Ημασταν στο ίδιο γραφείο, με τον Γιώργο Βότση, στην «Ελευθεροτυπία», από το 1983 που πήγα έως τη συνταξιοδότησή του (ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος). Ηταν και αρχισυντάκτης του πολιτικού ρεπορτάζ, δικαιωματικά και αναγνωρισμένος από όλους στην εφημερίδα. Από τους «ιδρυτές» της «Ελευθεροτυπίας», τον πρώτο καιρό της μεταπολίτευσης, σε μια εποχή, που φιλοδοξούσε με όνειρα, μετά την πτώση της δικτατορίας, να περπατήσει με ανάταση και στο πεδίο της έκφρασης, της ενημέρωσης, του Τύπου.
Το 1975 γίνεται από την ΕΣΗΕΑ απεργία με αιτήματα μισθολογικά, βελτίωσης συνθηκών εργασίας, ελευθερίας της έκφρασης, απέναντι στους εργοδότες – εκδότες. Η δυναμική κινητοποίηση συνοδεύεται με την έκδοση της εφημερίδας «Αδέσμευτη Γνώμη», από τους δημοσιογράφους και το σωματείο τους, έκδοση-σταθμός στην ιστορία του Τύπου: βγήκε μόνο ένα φύλλο. Στο κλίμα αυτό βγαίνει η «Ελευθεροτυπία» που από το πρώτο φύλλο της δείχνει ότι διαφέρει και πρωτοτυπεί στον χώρο της ενημέρωσης. Το τόλμημα ήταν και έκφραση του ρομαντισμού της εποχής.
Σ’ αυτό το πνεύμα θα εντάξουμε και τον Γιώργο. Ηταν τολμηρός έως παράτολμος, ανήσυχος και ρομαντικός. Δεν είναι ψόγος ο ρομαντισμός, άλλωστε ο Ναζίμ Χικμέτ είχε πει: Είμαστε ρομαντικοί.
Στην αρχή η εφημερίδα ήταν και ένα είδος «συνεργατικής», των συντακτών της. Ευτύχησε, πάντως, να έχει εκδότη τον Κίτσο Τεγόπουλο, διευθυντή τον Σεραφείμ Φυντανίδη, αρχισυντάκτη τον Σταύρο Απέργη και τον Γιώργο αρχισυντάκτη στο πολιτικό. Γράφετε, γράψτε ό,τι θέλετε αλλά να το υπογράφετε, ήταν η «συνταγή». Σ’ αυτό το κλίμα κινούνταν και ο Γιώργος, ο οποίος είχε δώσει τη συμβουλή στον υπογραφόμενο, να μην έχουμε κομματική ένταξη, ανεξαρτήτως της πολιτικής στάσης μας, διότι αυτό θα φέρει κάποτε και σύγκρουση μέσα μας, θα είναι εις βάρος της δουλειάς μας.
Με τον Γιώργο είχαμε στενή σχέση και φιλία από τον καιρό της δικτατορίας. Ηταν από τους πέντε που ίδρυσαν το Πατριωτικό Μέτωπο, 10 μέρες μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967. Ηταν ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Χρόνης Μίσσιος, ο Αριστείδης Μανωλάκος, ο Θέμης Μπανούσης κι αυτός. Οι τρεις πρώτοι στελέχη του προεδρείου της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη, οι άλλοι δύο αριστεροί ανένταχτοι. Μαζεύτηκαν στο σπίτι του παλαιού συμφοιτητή του Γιώργου και του Αριστείδη, Παναγιώτη Δελημήτσου, ο οποίος είχε πάει στην πατρίδα του για το Πάσχα. Αργότερα ο Παναγιώτης έγινε βουλευτής της Ν.Δ. και υφυπουργός και, βέβαια, δεν ήξερε τίποτα τότε για τη μάζωξη.
Αργότερα βρεθήκαμε παράνομοι και οι δύο στο σπίτι της Ντόρας Κωνσταντίνου στον Περισσό. Μονοκατοικία το σπίτι που μέναμε μόνοι και δεν έπρεπε να κάνουμε φασαρία. Πολύ περισσότερο, πώς θα περιοριζόταν ο θόρυβος από τον πολύγραφο, στον οποίο βγάζαμε όσο έμεινα τότε την εφημερίδα του Πατριωτικού Μετώπου «Νέα Ελλάδα». Κι ερχόταν ο πατέρας της Ντόρας, ο αείμνηστος Μίμης, και έσκαβε στον κήπο. Ο Γιώργος ήταν πάλι παράτολμος, εγώ έμεινα λίγο καιρό στο σπίτι και βοήθησα για ένα φύλλο της «Νέας Ελλάδας».
Στο γραφείο στην εφημερίδα ήταν ο Γιώργος και οι αείμνηστοι Κωνσταντίνος Αγγελόπουλος και Αριστείδης Μανωλάκος. Εγώ πήγα με πρόσκληση του Γιώργου στη θέση του Στρατή Ζαχαριάδη, επίσης αείμνηστου. Είχαμε καθένας το ρεπορτάζ του για τη Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, την Αριστερά και το υπουργείο Εξωτερικών, αλλά πηγαίναμε εναλλάξ και στο καθημερινό μπρίφινγκ του εκάστοτε κυβερνητικού εκπροσώπου για να έχουμε όλοι άμεση σχέση με την κυβέρνηση.
Από την παρέα του γραφείου έμεινα μόνος.
