Παρατηρώντας τις περιρρέουσες δημοσκοπήσεις, κυρίως των τελευταίων δέκα ετών, δεν μπορεί κάποιος να μην παρατηρήσει και σημειώσει ορισμένες επαναλήψεις που φαίνεται έγιναν κανόνας και χαρακτηρίζουν πλέον τη γενικότερη λειτουργία του πολιτικού μας συστήματος.
Για παράδειγμα, η τελευταία που είδε το φως της δημοσιότητας ήταν εκείνη του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για λογαριασμό μεγάλου τηλεοπτικού συγκροτήματος, η οποία μας δίνει κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία, ειδικά αν ιδωθούν σε συνδυασμό και συγκριτικά με κάποιες άλλες παλιότερες. Το σημερινό κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης εμφανίζει ολοένα και σταθερά αυξανόμενη τάση και φτάνει σήμερα όσον αφορά την πρόθεση ψήφου να ξεπερνά το καθόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό του 30%, σχεδόν το διπλάσιο του κύριου κόμματος που βρίσκεται στην εξουσία!
Ταυτόχρονα αναδείχτηκαν και μερικά άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία, όπως την πλειονότητα των ερωτηθέντων (90%) να πιστεύει ότι γενικώς η χώρα βαδίζει σε λάθος κατεύθυνση, ενώ περίπου οι μισοί πολίτες να θεωρούν ότι κανένας πολιτικός αρχηγός δεν μπορεί να βοηθήσει τη χώρα με το πρόγραμμα του πολιτικού σχηματισμού που προΐσταται.
Είναι φανερό ότι η ελληνική κοινωνία δηλώνει απερίφραστα δυσαρεστημένη από τις κυβερνητικές επιδόσεις, κι ότι στρέφεται άλλη μια φορά προς το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά για ένα ψύχραιμο και λίγο παρατηρητικό πολίτη;
Μα τι άλλο από τη σαφή απεικόνιση της παθολογικής κατάστασης στην οποία βρίσκεται πελαγωμένη η κοινωνία μας! Πώς είναι δυνατόν να στρέφεται εναντίον μιας κυβέρνησης, όποια κι αν είναι αυτή, την οποία μόλις τον προηγούμενο χρόνο τίμησε με την ψήφο του, και μάλιστα δύο φορές; Ναι τότε συγκεκριμένα που έστρεψε τα νώτα του στην προηγούμενη κυβέρνηση επικεφαλής της οποίας βρισκόταν ο κ. Σαμαράς.
Η διαδρομή που ακολούθησε εκείνη η κυβέρνηση άφησε ήδη το στίγμα της στην πολιτική ιστορία του τόπου. Ναι, είναι εκείνος ο πολιτικός ο οποίος, μεταξύ των άλλων, υποσχέθηκε στον ελληνικό λαό ότι σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή ολόκληρη η χώρα θα διαθέτει ασύρματο δίκτυο περιήγησης στο ιντερνέτ!
Αλλά, για να επανέλθουμε, πώς είναι δυνατόν οι ψηφοφόροι να δείχνουν ξανά την προτίμησή τους στο κόμμα, το οποίο απέρριψαν πριν λίγο; Μήπως αυτό το γεγονός φανερώνει κάτι βαθύτερο, μια χρονίζουσα παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας, και ποια θα μπορούσε άραγε να είναι αυτή;
Πηγαίνοντας πάλι λίγο παραπίσω, στο 2012, και φέρνοντας στο νου κάποια στατιστικά στοιχεία, βρισκόμαστε στον ίδιο ακριβώς παρονομαστή! Ήταν η χρονιά που επιλέγηκε η Νέα Δημοκρατία στο τιμόνι της χώρας, ως αντικαταστάτρια του Γεωργίου Παπανδρέου του Β’, εκείνου του πολιτικού που παρέδωσε αψυχολόγητα, ίσως όχι για πολλούς αναλυτές, τη χώρα στον μακροχρόνιο, όπως αποδεικνύεται, σκοταδισμό των μνημονίων!
Η ιστορία όμως έχει στη διάθεσή της κι άλλα ενδιαφέροντα γεγονότα της νεότερης πολιτικής ιστορίας μας. Ήταν οι Έλληνες ψηφοφόροι εκείνοι που του έδωσαν την εντολή αγανακτισμένοι από την απροκάλυπτη αδιαφορία του Κων/νου Καραμανλή του Β’ για όσο καιρό βρισκόταν στο τιμόνι της χώρας! Η ιστορία του καταλογίζει τρομακτικά σφάλματα και επιλογές, γιατί το χρονικό διάστημα που βρισκόταν στην εξουσία θα μπορούσε, αφού είχε όλο το χρόνο μπροστά του, να αναστρέψει την πορεία του σκάφους προς τις αφιλόξενες ξέρες που βρισκόμαστε σήμερα. Κι όμως δεν το έκανε! Κι όχι μόνο αυτό, αλλά φούσκωσε τον δημόσιο τομέα με αποτέλεσμα να επιδεινωθεί το κακό που φάνταζε, εκ των προτέρων, τετελεσμένο γεγονός. Θα μπορούσαμε να πάμε κι ακόμα πίσω, να δούμε κάποιους περίεργες δωρεές δαχτυλιδιών σε ημέτερους, ή κάτι άλλο ίσως, κι έχει φυσικά ο Θεός. Ίδια συνταγή, με μικρές υποσημαινόμενες διαφοροποιήσεις, και τίποτα, μα τίποτα άλλο!
