Στον πολιτικό κοινωνικό και παραγωγικό χώρο, ένα κόμμα για να βρίσκει βάση σταθερής εκλογικής αναφοράς, θα πρέπει να έχει σταθερές αξιακές, ιδεολογικές και πολιτικές αναφορές και αξιόπιστο πολιτικό πρόγραμμα. Να δείχνει διαχρονικά με ποιες κοινωνικές και παραγωγικές δυνάμεις επιχειρεί να εφαρμόσει τις επιδιώξεις του.
Μ’ αυτή την έννοια είναι άλλο πράγμα η μετάλλαξη και άλλο η εξέλιξη ενός κόμματός. Το πρώτο οδηγεί στη κοινωνική συρρίκνωση και πολιτική αμφισβήτηση και το δεύτερο στην ενδυνάμωση κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών! Παραδείγματα υπάρχουν πάρα πολλά και σε διαφόρους χώρους.
Πρόσφατη επιβεβαίωση για τους πολιτικούς χώρους αποτέλεσε η μετάλλαξη από τον ηγετικό κομματικό μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος του δημοκρατικού σοσιαλισμού σε δεξιά σοσιαλδημοκρατία.
Αποτέλεσμα; Η συμμαχία με τις ολέθριες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού και η συνεπακόλουθη συρρίκνωση.
Το ίδιο συνέβη και σ’ άλλους χώρους, ενδεικτικά αναφέρομαι στους «επικοινωνιακούς». Όταν για παράδειγμα το MEGA μετάλλαξε το αξιακό σύστημα προσέγγισης της ειδησεογραφίας, τότε άρχισε και η εγκατάλειψη από την ακροαματικότητα, του προοδευτικού πόλου.
Αυτά καταδεικνύουν πως οι πολίτες και οι παραγωγικές δυνάμεις που ανήκουν στον προοδευτικό πόλο, αξιολογούν τη συνέπεια, τη συνέχεια και τις σύγχρονες επεξεργασίες των κομμάτων αυτού του χώρου από ορισμένη πλην όμως μη κομματικά στενή εξάρτηση. Έχουν όμως πολιτικό στίγμα και αποστρέφονται τις μεταλλάξεις!
Στον αντίποδα, επειδή ο συντηρητικός νεοφιλελεύθερος πόλος -που ταυτίζεται με την ασύδοτη αγορά διαχρονικά-, δεν μεταλλάσσεται, γι’ αυτό συντηρεί ένα σταθερό πυρήνα εκλογικού σώματος που αυξομειώνεται ανάλογα με τις επεξεργασίες της εποχής.
Ο ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια εξελίχθηκε σε μια δύναμη επιλογής των προοδευτικών και παραγωγικών δυνάμεων γιατί το σοσιαλιστικό κόμμα διολισθαίνοντας μεταλλάχθηκε σε δεξιά σοσιαλδημοκρατία.
Οι πολίτες λοιπόν για να γίνεται καθαρό, δεν μετακινήθηκαν πολιτικά από τον χώρο του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της αριστεράς, απλά επέλεξαν εκλογικά το πλησιέστερο στον προοδευτικό χώρο κόμμα. Μ’ αυτή την οπτική όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και κρίνεται και αξιολογείται σε τρία ταυτόχρονα θέματα-επίπεδα!
Αυτά τα θέματα που θα περιγράψω, λίγο πολύ διαφαίνονται και ως αντιπαράθεση υποβόσκουσα και στο συνέδριο και στον κυβερνητικό ανασχηματισμό. Μ’ αυτή την οπτική πολιτικά και εκλογικά θα κριθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί επαναλαμβάνω η προοδευτική κοινωνική πλειοψηφία δεν κρίνει με βάση τις εσωκομματικές ισορροπίες αλλά με βάση την ικανότητα του:
α) να διασυνδέεται, να αλληλοτροφοδοτείται και να μετασχηματίζει σε πολιτικές πράξεις την κοινωνική ανάγκη
β) να δημιουργεί στο εσωτερικό της χώρας και την Ευρώπη συμμαχίες με πρόσωπα, κινήσεις και σχηματισμούς που όχι μόνο θα ανατρέπουν την Ευρώπη της κερδοσκοπίας, των ανισοτήτων και των πολλών ταχυτήτων αλλά με σχέδιο και ευρύτερες συμπαρατάξεις πλειοψηφίας θα ανοίγουν άλλους δρόμους, αναπτυξιακούς και δίκαιους.
