μάριου Χριστοδούλου):
Πρώτον, αυτό που πάει (και ελπίζουμε) να γίνει λέγεται «επικαιροποίηση του τρίτου Μνημονίου»∙ άρα, σε απλά ελληνικά… λίγο μνημόνιο ακόμα∙ μάλλον σαφές ως προς τη «δραστική μείωση του αφορολογήτου» και ως προς τη «σταδιακή μείωση των συντάξεων από το 2019».
Δεύτερον και κυριότερο: στις εκκρεμότητες, λέει, είναι και η υπογραφή νέου Μνημονίου με το ΔΝΤ (Μνημόνιο Οικονομικής και Χρηματοπιστωτικής Πολιτικής), «πιο εύκολο» αλλά και «πολύ πιο αυστηρό» σε σχέση με το Ευρωπαϊκό. Το οποίο… συμβαίνει να είναι και απαίτηση του Σόιμπλε, «ειδάλλως, δεν πρόκειται να υπάρξει συνέχεια με το τρίτο πρόγραμμα διάσωσης».
Οχι τίποτ’ άλλο, αλλά να ξέρουμε και τι μας γίνεται. Από το γρήγορα στο γρηγορότερα είναι πιθανή και η ολίσθηση∙ κοινώς, ντεραπάρισμα.
