Γεννήθηκε τον Ιούλιο του 1804 στο Σάλεμ της Μασαχουσέτης. Ο Ναθάνιελ Χόθορν έζησε ως πρόξενος στην Ευρώπη αλλά μνημονεύεται για ένα από τα πιο εμβληματικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν ποτέ. Το «Αλικο Γράμμα» («Scarlet Letter») που εκδόθηκε το 1850 και άλλαξε για πάντα στον χώρο της μυθιστορίας τον τρόπο που συνδιαλεγόμαστε με την ενοχή, την αυτοεικόνα, την κοινωνική σύμβαση.
Υπήρξε μέλος της Brook Farm, μιας πειραματικής κοινότητας κοινοκτημοσύνης και συλλογικής διαβίωσης, πολύ κοντά σε αντίστοιχες της ρωσικής επαρχίας που ανθούσαν εκείνον τον καιρό. Με τη γυναίκα του, τη Sophia Peabody, παντρεύτηκαν το 1842 και σχετικά σύντομα μετοίκησαν στο Σάλεμ για κάποια χρόνια. Να ήταν το Σάλεμ, το στοιχειωμένο από τον άδικο πόνο των «μαγισσών» που έδωσε την έμπνευση; Ο παππούς του δεν υπήρξε ένας απ’ τους δικαστές; Ποια (γενετική) «μνήμη» κινούσε το χέρι του στο σπαρακτικό βιβλίο δίνοντας φωνή στα αδικοχαμένα σώματα των γυναικών;
Ηταν η ίδια κοινωνία που το έκανε αμέσως δημοφιλές. Η ίδια που (όπως κι αυτός, «οπαδός» του συντηρητικού και υπέρ της δουλείας «δημοκρατικού» Φράνκλιν Πιρς) αδυνατούσε να το κάνει καθημερινή πράξη ώστε να το μετατρέψει σε πολύσημο και πολύτιμο πολιτικό πρόταγμα, αλλά παραδόθηκε στη θεραπευτική λειτουργία της τέχνης κι έκλεισε το μάτι στον συμβολισμό όσων δεν τολμούσε να παραδεχτεί. Οσων δεν της επιτρεπόταν να θέλει. Εμείς και οι αντιφάσεις μας, εμείς με κρυφά όνειρα από ουρανό και «κουρεμένα» φτερά από βεβαιωμένο χώμα. Μέρος του σκοτεινού ρομαντισμού, συνομιλεί, με έναν τρόπο «πολύ» δικό του, με το «εγγενές κακό» και την αμαρτία της ανθρωπότητας της οποίας τη ρίζα αποδεικνύει ως κοινωνική και όχι μεταφυσική, θέτοντας σπαρακτικά διλήμματα για μας μέσα από μια βαθιά ψυχολογική –και όχι μόνο– πολυπλοκότητα. Δεν ήταν άλλωστε τυχαία η φιλία του με τον Μέλβιλ που έγραψε τον «Μόμπι Ντικ», ούτε πως η αρχική έκδοση ήταν αφιερωμένη σε κείνον. Μια γενιά με τα δικά της στοιχήματα, που έστελνε το προειδοποιητικό μήνυμα και σε μας, με μποτίλια ριγμένη στο πέλαγος μιας αιώνιας ιστορίας.
Ακόμη και σήμερα η ιστορία της Prynne και του Dimmesdale θυμίζει την ιστορία του Αδάμ και της Εύας, την αμαρτία που σε διώχνει από τον Παράδεισο. Μόνο που μέσω της γραφής ο Παράδεισος επιτέλους παύει να είναι σύνθημα προς εξαγορά μέσω της παθητικής κυνικότητας και τέμνεται με νυστέρι για να φανεί από πίσω η σκοτεινιά, η διαπλοκή, η υποκρισία, το ανήθικο κάθε μεγάλης αφήγησης. Κι έτσι οδηγεί επίσης σε γνώση – συγκεκριμένα, στη γνώση τού τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Και ανθρώπινος συνάμα.
