Αποχαιρετισμός στα όπλα, που θα έγραφε ο Χέμινγουεϊ. Δηλαδή αποχαιρετισμός στα «όπλα» της προεδρικής εξουσίας.
Στο Σικάγο, ενώπιον εκείνων που τον στήριξαν στην αφετηρία της πολιτικής του διαδρομής.
Σε πέντε σειρές ο Αφροαμερικανός συνόψισε το παγκόσμιο, επομένως και το αμερικανικό, επομένως και το ελληνικό, οικονομικό πρόβλημα.
«Εάν κάθε οικονομικό θέμα πλαισιώνεται ως μια πάλη μεταξύ μιας σκληρά εργαζόμενης λευκής μεσαίας τάξης και των ανάξιων μειονοτήτων, τότε οι εργαζόμενοι όλων των αποχρώσεων θα μείνουν να αγωνίζονται για ψίχουλα, ενώ οι πλούσιοι θα περιχαρακώνονται περαιτέρω».
Ο εστί μεθερμηνευόμενον, ανόητοι εργαζόμενοι, μη συγκρούεσθε, γηγενείς και μετανάστες, λευκοί και μαύροι, λευκοί και μειονοτικοί, άνδρες και γυναίκες, ετεροφυλόφιλοι και ομοφυλόφιλοι, χριστιανοί και μουσουλμάνοι, συντηρητικοί και προοδευτικοί, γιατί ο αντίπαλος είναι κοινός και βρίσκεται απέναντι, και αυτός είναι η ολιγαρχία και ο πλούτος. Δηλαδή, με λίγη ιστορική και ιδεολογική φαντασία, «προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε», σε εκδοχή 21ου αιώνα στις ΗΠΑ.
Θα λείψει πολιτικά ο Μπαράκ Ομπάμα, εκτός αν αποφασίσει να ηγηθεί της αντιπολίτευσης απέναντι στη νέα διοίκηση, σε αυτό το κλαμπ, δηλαδή, των νεοφασιστών, των ακροδεξιών, των λευκών και των εκατομμυριούχων.
Ας ρίξουμε όμως μια γρήγορη ματιά στη νέα κυβέρνηση-διοίκηση της υπερδύναμης:
Ως αντιπρόεδρος, ο πιο γνήσιος εκπρόσωπος των «κινημάτων» της χριστιανικής ευαγγελικής Ακροδεξιάς. Από τη θέση του κυβερνήτη της Ιντιάνα, στρατευμένος αντίπαλος της άμβλωσης και ορκισμένος εχθρός της ομοφυλοφιλίας. Μπλοκάρισε τις πιστώσεις για τη θεραπεία του AIDS και πρότεινε «θεραπευτική» μέθοδο για τους ομοφυλόφιλους. Υποστήριζε την ψηφιακή παρακολούθηση των πολιτών, χωρίς προηγούμενη δικαστική απόφαση.
Ως υπουργός Οικονομικών, στέλεχος επί δεκαεπτά χρόνια της Goldman Sachs, αναλώσας τον επαγγελματικό του βίο στην Walt Street. Εν μέσω της κρίσης ακινήτων του 2008 απέκτησε επικερδώς την Τράπεζα Υποθηκών και κατήγγειλε τα στεγαστικά δάνεια εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών. Στον αντίποδα δηλαδή των ξεχασμένων και περιθωριακών του συστήματος, στους οποίους δήθεν απευθύνθηκε προεκλογικά ο Τραμπ.
Ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας, πρόσωπο που πλούτισε σκανδαλωδώς από την εξαγορά πτωχευμένων επιχειρήσεων, τις οποίες μεταπωλούσε μετά την «εξυγίανσή» τους, διά της κατάργησης χιλιάδων θέσεων εργασίας.
Ως υπουργός Εθνικής Αμυνας, απόστρατος στρατηγός, σε ηγετική θέση του στρατεύματος κατά την επέμβαση στο Αφγανιστάν, ο επονομασθείς και «τρελός σκύλος» λόγω της δήλωσής του ότι «ορισμένους ανθρώπους σού κάνει κέφι να τους σκοτώνεις».
Ως υπουργός Δικαιοσύνης, ο φανατικός υπέρμαχος του δόγματος «νόμος και τάξη». Οπαδός της αυστηροποίησης των ποινών στο ποινικό δίκαιο, ιδίως σε βάρος των μεταναστών και υποστηρικτής της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής. Στο παρελθόν απερρίφθη για θέση στο Ανώτατο Δικαστήριο λόγω των ρατσιστικών δηλώσεών του.