Και τα σημερινά αποτελέσματα, λοιπόν, να υπαινίσσονται ή να σηματοδοτούν τι διαφορετικό άραγε; Η ελληνική κοινωνία δείχνει αδύναμη, ανίκανη να δει μπροστά, να ξεφύγει και από τις δικές της τετριμμένες αστοχίες και επιλογές, να μπορέσει να οραματιστεί μια άλλη εικόνα της κοινωνίας και έτσι να επιβάλλει τη θέλησή της στους πολιτικούς άντρες, των όποιων κομμάτων εξουσίας. Είναι προφανές ότι επιλέγει σε συνεχή βάση την τιμωρητική ψήφο της κάθε προηγούμενης κυβέρνησης, ως μοναδική του επιλογή, δείχνοντας ότι δεν έχει άλλες εναλλακτικές λύσεις, ενώ παράλληλα μια μεγάλη μερίδα πολιτών απέχει ήδη επικίνδυνα των εκλογικών διαδικασιών. Αλλά εν τω μεταξύ τα προβλήματα της χώρας, εσωτερικά και εθνικά, συσσωρεύονται απειλητικά, με την επιεικέστερη έκφραση, και τους όποιους πολιτικούς σχηματισμούς στην εξουσία ανίκανους να δώσουν τις κατάλληλες λύσεις.
Είναι πλέον παραπάνω από προφανές, ότι φτάσαμε σε αδιέξοδο, με τη μία αστοχία να φαντάζει χειρότερη της προηγούμενης. Ταυτόχρονα πέρα από τα αμιγώς εσωτερικά προβλήματα, αρχίζουν και κάνουν την εμφάνισή τους φωνές ολοένα και πιο επικίνδυνες από τους γείτονες που πριν δεν ήταν τόσο εκδηλωτικοί, ή ίσως τώρα να είδαν το έδαφος πιο πρόσφορο για πιθανές διεκδικήσεις. Η ρήση του Μενάνδρου, ‘Δρυός πεσούσης πας ανήρ ξυλεύεται’, έρχεται στο προσκήνιο με όλη της τη μεγαλοπρέπεια, αλλά τόσο απειλητικά. Οι δημοσκοπήσεις δεν αφήνουν στον ελληνικό λαό κανένα περιθώριο αισιοδοξίας.
Η φράση ‘όλοι ίδιοι είναι’ δεν είναι καθόλου τιμητική για τους πολιτικούς της χώρας μας! Αλλά ίσως, για να είμαστε ακριβείς, και να μην αφορά όλους! Είναι όμως κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι μόνοι οι πολιτικοί του ενός κόμματος, δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, το καθένα για τους δικούς του, σίγουρα, λόγους. Από την άλλη μεριά, η δικαιοσύνη δείχνει ωσάν αμέτοχη στα προβλήματα των καιρών, ασχολούμενη περισσότερο με τα του οίκου της. Αλήθεια δεν έχει κανένας πολιτικός ευθύνες για το γεγονός ότι φτάσαμε σε τούτη την κατάσταση, εδώ; Η αυστηρότητά της εξαντλήθηκε στον γνωστό υπέργηρο πολιτικό, σημαντικό κάποτε πολιτικό στέλεχος κυβερνώντος κόμματος και παρ’ ολίγον αρχηγός του;
Οι άλλοι υπεύθυνοι πού βρίσκονται; Προφανώς απολαμβάνουν το παρόν αναλογίζοντας το παρελθόν, γράφουν βιβλία, απομνημονεύματα και εμφανίζονται δημόσια κάποιες φορές κάνοντας, ωστόσο, και κάποια δήλωση για την πολιτική κατάσταση της χώρας, δίκην μαντείου των Δελφών, ωσάν να μην έχουν σοβαρό μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή της κατάντια. Αλλά εδώ που φτάσαμε, με τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς και τους διεθνείς σχηματισμούς σαν πεινασμένες ύαινες τριγύρω μας, δεν φαίνεται να υπάρχουν και πολλά που μπορεί να υλοποιήσει ένα κόμμα, όσα και να έχει υποσχεθεί προεκλογικά, αφού όλα είναι ήδη προαποφασισμένα αλλού! Μοναδική διέξοδος στο μεγάλο πρόβλημα, είναι η συναίνεση και συνεννόηση όλων ή όσων το δυνατόν περισσότερων πολιτικών σε κοινή γραμμή, τουλάχιστον στα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και της χώρας.
Οι ως τώρα γνωστές αντιπαραθέσεις, κάποτε πρέπει να σταματήσουν. Έχουν γίνει πλέον γραφικές στα μάτια των πολιτών. Κι ο λόγος που δεν το έκαναν έως τώρα, πέρα από τις όποιες θεμιτές ως ένα βαθμό ανικανότητές τους, δείχνει σαφέστατα ότι το μόνο που τους απασχολεί είναι η νομή της εξουσίας και τίποτα, μα τίποτα άλλο, γιατί γνωρίζουν καλά ότι η εναλλαγή της εξουσίας κατάντησε πια άγραφος κανόνας! Επαναπαύονται στην αποδεδειγμένη πια ανυπαρξία της δικής μας στοιχειώδους πολιτικής παιδείας και κουλτούρας!
Ο Ζωρζ Κλεμανσώ, ήταν γνωστός Γάλλος πολιτικός ο οποίος είχε σπουδάσει, χωρίς όμως να αποφοιτήσει, και ιατρική στο Παρίσι. Επηρεασμένος από εκεί, ίσως, ήταν λίγο παραπάνω από οξύς και ρεαλιστής τις περισσότερες φορές. ‘Στην πολιτική διαδέχεται κανείς ηλίθιους και αντικαθίσταται από ανίκανους’, αναφωνούσε κάποτε! Μπορεί να είχε, κι’ απόλυτο ακόμα, δίκιο, αλλά ας μην τον ακολουθήσουμε στους συλλογισμούς του!
