Το κοινωνικό ξέσπασμα και η τύφλωση των κρατούντων

Τα κοιμισμένα σκυλιά ξυπνάνε πάντα απότομα, γι’ αυτό και οι εξουσιαστές αιφνιδιάζονται.

Οι συγκεντρώσεις του Ιανουαρίου και του Φεβρουαρίου στην έναρξη του παρόντος χρόνου, μαζικές όσο ποτέ, ακαθοδήγητες και αχειραγώγητες, έδειξαν με εναργή και σαφή τρόπο μια γιγαντιαία έκρηξη κοινωνικής οργής, με βασικά συνθήματα «Οξυγόνο», «Δικαιοσύνη», «Δικαίωση των νεκρών», οραματικά αγαθά τα οποία απέκτησαν τρομακτική χροιά, ως να συμπυκνώνονταν στην προσφώνηση και κραυγή: «Ελλάδα, ξύπνα».

Οι ισχυροί, και κυρίως οι άνθρωποι της εξουσίας με τις αριστοτεχνικά οργανωμένες «ομάδες αλήθειας» με αδιαφανείς χρηματοδοτήσεις, φαίνεται πως θέλουν να μας εκφοβίσουν για να υπακούμε τυφλά στις εντολές τους. Το κίνημα των Τεμπών, η μαζικότητα και το αχειραγώγητο ξέσπασμά του, προσφέρει το κλειδί της απελευθέρωσης και αυτό είναι -ή πάντως γεννά- ελπίδα.

Οι τοίχοι δικαιολογούν την αδράνεια· οι πόρτες απαιτούν να τις διαβείς. Το να ελπίζεις είναι ριψοκίνδυνο, επειδή συνιστά μια μορφή εμπιστοσύνης στο άγνωστο και στο δυνατό, ακόμη και στην ασυνέχεια.

Να ελπίζεις σημαίνει να υιοθετείς μια διαφορετική προσωπικότητα, προσωπικότητα που διακινδυνεύει να απογοητευτεί, να προδοθεί. Και έχουν υπάρξει σημαντικές απογοητεύσεις κατά τη διάρκεια αυτού του αδυσώπητου και άνισου αγώνα στον οποίον αποδύονται οι συγγενείς των θυμάτων από την επομένη της φοβερής νυκτός της 28ης Φεβρουαρίου 2023 μέχρι σήμερα.

Είναι σημαντικό να καταγγείλουμε τον τοίχο, να περιγράψουμε το πόσο πεισματικά αδιαπέραστος είναι. Για να θεραπευθεί μια ασθένεια πρέπει πρώτα να διαγνωσθεί. Και δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την αγωγή πριν από τη διάγνωση.

Γι’ αυτό και ο ασυνθηκολόγητος, ανένδοτος και επίμονος αγώνας των συγγενών των τραγικών θυμάτων των Τεμπών έχει αγκαλιαστεί από τα μέλη μιας χειμαζόμενης κοινωνίας, ανεξαρτήτως ιδεολογίας και κομματικής τοποθέτησης, και δη ενάντια σε αυτούς που υποκριτικά ομνύουν στην «ανεξάρτητη», αλλά δική τους Δικαιοσύνη, αφού επιχειρούν συνεχώς και ανελέητα να πουλάνε ψέματα ως ιστορία. Το ψέμα της ήττας της ελπίδας, το ψέμα της ήττας της αξιοπρέπειας, το ψέμα της ήττας της ανθρωπότητας και της ανθρωπιάς.

Αυτά τα ουρανομήκη ψέματα («τέρμα οι κλάψες για τα Τέμπη» ή ότι δεν υπήρξε μπάζωμα και μάλιστα από τα ξημερώματα της φοβερής και τρομερής τραγωδίας με στόχο την αποϊεροποίηση του χώρου όπου ανθρακώθηκαν τα περισσότερα από τα θύματα) τα εμφανίζουν τα ενσωματωμένα στην εξουσία ΜΜΕ ως μεγαλοπρεπείς αλήθειες. Ομως η πραγματικότητα είναι ξεροκέφαλη και ενίοτε αμείλικτη για αυτούς που κύριο μέλημά τους είναι η μεθόδευση της απόκρυψης της αλήθειας και της ήττας της ελπίδας. Στη θέση της ανθρωπιάς μάς προσφέρουν τους δείκτες του χρηματιστηρίου. Στη θέση της αξιοπρέπειας μάς προσφέρουν την παγκοσμιοποίηση της δυστυχίας και τους αχαλίνωτους εξευτελισμούς. Στη θέση της ελπίδας μάς προσφέρουν το κενό και στη θέση της ζωής τον συνεχή τρόμο.

Αλλά τους διαφεύγει ότι ο Ιανουάριος – Φεβρουάριος είναι εγγύς και η συμπαράσταση στον άνισο αλλά επίμονο αγώνα των οικείων των θυμάτων από τη σύνολη κοινωνία είναι πάνδημη και καταλυτική για την «άλγεβρα της αιώνιας Δικαιοσύνης».

* Δικηγόρος, τ. γ.γ. ΔΣΘ