Ως υπουργός Εξωτερικών, ο από το 2006 διαρκώς πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του παγκόσμιου πετρελαϊκού κολοσσού Exxon Mobil. Ακραίος σκεπτικιστής στα ζητήματα της κλιματικής αλλαγής.
Ως υπουργός Δημόσιας Τάξης, και πάλι απόστρατος στρατηγός με την εντολή να «οργανώσει» την ανέγερση του τείχους στα σύνορα με το Μεξικό και την απέλαση εκατομμυρίων μεταναστών και προσφύγων. Υπηρέτησε επί σαράντα δύο χρόνια στο πολεμικό ναυτικό και είχε υπό την ευθύνη του τις φυλακές του Γκουαντάναμο στην Κούβα. Σθεναρά αντιστάθηκε στην πρόθεση του Ομπάμα να κλείσει το συγκεκριμένο κάτεργο, λέγοντας ότι «ουδείς αθώος υπάρχει εκεί».
Ως υπουργός Ενέργειας, μέλος του διοικητικού συμβουλίου πετρελαϊκής εταιρείας ειδικής στην κατασκευή πετρελαιαγωγών. Ως κυβερνήτης της πετρελαϊκής Πολιτείας του Τέξας συμμετείχε στις προκριματικές εκλογές του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και μεταξύ άλλων υποστήριξε την κατάργηση τριών ομοσπονδιακών υπουργείων: της Παιδείας, της Εθνικής Οικονομίας και της Ενέργειας.
Ως υπουργός Υγείας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, ο πιο ορκισμένος και διαπρύσιος αντίπαλος της μεταρρύθμισης Ομπάμα στο σύστημα υγείας, η οποία εξασφάλισε δωρεάν ιατρική περίθαλψη για δεκάδες εκατομμυρίων Αμερικανών.
Υπέρμαχος της «ελεύθερης» επιλογής εκ μέρους ιατρών και ασθενών και ενός συστήματος κοινωνικής ασφάλισης θεμελιωμένου στους τραπεζικούς λογαριασμούς των ιδιωτών. Υποστηρικτής των ιδιωτικών κλινικών που για θρησκευτικούς λόγους αρνούνται την άμβλωση.
Ως υπουργός Παιδείας, η πρόεδρος της παναμερικανικής ένωσης για τη στήριξη των ιδιωτικών σχολείων και υπέρμαχος του δικαιώματος επέμβασης των Πολιτειών στα Πανεπιστήμια. (Τι μου θυμίζει; Τι μου θυμίζει;)
Ως υπουργός Πολεοδομίας και Κοινωνικής Κατοικίας, πρόσωπο που αποκρούει διαχρονικά και σταθερά κάθε είδους κρατική ή δημόσια ενίσχυση και αρωγή προς τους οικονομικά αδύνατους. Θιασώτης της φιλανθρωπίας, όπως άπαντες οι απανταχού στον πλανήτη δεξιοί.
Και βεβαίως οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι του Τραμπ, εκπρόσωποι ποικίλων πολιτικών ρευμάτων, θριαμβολογούν και περιμένουν πολλά από τον εκλεκτό τους. Γλαφυρά τους περιγράφει ο Δημήτρης Ψαρράς («Εφ.Συν.», Η νέα Ευρώπη του κ. Τραμπ, 9.1.2017): «Από τους παραδοσιακούς ευρωσκεπτικιστές έως τους πιο ακραίους εθνικιστές ή και εθνικοσοσιαλιστές.
»Και ανάμεσά τους ορισμένους γραφικούς που επιμένουν να αναφέρονται στην Αριστερά, νομίζοντας ότι μπορούν να συμβιβάσουν τα πανανθρώπινα προτάγματά της με τον αγοραίο ξενοφοβικό και μισαλλόδοξο λόγο του νέου πλανητάρχη».
Θα πρόσθετα, και οι οπαδοί του οικονομικού φιλελευθερισμού μόνιμοι, σταθεροί και αμετακίνητοι στυλοβάτες των προνομίων της ολιγαρχίας και εχθρικοί απέναντι σε κάθε οικονομικά αδύναμο και φτωχό άνθρωπο. Στις δύσκολες κοινωνικά και πολιτικά στιγμές καλούν στο πλευρό τους τους εθνικιστές και τους εθνικοσοσιαλιστές. Θα καλούν, επομένως, τη νέα διοίκηση Τραμπ.
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Φευ όχι ως φάρσα.
* καθηγητής της Πολιτικής Κοινωνιολογίας, πρώην αντιπρύτανη του Πανεπιστημίου Αιγαίου
