Για τις μάχες που δόθηκαν και γι’ αυτές που έρχονται…

Οι εργατικές ταξικές συγκρούσεις στην Ελλάδα δεν έχουν τελειωμό. Ο αγώνας του δημοκρατικού ΕΑΜικού κινήματος απέναντι στον αγγλικό ιμπεριαλισμό τον Δεκέμβρη του 1944 ήταν αιματηρός. Η Ελλάδα, που μόλις είχε αποτινάξει τον ναζιστικό ζυγό, ζούσε νέα δράματα.

Η Αγγλοκρατία -η οποία είχε επιβληθεί στη χώρα μας από την περίοδο της απελευθέρωσης του ’21-, κατέχοντας τον χρυσό του ελληνικού κράτους, εκβίαζε τότε τον ελληνικό λαό, έχοντας στήριγμα τη μοναρχόφιλη μερίδα του ντόπιου κεφαλαίου, ότι η ανοικοδόμηση της οικονομίας θα γίνει υπό τον όρο να διαλυθεί το ΕΑΜ μαζί με το συνδικαλιστικό του όργανο, τον ΕΡΓΑΣ (Εργατικός Αντιφασιστικός Συνασπισμός). Ο ΕΡΓΑΣ σημειωτέον πάλευε τότε για αυξήσεις στους μισθούς και μείωση των τιμών στα εμπορεύματα.

Μετά την αγγλική επέμβαση και τη συμφωνία της Βάρκιζας ακολούθησε ένα όργιο κρατικής και παρακρατικής βίας εναντίων των ΕΑΜιτών, που συνεχίστηκε από την αμερικανική επέμβαση το 1947, καταλήγοντας μέχρι και το 1949 σε ολέθριο εμφύλιο πόλεμο.

Οι δημοκρατικές ελευθερίες του ελληνικού λαού τότε είχαν καταργηθεί από τον ξένο ιμπεριαλισμό και τα εσωτερικά δεκανίκια του. Τις προάσπιζε μαζί με το αίτημα για εθνική ανεξαρτησία ο ΔΣΕ (Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας), ο συνεχιστής του ΕΑΜικού κινήματος.

Η ιστορία της Αριστεράς από τότε μέχρι και τη μεταπολίτευση είναι γνωστή: προγραφές, διώξεις, εξορίες.

Η δημοκρατική αναγέννηση της χώρας μας το 1974, μετά την καταδίκη της δικτατορίας των συνταγματαρχών από όλα τα πολιτικά κόμματα, ήταν αποτέλεσμα μακράς πορείας διαρκών αγώνων του εργατικού κινήματος, συσπειρωμένου στις γραμμές του ΕΑΜ, του ΔΣΕ και μετέπειτα στην ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά).

Από τη μεταπολίτευση μέχρι και το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης το 2008 έχουμε ομαλές πολιτικές εξελίξεις χωρίς ξενική κατοχή, στρατιωτικά πραξικοπήματα και ξένες επεμβάσεις. Η λαϊκή κυριαρχία, τα πολιτικά, κοινωνικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα γίνονται σεβαστά. Παρατηρείται οικονομική ανάπτυξη και άνοδος του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Η κατρακύλα αρχίζει μετά το 2008 με την επίθεση από τους δανειστές, το κεφάλαιο και τα κόμματά τους στα δικαιώματα των εργαζομένων.

Ο ελληνικός λαός ωστόσο αντιδρά άμεσα. Βγήκε στις πλατείες να διαμαρτυρηθεί και να διεκδικήσει τα δίκια του. Αποδείχτηκε ότι έχει δημοκρατικό πολιτικό ένστικτο που τον οδήγησε στην ανάδειξη για πρώτη φορά στην κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, ενός κόμματος της Αριστεράς με ρίζες στην ιστορία που αναφέρθηκε.

Επαρκεί όμως αυτό; Μήπως ήρθε η στιγμή τώρα που κρίνονται οι εργασιακές σχέσεις να κινητοποιηθεί στα συνδικάτα των εργαζομένων και να απαιτήσει Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) ανά κλάδο;

Πάρ’ το χαμπάρι, κόσμε της εργασίας: Κρίνεται το μέλλον σου. Οι ΣΣΕ είναι το πολιτικά κατοχυρωμένο δικαίωμά σου να διεκδικείς αυξήσεις στους μισθούς και λιγότερες ώρες εργασίας απέναντι στην εργοδοτική αυθαιρεσία που σε θέλει αδύναμο με εξατομικευμένες συμβάσεις. Κανένας δεν μπορεί να ζει και να παλεύει μόνος του ξέχωρα από τον κόσμο. Χρειάζεται αλληλεγγύη.

Το ΔΝΤ, η Ε.Ε. και το κεφάλαιο μας απειλεί. Η απάντησή μας πρέπει να είναι οι μαζικοί εργατικοί αγώνες με τα συνδικάτα σε απεργιακό ξεσηκωμό. Για να προασπίσουμε το συνταγματικό δικαίωμα των Ελεύθερων Συλλογικών Διαπραγματεύσεων.

Για να διατρανώσουμε το ΟΧΙ στον νέο εργασιακό μεσαίωνα που θέλουν να καθιερώσουν.

* μηχανικός