Οσο πλησιάζουν οι αμερικανικές εκλογές την πρώτη Τρίτη του Νοεμβρίου τόσο πιο συχνά τίθεται το ερώτημα τι αλληλεπίδραση μπορεί να υπάρξει ανάμεσα στα τρία μέτωπα κρίσεων, την εσωτερική κρίση στις ΗΠΑ και τις δύο πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή.
Κατ’ αρχάς, μπορούμε να θεωρήσουμε βέβαιο ότι οι εξελίξεις στις ΗΠΑ θα μετρήσουν αποφασιστικά στην επιλογή του χρόνου και των στόχων της επίθεσης αντιποίνων κατά του Ιράν, που έχει αποφασίσει η κυβέρνηση Νετανιάχου.
Το ίδιο σε μεγάλο βαθμό ισχύει και ως προς μια ενδεχόμενη συνολική προέλαση των ρωσικών δυνάμεων στην Ανατολική Ουκρανία.
Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που διαμορφώνεται μια συναστρία κρίσεων και συγκρούσεων, οι οποίες αλληλοεπηρεάζονται παρά τη γεωγραφική απόσταση και τη διαφορετική τους ταυτότητα.
Τον Νοέμβριο του 1956, συνέπεσαν χρονικά η εισβολή του σοβιετικού στρατού στην Ουγγαρία και η κατάληψη της Διώρυγας του Σουέζ από ένα βρετανογαλλικό εκστρατευτικό σώμα.
Οι ΗΠΑ επικέντρωσαν τότε την προσοχή τους στη συμμαχική ανταρσία της Γαλλίας και της Βρετανίας.
Οχι μόνο δεν δήλωσαν αλληλέγγυες με το Παρίσι και το Λονδίνο όταν η ΕΣΣΔ απαίτησε άμεση αποχώρησή τους, αλλά κατηγόρησαν τις δύο μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις για ανευθυνότητα.
Ετσι που τα κάνατε, βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, ήταν το μήνυμα του Αϊζενχάουερ προς τους Ιντεν και Γκι Μολέ.
Αυτή η πρώτη στην Ιστορία διατλαντική σύγκρουση είναι προφανές ότι διευκόλυνε σημαντικά τη Μόσχα στην επικοινωνιακή διαχείριση της εισβολής στην Ουγγαρία τις ίδιες μέρες.
Το 1968 συνέπεσαν η εισβολή της ΕΣΣΔ στην Τσεχοσλοβακία με την κορύφωση της αμερικανικής εμπλοκής στο Βιετνάμ.
Πολύ γρήγορα οι διαμαρτυρίες για τον βρόμικο πόλεμο πήραν χαρακτήρα γενικευμένης εξέγερσης.
Ετσι, η εισβολή της ΕΣΣΔ στην Τσεχοσλοβακία δεν πήρε τη μορφή αιματοκυλίσματος όπως στην Ουγγαρία το 1956, αλλά τη μορφή της επιστροφής στην κανονικότητα, όπως ονομάστηκε.
Στην Ουγγαρία, ο επικεφαλής της κυβέρνησης Νάγκι εκτελέστηκε, ενώ ο Ντούμπτσεκ απομακρύνθηκε από την ηγεσία του Κ.Κ. το 1969 και διορίστηκε πρέσβης στην Αγκυρα.
Με άλλα λόγια, για να έρθουμε στο σήμερα, οι ΗΠΑ θα δυσκολευτούν να διαχειριστούν την «καραμπόλα» των δύο πολέμων, ενώ ο Πούτιν και ο Νετανιάχου θα επιχειρήσουν να περιορίσουν το κόστος της προέλασης των δυνάμεών τους.
