Δεν είμαι ειδικός σε ό,τι συμβαίνει στο Βέλγιο. Ότι έχουμε δει και ότι έχει χρειαστεί να διαπιστώσουμε είναι ότι αυτό μπορεί να συμβεί οπουδήποτε, σε πολλά σημεία της Ευρώπης αλλά ότι έχει και ιδιαίτερες διαστάσεις στο Βέλγιο.
Άκουσα σήμερα, χωρίς να ξέρω εάν είναι επιβεβαιωμένο ότι κάποιοι από τους υπόπτους είχαν φυλακιστεί. Στο Συμβούλιο της Ευρώπης εστιάζουμε τώρα στο τι μπορεί να γίνει για να μην γίνονται οι άνθρωποι εξτρεμιστές μέσα στις φυλακές.
Φυσικά αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα, όχι μόνο για το Βέλγιο αλλά και για τη Γαλλία.
Νομίζω ότι θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί σε αυτό, γιατί από όσο είδαμε στο Βέλγιο οι άνθρωποι αυτοί δεν έρχονται απ’ έξω.
Είναι πολίτες του Βελγίου και όχι μετανάστες που βρέθηκαν εκεί στο πλαίσιο της προσφυγικής κρίσης στην Ευρώπη. Οπότε με αηδιάζει το να βλέπω κάποιους πολιτικούς να προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση και να τη συνδέσουν με την προσφυγική κρίση.
Φυσικά θα πρέπει να έχουμε ασφαλή σύνορα. Ενδεχομένως θέλουμε καλύτερη δουλειά στην αστυνομία κ.λπ. αλλά έχει μεγαλύτερη σημασία να εστιάσουμε στο τι συμβαίνει μέσα στις χώρες, το τι συμβαίνει στα προάστια των μεγάλων πόλεων και στο τι συμβαίνει σε αντίστοιχες περιοχές των Βρυξελλών.
Πιστεύω ότι είναι «οικογενειακό ζήτημα» για τις χώρες μέλη. Πρέπει να αγωνιστούμε και να αποφύγουμε τις παράλληλες κοινωνίες που αναπτύσσονται. Πρέπει να μπορούμε να είμαστε σε επαφή με τα νεαρά άτομα που πέφτουν θύματα του εξτρεμισμού.
Πρέπει να καταλάβουμε το γιατί φτάνουν στον εξτρεμισμό. Μπορούμε να κάνουμε πολλά στις φυλακές. Μπορούμε να κάνουμε πολλά στα σχολεία.
Για παράδειγμα, το Συμβούλιο της Ευρώπης ξεκινά ένα πρόγραμμα παρέμβασης που αφορά στη διδασκαλία των παιδιών και των νέων ατόμων στο τι σημαίνει να είσαι μέλος μίας κοινωνίας και στην ανάπτυξη δεξιοτήτων στη δημοκρατία και τις ευρωπαϊκές αρχές και αξίες.
Μπορούμε να κάνουμε πολλά σχετικά με την πρόληψη του εξτρεμισμού στα σχολεία, σε μέρη όπου τα άτομα συναντώνται πρόσωπο με πρόσωπο και όχι στο Facebook όπου κάποιος μπορεί να δει πολλές μορφές εξτρεμιστικής έκφρασης.
Δεν είναι τεράστιο το πρόβλημα αλλά μπορεί να οδηγήσει σε πολύ συγκεκριμένες, στοχευμένες τρομοκρατικές ενέργειες.
Μπορούμε να το συγκρίνουμε με το τι έγινε με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες στην Ιταλία και τη Γερμανία πολλά χρόνια πριν. Υπήρξε μία μικρή ομάδα εξτρεμιστών που πίστευαν πως μπορούν να σκοτώνουν άλλους ανθρώπους εξ αιτίας της άποψής τους.
Πήρε πολύ χρόνο να τις αντιμετωπίσουμε αλλά το κάναμε. Πιστεύω ότι έχουμε το ίδιο φαινόμενο κι εδώ με τους αποκαλούμενους «Ισλαμιστές εξτρεμιστές». Είναι μία μικρή ομάδα αλλά πολύ επικίνδυνη.
Το θέμα είναι να τους εξαντλήσουμε κάθε διαθέσιμο μέσον ώστε να αποφύγουν επιπλέον στρατολόγηση και πιστεύω πως είναι ένας μακρύς δρόμος μπροστά μας.
Θα πάρει πολλά χρόνια πιστεύω. Θα πρέπει να είμαστε υπομονετικοί αλλά σταθεροί. Θα πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά στην αστυνομία και στο συλλογικό συντονισμό των συνόρων.
Αλλά πολύ πιο σημαντικό είναι να δούμε πώς τα άτομα φτάνουν στον εξτρεμισμό. Αυτό συμβαίνει στις φυλακές.
Πρέπει να έρθουμε σε επαφή με τους νέους στα σχολεία. Να κρατάμε ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας και διαλόγου με τους νέους και όταν ακόμα εξτρεμιστικές απόψεις, να αγωνιζόμαστε ενάντια σε αυτό, να προκαλούμε και να αμφισβητούμε τις απόψεις αυτές στο διαδίκτυο αλλά και μέσα στις σχολικές αίθουσες.
Το θέμα είναι να εξαντληθούν και να περιοριστούν τα δίκτυα τρομοκρατών με το να εμποδίσουμε τη στρατολόγηση νέων μελών. Θα χρειαστεί αρκετός χρόνος να γίνει.
* Γενικός Γραμματέας Συμβουλίου της Ευρώπης
Μετάφραση στα ελληνικά: Λάβδας Μιχάλης, Ψυχολόγος ΕΠΑΨΥ
Πηγή: http://www.humanrightseurope.org/2016/03/video-thorbjorn-jagland-the-human-rights-approach-to-fighting-terror-in-europe/
-320x213.jpg)
