Οι εξελίξεις των τελευταίων χρόνων επιβεβαιώνουν πως είναι ατελέσφορη και αδιέξοδη η «διαπραγμάτευση» που περιορίζει το πρόβλημα της κρίσης στα «δημοσιονομικά»!. Γιατί η διαπραγμάτευση μετατρέπεται σε όχημα πολλαπλασιασμού των επιπτώσεων σε βάρος της παραγωγικής βάσης της χώρας, των πολιτών και της δημοκρατίας.
Απαιτείται ένας προοδευτικός οδικός χάρτης διεξόδου και αυτό πλέον εμφανώς σχετίζεται με την ανάγκη πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών στην Ευρώπη για άλλη πολιτική.
Γεγονός που έγκαιρα -από τότε- ο Ανδρέας Παπανδρέου διέβλεπε προωθώντας πρωτοβουλίες συναντήσεων με ηγέτες που επιδίωκαν μια προοδευτική πολιτική ανάπτυξης. Το κοινωνικό αίτημα λοιπόν παραμένει αναλλοίωτο και αφορά την ανάγκη εξειδίκευσης οδικού χάρτη προκειμένου η έξοδος από την κρίση και τα αδιέξοδα «νεοφιλελεύθερα μνημόνια» να σχετίζονται με τόσο με εφαρμοσμένες πολιτικές που θα αφορούν την ανάπτυξη, όσο και με την ικανότητα η διαπραγμάτευση με τους «δανειστές» να γίνει διαρκής και επιμονή στην ανάγκη να υποστηριχθεί η εφαρμογή παραγωγικού και κοινωνικά δίκαιου σχεδίου ανάπτυξης.
Αυτό με τη σειρά του επιβάλει την ανάγκη προοδευτικός χώρος και δυνάμεις που τον εκφράζουν να αναδιαταχθούν και να λειτουργήσουν με αφήγημα αναπτυξιακό, συνοχής και δημοκρατίας για να φωτιστούν τα βήματα εξόδου από την ανατροφοδοτούμενη «δημοσιονομική» διαχείριση της κρίσης που προωθούν ξένοι και εγχώριοι νεοφιλελεύθεροι. Η κριτική της σημερινής αντιπολίτευσης φωτογραφίζει «παλινόρθωση» και αυτό δεν ταυτίζεται με το κοινωνικό αίτημα.
Χρειάζεται άλλος δρόμος και αυτό προϋποθέτει υπέρβαση της εσωστρεφούς διαχείρισης των «κομματικών κρίσεων» που έχουν επιβάλλει οι «αξιωματούχοι» με κριτήριο την επιβίωσή τους. Με αφορμή τη νέα πολιτική περίοδο και τις επετείους ίδρυσης των κομμάτων της μεταπολίτευσης θέλω να υπογραμμίσω πως: Η ανασύνθεση και ανασύνταξη της μεγάλης παράταξης του αριστερού, προοδευτικού, σοσιαλιστικού και ριζοσπαστικού χώρου προϋποθέτει πολιτικό προοδευτικό σχέδιο με κοινωνικές και πολιτικές όμορες συμμαχίες. Και ένα μέτωπο μόνο αντιπαράθεσης, τον διχαστικό κοινωνικά και αναπτυξιακά νεοφιλελευθερισμό με όσους τον εκφράζουν.
Προϋποθέτει παράλληλα και μοντέλο πολιτικής διακυβέρνησης και κομματικών δομών με συγκλήσεις που να είναι ικανές να εξειδικεύουν και να εφαρμόζουν πολιτικές με μετρήσιμους κοινωνικά και οικονομικά και δημοκρατικά προοδευτικούς στόχους. Πολύ περισσότερο χρειάζονται σχηματισμοί ικανοί διασυνδεδεμένοι με την κοινωνία, να ανατροφοδοτούν, παραγωγικούς, οικονομικούς χώρους και να μετασχηματίζονται ανάγκες σε πολιτικά μέτρα.
Οι συγκολλήσεις λοιπόν, δηλαδή η «άθροιση αξιωματούχων» σε δήθεν κόμματα παρατάξεις, δεν πρόκειται να βρουν κοινωνική αποδοχή δεν μπορούν να γίνουν καν βιώσιμα γιατί απουσιάζει το με «ποιους και για ποιους». Απουσιάζει το αίτημα για προγραμματικές προοδευτικές συγκλήσεις και θυσιάζεται ο πολιτικός λόγος στους παλιομοδίτικους διμέτωπους που έβγαλε από τη ναφθαλίνη η δεξιά σοσιαλδημοκρατία για να μετεξελιχθεί σε παρακολούθημα του νεοφιλελευθερισμού.
Τα λάθη και οι αστοχίες της κυβερνητικής διαχείρισης λοιπόν δεν αντιμετωπίζονται με παλινόρθωση πολιτικών διακυβέρνησης τύπου «Σαμαρά», αλλά με επίμονη διεκδίκηση προοδευτικών προγραμματικών συγκλήσεων που αφορούν τις παραγωγικές δυνάμεις, τους εργαζόμενους, τη νεολαία τη συνοχή και τη δημοκρατία.
*Πρώην βουλευτής ΠΑΣΟΚ
-320x213.jpg)
