Ο κρουπιέρης δεν είναι ούτε μπάρμαν ούτε ψυχίατρος ούτε τοκογλύφος…

Ο απαισιόδοξος παραπονιέται για τον άνεμο. Ο αισιόδοξος περιμένει τον άνεμο να αλλάξει. Και ο ρεαλιστής ρυθμίζει τα πανιά

William Ward

Ήρθαν, λοιπόν, και τα Χριστούγεννα του 2016. Είναι δυνατόν κάποιος να τολμάει στις μέρες μας να προτείνει στους άλλους τι να κάνουν, πώς να τα περάσουν; Η εποχή μας είναι τόσο ιδιόμορφη που πραγματικά θα πρέπει να απαντάμε μόνο όταν μας ρωτάνε για κάτι που άπτεται αλλότριων υποθέσεων.

Οι αντικειμενικότητες για να βρουν υπόσταση πρέπει οι υποκειμενικότητες να έχουν στο νου τους το μέτρο και τη σύνεση. Φυσικά, δεν προτείνω την κατάργηση των ανθρωπίνων σχέσεων, ούτε πάω να βγάλω ρετσέτες συγκεκριμένων αποδεκτών συμπεριφορών.

Αυτά είναι τακτικές (και πρακτικές) που ταιριάζουν σε εκείνους που θέλουν να επιβάλλουν ομοιομορφίες, αλλά και να μοιράζουν κάρτες για μάστορες που ξέρουν να φτιάχνουν αλυσίδες κάθε λογής, μεγέθους και διαφόρων υλικών…

Στις διαστάσεις που αναλογούν βεβαίως στην κάθε περίσταση, γιατί εδώ στην Ελλάδα έχουμε ταλέντο στη μεγαλοποίηση του ασήμαντου και στον έντεχνο εξοβελισμό του πραγματικά σημαντικού… Είναι αναγκαίο, τόσο για μια κοινωνία όσο και στις μικρότερες δυνατές ποσοτικά ανθρώπινες συναναστροφές, να συγκροτούνται οι επαφές στη βάση της συνύπαρξης ανθρώπινων τύπων που γνωρίζουν να σέβονται.

Και κυρίως, που δεν ψάχνουν στο παραμικρό να βρουν να βγάλουν όφελος, ειδικά εις βάρος ανθρώπων που πληρώνουν τιμήματα.

Γιατί δεν είναι καθόλου δύσκολο να εκμεταλλευτείς την οποιαδήποτε συγκυρία για να εξάγεις (και να προωθήσεις…) συμπεράσματα που λειτουργούν ως διαβατήρια μονάχα για φιλικές (και πρόθυμες για σχετικές υποδοχές) περιφερειακού περιεχομένου γεωγραφικές συνιστώσες…

Πολλά χρόνια πριν, στα Χριστούγεννα του ελλαδικού χώρου, λόγω ηλικίας μπορεί πραγματικά να ήσουν στο έλεος της γονικής επίβλεψης. Μέσα στο πέρασμα του χρόνου, άρχισες και εσύ να διαμορφώνεις τα αρχικά θέλω και τις πρώτες αρνήσεις σου. Αυτά που σου ήταν αρεστά και αυτά που θα απέφευγες όπως ο διάολος το λιβάνι…

Κάποια στιγμή ένιωσες πως η ζωή είναι μια διαρκής πρόκληση για να περνάς καλά ή -κυρίως- να κάνεις μονάχα εκείνο που ήθελες. Αργότερα, είδες πως υπάρχει και η άλλη πλευρά του φεγγαριού, αλλά ήταν νωρίς για σένα να αλλάξεις προτεραιότητες. Μέχρι που γύρισε ο τροχός, και (ενδεχομένως να) είσαι στη δίνη των πολύμορφων υποχρεώσεων της ατζέντας του αύριο.

Σε μια ιστορική και χρονική συγκυρία άγρια, πιεστική, και με το χειρότερο να καραδοκεί αν υποπέσεις σε πολλά μικρά ή σε ένα μεγάλο λάθος. Και τα όποια θέλω, και είναι και πιο περιορισμένα, και δεν αποσκοπούν στο να ορίσουν τη ζωή σου με κυριαρχικό στόμφο.