γ) να αξιοποιεί αντιπροσωπευτικά τα στελέχη του χώρου, όχι επικοινωνιακά αλλά αποτελεσματικά για την εφαρμογή ενός οδικού χάρτη που συμπαρατάσσει με σύγχρονες επεξεργασίες τα 3 μεγάλα ρεύματα, δηλαδή της αριστεράς, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της οικολογίας σε φόρα, κυβέρνηση και θεσμούς
Αυτό έκανε και τότε ο Ανδρέας Παπανδρέου , τηρουμένων χρονικά των αναλογιών και πέτυχε. Θυμίζω πως με κοινωνικές και πολιτικές συμμαχίες και χωρίς να υπονομεύει το συλλογικό τότε ΠΑΣΟΚ επέβαλε τις μεγάλες τομές , στήριξης της μεσαίας τάξης , της αγροτικής οικονομίας,της ίδρυσης του κοινωνικού Κράτους της διευρυμένης αποκεντρωμένης δημοκρατίας με αυτοδιοίκηση με συμμαχίες κινήσεων και προσώπων του προοδευτικού πόλου!
Άλλωστε στις μέρες μας τα στελέχη που ταυτίστηκαν και υπηρέτησαν αυτές τις μεγάλες αλλαγές, αυτά τα στελέχη λοιδορούνται ως «βαθύ και παλιό ΠΑΣΟΚ», σ’ αντίθεση με τους «αρεστούς» που υπηρέτησαν τη συντηρητική μετάλλαξη. Και αυτές τις κατακτήσεις επιχειρούσε και επιχειρεί να ξηλώσει όχι μόνο η συμμαχία Σόιμπλε αλλά και η κυβέρνηση Σαμαρά και τώρα ο κ Μητσοτάκης με τα παρακολουθήματα του ίδιου λόγου.
Ο κ. Τσιπρας στο συνέδριο μίλησε για μαζικό κόμμα ,για συμμαχίες στην Ελλάδα και την Ευρώπη ώστε να υπηρετηθεί αποτελεσματική εφαρμογή ενός σχεδίου προοδευτικών αλλαγών στην Ελλάδα και την Ευρώπη! Για ανανέωση.
Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ με επιλογές του έδειξε επιφυλακτικό για τον ιστορικό ρολό που καλείται να αναλάβει. Και αν τα διαφορετικά ανακλαστικά μερίδας συνέδρων που πλειοψήφησαν έχουν να κάμουν με φόβους μετάλλαξης του κόμματος έχει καλώς.
Άλλα τότε πως θα εκφραστούν πλειοψηφικά χωρίς πρόγραμμα και συμβολισμούς οι συμμαχίες, το κοινωνικό,πολιτικό και παραγωγικό μέτωπο που θα επιδιώκει δίκαια βάρη ,ευκαιρίες και έξοδο , σ αντιπαράθεση με την πανίσχυρη μονόπλευρη δημοσιονομική λογική των κερδοσκόπων;
Οι συμμαχίες δεν είναι φωτογραφίες μιας χρήσης και μιας στιγμής, στελεχών και κινήσεων προς άγραν του εντυπωσιασμού γιατί αυτό στρώνει το χαλί της κοινωνικής και πολιτικής απομόνωσης των προοδευτικών κυβερνήσεων, επιδίωξη σταθερή των ολιγαρχών με τις πολιτικές προεκτάσεις τους στα συντηρητικά κόμματα και στη δεξιά σοσιαλδημοκρατία.
Οι εσωστρεφείς επιλογές είναι σε ασύμβατη τροχιά με την θέληση του προοδευτικού πόλου που θέλει να είναι πλειοψηφικος στην Ελλάδα και την Ευρώπη για να ξεδιπλώσει ένα άλλο σχέδιο για την παραγωγική κοινωνική και δημοκρατική ανασύνθεση όχι μόνο της χώρας αλλά και των πολιτών. Δεν παράγουν ανανέωση αλλά ξοδεύουν τα αναγκαία νέα στελέχη που ως διάττοντες αστέρες σβήνουν γιατί η υπερβολική λάμψη καταστρέφει!
Ο προοδευτικός πόλος δεν είναι ένα κόμμα, μια γραφειοκρατία αξιωματούχων που επιλέγει κινήσεις στελέχωσης προσωπικής επιβίωσης όπως έκανε και στη χώρα μας η δεξιά σοσιαλδημοκρατία. Οι διεργασίες στην Ευρώπη (Αγγλία, Πορτογαλία, κρατίδια Γερμανίας, Ισπανία κτλ) πυκνώνουν τους προσανατολισμούς για την προγραμματική συνάντηση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της οικολογίας με την άλλη αριστερά! Αυτή μπορεί να είναι η σύγχρονη προοδευτική πολιτική και κοινωνική απάντηση.
Προφανώς λοιπόν ο πήχης αξιολόγησης για την προοδευτική κοινωνική, παραγωγική και εκλογική βάση υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει.
Οι ανασχηματισμοί για την κοινωνία δεν κρίνονται με βάση την εσωκομματική περιχαράκωση άλλα το κοινωνικό, πολιτικό και παραγωγικό σχέδιο και τους συμμάχους που διαμορφώνουν οι θεσμοί, τα φόρα και οι κυβερνήσεις που το επιδιώκουν.
-320x213.jpg)
