Δεκτή «σχεδόν σαν εθνική ηρωίδα» έγινε από οπαδούς του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, διωγμένη από Ολλανδία, Τουρκάλα υπουργός.
Συγχρόνως, σε διαδήλωση διαμαρτυρίας για τη συμπεριφορά της ολλανδικής (προεκλογικής) κυβέρνησης, επίσης στην Κωνσταντινούπολη, διαδηλωτής αντικατέστησε τη σημαία στο ολλανδικό προξενείο, με τουρκική. Συνήθως όλα ξεκινούν από τα σύμβολα, συχνά εκεί και καταλήγουν.
Μέσα σ’ όλον τον τουρκο-ευρωπαϊκό παροξυσμό, που δείχνει να τον εξάπτει μία αλλοπρόσαλλη τουρκική διεκδικητικότητα στα όρια επιθετικότητας (ενόψει δημοψηφίσματος στην Τουρκία, εκλογών σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία… όρεξη να ’χεις να κάνεις συνδυασμούς, μπας και δώσεις λογικές ερμηνείες στα πολιτικά παράλογα), η Ευρώπη, η Ευρωπαϊκή Ενωση των 28, επιλέγει, λέει, όπως όλα δείχνουν, ν’ αφήσει την μπόρα να περάσει.
Πόσο απλή είναι άραγε μία, συνήθης όσο και αόριστη, πολιτική κατευνασμού (μέχρι να περάσει η μπόρα…) και ποια εγγύηση έχουν οι Ευρωπαίοι ότι από ίδιες διαθέσεις διακατέχεται και ο Ερντογάν. Εδώ που τα λέμε, πολιτική κατευνασμού μονομερώς δεν γίνεται. Πρέπει να το θέλουν και τα δύο μέρη. Και ο Ερντογάν δείχνει μάλλον να επιζητεί, αν όχι σύγκρουση, πάντως τριβές και εντάσεις.
Στον επίλογο σχετικού με το θέμα άρθρου («Εφ.Συν.») ο καθηγητής, υπεύθυνος του Κέντρου Μεσογειακών, Μεσανατολικών και Ισλαμικών Σπουδών, Σωτήρης Ρούσσος επισημαίνει: «Η Ε.Ε. πρέπει να βρει άλλα “εργαλεία” για να συνομιλήσει με την Αγκυρα, γιατί η “ενταξιακή διαδικασία” έχει εδώ και καιρό χάσει την όποια πειθώ είχε την προηγούμενη δεκαετία.
Οι αποφάσεις Ολλανδίας και Γερμανίας φανερώνουν περισσότερο αμηχανία παρά μια νέα στρατηγική».
Παίζει, βλέπετε, με δυνατό χαρτί ο Ερντογάν: το Μεταναστευτικό/Προσφυγικό. Παίζει μάλιστα χωρίς ηθικά διλήμματα!
