Δώρο γενεθλίων από την Ολλανδία

«Μετά το Brexit και μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ, η Ολλανδία είπε όχι στον κακής ποιότητας λαϊκισμό», υπογράμμισε χαμογελώντας, σε συγκέντρωση οπαδών του, ο Μαρκ Ρούτε, πιθανότερος, για τρίτη συνεχόμενη φορά, αυριανός πρωθυπουργός της Ολλανδίας.

Δεν ξέρω αν ο λαϊκισμός διακρίνεται σε καλής και κακής ποιότητας∙ βλάπτουν και οι δύο τη Συρία το ίδιο, θα έλεγε ο Καβάφης.

Νομίζω πάντως ότι ο Ρούτε, που έπαιξε προεκλογικά κάποιες λαϊκίστικες παρτιτούρες, επικεντρώνοντας π.χ. την προεκλογική του καμπάνια σε «ολλανδικές αξίες» και άλλα ηχηρά (μη νομίζουν μερικοί ότι κάτι τέτοια εθνοπρεπή είναι μόνο προνόμιο των Ελλήνων), επιχειρεί να κρατήσει για πάρτη του τον καλό λαϊκισμό και να σπρώξει στον κύριο αντίπαλό του, τον εθνικιστή, ξενοφοβικό και… έτι περαιτέρω Χέερτ Βίλντερς, τον κακό λαϊκισμό.

Οπως και να ’χει, το αποτέλεσμα των προχθεσινών εκλογών στην Ολλανδία, ιδίως η συμμετοχή των Ολλανδών –81%-82%, ρεκόρ προσέλευσης τριακονταετίας, αυτή, πιστεύω, είναι ο πραγματικός νικητής των εκλογών μες στις δύσκολες ώρες που περνάει η Ευρώπη–, έκανε και το χειλάκι, ημών των ευρωπαϊστών, κάπως να γελάσει, που έχει στραβώσει και σφιχτεί από την ανησυχία.

Συνέπεσε δε το πλειοψηφικά φιλοευρωπαϊκό εκλογικό αποτέλεσμα στην Ολλανδία, με διαφορά μόλις δέκα ημερών, με την κατ’ ουσία ιδρυτική τής μετέπειτα Ευρωπαϊκής Ενωσης Συνθήκη της Ρώμης (25 Μαρτίου 1957: Βέλγιο, Δ. Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο και Ολλανδία), με την οποία ιδρύθηκαν η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (η γνωστή μας ΕΟΚ) και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα Ατομικής Ενέργειας.

Ηταν, εν ολίγοις, ένα κρίσιμο –και χρήσιμο αυτή την ώρα– δώρο 60ών γενεθλίων της Ολλανδίας στην Ενωμένη Ευρώπη, αποτύπωμα πορείας δύσκολης όσο και ενδιαφέρουσας.