Επιστροφή στις σταθερές του προχτεσινού παρελθόντος…

Πριν ξεκινήσει το οτιδήποτε, ειδικά μια νέα προσπάθεια κυριολεκτικά από το μηδέν, γίνονται προγενέστερες εκτιμήσεις και προβλέψεις από όλους. Συνήθως, αυτές είναι άκρως επηρεασμένες, είτε από προσωπικές επιθυμίες, είτε από υπόκρυφες σιγουριές που προκύπτουν από ένα είδος αναγωγής στο πρόσφατο χτες.

Η Lady Hope παρακολουθεί με τεράστιο ενδιαφέρον τους αγώνες της Εθνικής ποδοσφαίρου στην προκριματική φάση του Μουντιάλ του 2018 (που θα φιλοξενηθεί στα γήπεδα της αχανούς σε έκταση χώρας του Βλαντιμίρ Πούτιν)…

Και όπως η Ρωσία -σαν κρατικός μηχανισμός και πολιτισμική οντότητα- θα προσπαθήσει μέσω της συγκεκριμένης διοργάνωσης να (απo)δείξει στην οικουμένη πως βρίσκεται σε ανοδική πορεία (ίσως το πιο δύσκολο έργο να το έχει το ίδιο το αντιπροσωπευτικό ποδοσφαιρικό συγκρότημα τους, που καλείται σε υπέρβαση με βάση τη μετριότητα των τελευταίων χρόνων…), έτσι -αναλογικά- και η δική μας Εθνική βρίσκεται σε διαδικασία αποδείξεων…

Κυρίως προς τον εαυτό της και τους άμεσους περίγυρους, σε σύστημα ομόκεντρων κύκλων…

[… Κάθε σοκ μπήγεται στο “έδαφος του ψυχισμού” ενός οργανισμού με την ίδια αποφασιστικότητα που ο πρώτος άνθρωπος πάτησε στη Σελήνη. Η τραγική πορεία της Εθνικής Ελλάδας στην προηγούμενη προκριματική φάση αποτέλεσε κάτι το αρκετά συνταρακτικό, και για εμάς, και για τους “διεθνείς παρατηρητές”. Δεν ήταν απλά αποτυχία “προσελήνωσης” (βλ., πρόκριση σε άλλη μια τελική φάση μεγάλης διοργάνωσης), αλλά μια γεμάτη τραντάγματα επιστροφή στη Γη.

Τελευταία θέση στη βαθμολογία, δύο ήττες από τα Νησιά Φερόες, και μια γενικότερη εικόνα που κινήθηκε ανάμεσα στο οικτρό και το “πέρα από κάθε αρνητική προσδοκία”…

Όταν, λοιπόν, έχει βιωθεί κάτι τέτοιο τόσο πρόσφατα, χάνεται ακόμα και η διάθεση να δεις τα επόμενα. Οι πιο πονηροί λένε πως “αφού πιάσαμε πάτο, αποκλείεται να πάμε χειρότερα”. Υπάρχουν φορές που ούτε αυτό ανταποκρίνεται στην περιγραφή των μελλούμενων, καθώς κάποιες ομάδες πήγαν χειρότερα ακόμα και από μια προηγηθείσα κακή πορεία. Όμως, φαίνεται πια -σε ένα επαρκές αρχικό δείγμα- πως ο Σκίμπε κατάφερε να αποφύγει τη χειροτέρευση, ενώ έχουμε μπει σε μια (φανερή) ανοδική πορεία. Το σοκ του χτες απομακρύνεται, η ομάδα επιστρέφει σε κάποιες σταθερές του προχτεσινού παρελθόντος της: νίκες επί των ομάδων από τις οποίες είναι καλύτερη στα χαρτιά, και πρόσκαιρη παγίωση και ενός σκορ-σφραγίδα (θα προσθέταμε λίγο σκωπτικά…). Από το 1-0 του παρελθόντος, στο 2-0 του σήμερα; Ωραίο και χρήσιμο, θα ήταν…]

Η Lady Hope γνωρίζει καλά πως το γεγονός πως η ελληνική ομάδα αρχίζει να μοιράζει ξανά χαμόγελα, δεν σημαίνει πως θα μας προσφέρει στο τέλος νέα (και μόνιμη…) χαρά.

Για να επιτευχθεί η πρόκριση πρέπει να συνεχίσει να έχει την ίδια αποτελεσματικότητα απέναντι στις ομάδες της χαμηλότερης ταχύτητας, αλλά και να αποδειχτεί και πιο ικανή από τη Βοσνία.

Για μια ομάδα που χτίζεται από την αρχή, και που προσπαθεί συνάμα να συνέλθει από τη ζάλη των συνεχών γρονθοκοπημάτων του χτες, ίσως να είναι και λίγο πρόωρο κάτι τέτοιο.

Είναι, όμως, η εικόνα που βλέπουμε που μας κάνει να πιστεύουμε πως παλεύεται το πράγμα.

Και όσον αφορά στο Βέλγιο; 

Ε, αυτό είναι πραγματικό τεστ, που δίχως άγχος, αλλά με σύνεση, πίστη, πάθος, και οξυδέρκεια, πρέπει να δοθεί στην κατάλληλη χρονική στιγμή απέναντι στην ομάδα που (να το θυμόμαστε αυτό…) βρίσκεται στο νούμερο 2 του ranking της FIFA (πίσω από τη φιναλίστ του προηγούμενου Μουντιάλ Αργεντινή και μπροστά από την Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Γερμανία…).

Το ενδιαφέρον, αν μη τι άλλο, είναι ξανά εδώ…