Πάνε αυτά…. Αλλά, απλά να της δώσουν εκείνες τις νότες αισιοδοξίας που θα σε βοηθήσουν στα άλλα που καλείσαι να ανταποκριθείς.

Αυτή, ίσως, να είναι η διαδρομή μέσα στο χρόνο της πλειοψηφίας των ανθρώπων που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν στο συγκεκριμένο γεωγραφικό πεδίο. Αλλά, αυτή είναι χοντρικά και η πορεία της ίδιας της Ελλάδας μετά το 1974. Ξαφνική βελτίωση των συνθηκών, ευκαιρίες σε πολλούς, χωρίς αυτό να συνεπάγεται και ανάλογη ωρίμανση σύσσωμων των υποσυνόλων.

Επικράτηση της ευδαιμονίας, του εύκολου, του αμείβομαι παραπάνω από όσο παράγω, του «γίνεται εθνική υπόθεση ο καταφερτζηδισμός» και το «έτσι είμαι, και δεν με νοιάζει τίποτα και κανένας, γιατί γούστο μου και καπέλο μου»…

Τότε, τα διλήμματα αφορούσαν κυρίως στο ποιο δρόμο θα διαλέξει κάποιος για να περάσει καλά, και μάλιστα με τρόπο που να φαίνεται στους άλλους. Γιατί, αν δεν φαίνεσαι κάτι στα περιβάλλοντα, δεν είσαι τίποτα…

Γι’ αυτό άλλωστε τα life style περιοδικά πωλούσαν πολλά αντίτυπα… Και ξαφνικά; «Κρίση», μνημόνια και εξαναγκαστικό πέρασμα στην άλλη πλευρά.

Του να δουλεύεις (όσοι δουλεύουν) και να παίρνεις λιγότερα ή τίποτα, του να ξέρεις πως δεν προβλέπεται καμία επιστροφή στο προγενέστερο σημείο, στην στυφή γνώση (όχι μόνο του ανέλπιδου…) πως οι πόρτες ευκαιρίας στένεψαν και το δωμάτιο υποδοχής μίκρυνε…

Εδώ, λοιπόν, κρίνεται ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά και όλοι μαζί. Δεν θα γίνουμε ρομπότ. Δεν θα αλλάξουμε την οπτική μας για τον άνθρωπο και για τα πράγματα. Θα ανακαλύψουμε ένα νέο ρεαλισμό. Δεν θα παραιτηθούμε, δεν θα παραδώσουμε ψυχή και πνεύμα στις δυνάμεις του επιτηδευμένου εφησυχασμού και των ύπουλων κερασμάτων στα κυλικεία των ησυχαστηρίων.

Θα ηρεμήσουμε, θα τακτοποιήσουμε τις υποχρεώσεις μας βάζοντας τες στη δέουσα σειρά προτεραιότητας, θα εδραιώσουμε μέσα μας το φιλότιμο, την ενεργητικότητα, αλλά και την απαίτηση για όσο το δυνατόν πιο δίκαιη αποτίμηση των καταστάσεων, των ανθρώπων, και των προσπαθειών τους.

Μόνο τότε, τα όποια επόμενα Χριστούγεννα θα είναι ευκαιρίες και όχι επισκεπτήρια της μισής ώρας… Ας παίξει ο καθένας τα ρέστα του εκεί που νομίζει και στην καταμέτρηση ας επικρατήσει ψυχραιμία. Ο κρουπιέρης δεν είναι ούτε μπάρμαν ούτε ψυχίατρος ούτε τοκογλύφος…

Εξάλλου, η εσωτερική ευστάθεια περνάει για τα καλά από τις πύλες της πολύπλευρης ροής. Όταν τα βλέπουμε όλα σκεπασμένα από το λευκό χιόνι μιας «αθωότητας» που στρώνεται αργά και σταθερά από τις χοντρές νιφάδες του υποκειμενισμού μας, είναι πολύ πιθανό να μην μπορούμε να αντιληφθούμε το ενοχικό «καρβούνιασμα» που έπεται και σύντομα θα γεμίσει το δωμάτιο μας με τους καπνούς μιας ολικής «ασφυξίας»…

Χρόνια πολλά σε όλους και σε όλες!