Μέρος του κεντρικού ενδιαφέροντος…

«Ο έπαινος πράξεων που είναι άξιες θαυμασμού αποτελεί κινητήρια δύναμη για την πραγματοποίηση και άλλων πιο ανώτερων. Μας εμψυχώνει όλους προς υψηλές και γενναίες κατευθύνσεις» Ζαν ντε λα Μπριγέρ

Ας μιλήσουμε λίγο και για μπάλα. Αν θέλει κάποιος να βρει -για παράδειγμα- την ουσία της φετινής Σούπερ Λιγκ, που πλησιάζει προς την ολοκλήρωση της κανονικής της διάρκειας (δύο μόλις αγωνιστικές απέμειναν…), πώς να αποφύγει να κοιτάξει τον βαθμολογικό πίνακα; Γίνεται σε τόσο προχωρημένο στάδιο να τον αγνοήσεις; Η Lady Hope το έκανε θέλοντας να “ανακαλύψει” ορισμένα στοιχεία. Και καλά όλα όσα αφορούν στην κάθαρση του ελληνικού ποδοσφαίρου, στην επαναφορά της αξιοπιστίας που τόσο λείπει (και το παραδέχονται οι περισσότεροι)… Μέσα στα γήπεδα; Εκεί, η βαθμολογική διαφορά του Ολυμπιακού “κάνει μπαμ”, και μάλιστα εκκωφαντικό για να αγνοηθεί ή να σκεπαστεί…

[… Είναι οι αριθμοί που ώρες-ώρες “κραυγάζουν”. Ακόμα και το γεγονός πως οι βαθμοί που αναγράφονται για την ΑΕΚ, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ (και τον Ατρόμητο…) είναι λιγότεροι από αυτούς που έχουν κατακτήσει οι παίκτες τους με τον ιδρώτα τους πάνω στο γρασίδι είναι σημάδι πως έχουν μπροστά τους πράγματα για να κάνουν. Το να συνετίσουν τους οπαδούς τους, φερειπείν, δεν είναι κάτι το αμελητέο όταν αδικείται η ίδια η προσπάθεια των ποδοσφαιριστών τους. Όποια και αν είναι τα αίτια, οποιοδήποτε ελαφρυντικό και αν υπάρχει, οποιαδήποτε δικαιολογημένη αιτίαση και αν προβάλλουν οι δικηγόροι υπεράσπισης αυτών των ΠΑΕ που να αφορά στην αναλογικότητα των ποινών και τη συγκριτική συνολική στάση της δικαιοσύνης. Όσα συμβαίνουν είναι αντιπροσωπευτικά της γενικής κατάστασης και ο καθένας καλείται να “σκύψει” πάνω από όλα τα προβλήματα χωρίς επιλεκτικότητα ή βολικές μεταθέσεις ευθυνών.

Aλλά, σε “γκρίζους καμβάδες” δεν είναι πάντα όλα “μαύρα” ή μονομερώς “ερυθρόλευκα”… Η κάθε ομάδα έχει ένα ταβάνι δυνατοτήτων εξ ορισμού και οφείλει να προσπαθεί να το πλησιάσει. Αν μια ομάδα με αρκετές δυνατότητες τα “φορτώσει στον κόκορα” ή δεν βρει “χημεία”, ενώ μια άλλη με φαινομενικά λιγότερες “φουλάρει” προσπαθώντας με φιλότιμο και διάρκεια, η πλάστιγγα δικαίως θα γείρει προς την πλευρά της δεύτερης. Στη φετινή Σούπερ Λιγκ υπάρχει ένα παράδειγμα “ερχόμενο” από τα σχεδόν “αζήτητα” του “κεντρικού ενδιαφέροντος”. Που από την περασμένη Κυριακή έγινε το ίδιο “μέρος του κεντρικού ενδιαφέροντος”… 

Ο Πανιώνιος. Του -συντριπτικά πλειοψηφικού- ντόπιου στοιχείου στο έμψυχο υλικό. Του Μαρίνου Ουζουνίδη. Των ποδοσφαιριστών-δημιουργών ενός αξιομνημόνευτου αγωνιστικού κατορθώματος. Του ωραίου ποδοσφαίρου, ουκ ολίγες φορές κατά τη διάρκεια της σεζόν. Της υπέρβασης. Των δημοοσιογραφικών αφιερωμάτων. Της χαράς των οπαδών του και της εκτίμησης όσων ξέρουν να σέβονται και να αναγνωρίζουν… Της εξασφάλισης με αγωνιστικό τρόπο (η αδειοδότηση είναι μια άλλη, δύσκολη πολύ, υπόθεση, όπως και το ποδοσφαιρικό grexit άλλωστε…) μιας θέσης στα play offs και του ευρωπαϊκού “διαβατηρίου”… Με απλά λόγια: Μια έκπληξη μεν, παραπάνω από ευχάριστη δε… Kοινοτυπίες; Λιβάνισμα; Μα, για να σκεφτούμε για δεύτερη φορά τα δεδομένα…]

Ζήσαμε παλιότερα τον Πανιώνιο “του Μπέου”, και αργότερα “του Τσακίρη”, με αγωνιστικές επιτυχίες. Ο σημερινός Πανιώνιος “του Δάρα” πέτυχε και αυτός μια ανάλογη καταγραφή. Θα συνεχίσει -μάλλον- να πουλάει ποδοσφαιριστές για να εξασφαλίσει την επιβίωση του, για να απαλλαγεί από τα χρέη σε ΙΚΑ, Εφορία και πολλούς άλλους. Αλλά, δεν θα πουλήσει ποτέ την ψυχή του, που είναι πάνω από συνθήκες, πρόσωπα, “αμαρτίες”, και πιθανές απογοητευτικές λειτουργικότητες. Μπορεί η οικογένεια του σωματείου να την (υπο)στηρίξει μελλοντικά αυτή την ψυχή για να κερδίσει περισσότερη εύφημο μνεία; Η Νέα Σμύρνη φέτος ανάγκασε τη Lady Hope, και όλους άλλωστε, σε πολλαπλές αναζητήσεις. Μην τους “απομακρύνει” του χρόνου… Ο Πανιώνιος αξίζει πάντα κάτι καλύτερο από αυτό που έχει πάρει διαχρονικά…