Καληνύχτα και καλή τύχη

Αν ισχύουν τα ρεπορτάζ σχετικά με τα «πέριξ» του συνεδρίου του κυβερνητικού κόμματος, αγαπημένα θέματα στα πηγαδάκια υπήρξαν… ο ανασχηματισμός, η αντιπαράθεση με την αντιπολίτευση και η κατάσταση στο μιντιακό πεδίο.

Πάει να πει, δηλαδή, πως σε μια χώρα που έχει πολύ μεγάλες πιθανότητες να μετατραπεί σε αποτυχημένο κράτος, ανίκανο να ικανοποιήσει τις στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού του, σε μια χώρα όπου η μόνη σταθερά είναι ο πιο άγριος εργοδοτικός δεσποτισμός, μια ζούγκλα που διατηρεί τη μεγάλη πλειονότητα των ανθρώπων στα όρια της σωματικής και ψυχικής κατάπτωσης, οι σύνεδροι ασχολούνταν πρωτευόντως με την επιφάνεια της επιφάνειας.

Ο κεντρικός τίτλος τής «Εφ.Συν.» την επομένη της έναρξης του συνεδρίου ήταν: «Ενας ΣΥΡΙΖΑ αλλιώτικος». Πολύ αλλιώτικος, θα έλεγα! Αλλιώτικος, όμως, σε σχέση με ποιον; Αυτόν τον τόσο συκοφαντημένο από τη σημερινή αρχηγική ομάδα, του 3%; Αυτόν, λοιπόν.

Ο οποίος, ωστόσο, αυτός ο ίδιος, έγινε 30%, αξιωματική αντιπολίτευση και πρώτο κόμμα ήδη από την άνοιξη του 2014, όντας «ανώριμος», «αριστερίστικος» και «βολονταριστικός». Ενας «περιθωριακός», ως προς τη βαθιά του υπόσταση, πολιτικός οργανισμός, όπως όλοι οι πολιτικοί οργανισμοί που απεργάζονται «ρήξεις και ανατροπές».

Μια πολιτική οργάνωση που «ήταν παντού», στις διαδηλώσεις του Δεκέμβρη του 2008, στην Υπατία, στις συγκρούσεις μαζί με το «Δεν πληρώνω», στις καταλήψεις των πλατειών, στη «βεβήλωση των εθνικών παρελάσεων» το 2011, στις παράνομες επανασυνδέσεις του ηλεκτρικού ρεύματος, στην «απαράδεκτη» από τη σημερινή οπτική γωνία άρνηση πληρωμής του χαρατσιού μέσω της ΔΕΗ και άλλα χίλια τέτοια. Και που γι’ αυτό έφτασε να διεκδικεί όσα διεκδίκησε.

Η συκοφάντηση αυτού του ΣΥΡΙΖΑ, ο εξορκισμός του φαντάσματός του ήταν το βασικό έργο του συνεδρίου. Η καταχώρισή του σε ένα παρελθοντικό «αλλού», εκτός του χώρου της σοβαρής πολιτικής, είναι προϋπόθεση για να πάει το καραβάνι παρακάτω στην έρημο.

Η ύπαρξή του, έστω και ως φάσματος, συνιστούσε, μετά το καλοκαίρι του 2015, ίσως και λίγο πριν, πολιτικό τραγέλαφο. Γιατί, εκτός των άλλων, εκείνος ο ΣΥΡΙΖΑ κατάγγελλε σε όλους τους τόνους όσους, όπως ο σύντροφος Κουβέλης, ορκίζονταν στην κυβερνώσα, με Σαμαρά και Βενιζέλο, Αριστερά, για «να μην κινδυνεύσει η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας».

Κατάγγελλε, δηλαδή, όσους υπηρετούσαν το μνημονιακό καθεστώς, ένεκα του «διεθνούς συσχετισμού», στο όνομα της «αξιοποίησης των ρωγμών» και της προοπτικής της «απαγκίστρωσης». Πραγματικός πολιτικός τραγέλαφος, που έπρεπε να επιλυθεί.

Αυτό, λοιπόν, έκανε το συνέδριο. Επέλυσε τον κόμπο, κόβοντάς τον.

Ο πρωθυπουργός το είπε καθαρά, άλλωστε, στην εναρκτήρια ομιλία του: η δικαίωση της ακύρωσης της λαϊκής βούλησης και της ολοκληρωτικής συνθηκολόγησης με τον Σόιμπλε βρίσκεται στο γεγονός πως όσοι διαφώνησαν με αυτήν την επιλογή –η πλειοψηφία της Κεντρικής Επιτροπής το καλοκαίρι του 2015- ήταν, όπως θα έλεγαν διαχρονικά οι σταλινικοί, «αντικειμενικά» υπηρέτες του σχεδίου Σόιμπλε! Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι;

Αργά ή γρήγορα, θα φανεί.

ΥΓ. Ο Γιάννης Δραγασάκης αναφέρεται συχνότατα στον βολονταρισμό και στην έλλειψη προετοιμασίας του προκυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ ως τις βασικές αιτίες των παθημάτων μας. Αφήνω στην άκρη το πώς θα έπρεπε να κατανεμηθούν ευθύνες και προσωπικά για την «έλλειψη προετοιμασίας» -περσινά ξινά σταφύλια.

Κάνω, όμως, μια πρόγνωση, που εύκολα μπορεί τις επόμενες μέρες να επαληθευτεί. Η πολιτική απόφαση του συνεδρίου καθόλου δεν θα υπερέχει, ως προς τους συγκεκριμένους προσανατολισμούς, σε σχέση με αυτήν του 2013. Σχεδόν σίγουρα, λιγότερα και ασαφέστερα θα είναι αυτά που θα καταγράφει.

* Οικονομολόγος, εκπαιδευτικός