Ζούμε έναν πολιτικό παραλογισμό. Ενα πολιτικό σύστημα που για τις ανάγκες της συνθήκης σήμερα βασίζεται και σε βραχίονες-πολιτικές τηλεπερσόνες, που απαιτούν με τον δικό τους «γλυκό» τρόπο να γίνουν υπουργοί.
Κατ’ αρχήν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε οτιδήποτε θέλει ο καθένας για την πολιτική και κατ’ επέκταση κοινοβουλευτική πραγματικότητα στην Ελλάδα τού σήμερα.
Ομως είναι ανήκουστο να στηρίζεται η όποια εναλλακτική αντι-ΣΥΡΙΖΑ πρόταση σε λογικές και διαθέσεις που ίσως αύριο να φτάσουν στο σημείο του όποιου βέτο για τη δημιουργία οικουμενικής κυβέρνησης και την υπουργοποίηση του κ. Βασίλη Λεβέντη.
Θυμίζει σε πολλά την περίπτωση της Ιταλίας, με τους πολιτικούς αστέρες που γεννήθηκαν μέσα από την τηλεόραση, τα τοκ σόου και τα πάνελ τηλεπαιχνιδιών, που ουσιαστικά δεν έδειχναν τίποτε άλλο από την αποσάθρωση μιας κοινωνίας όπως η ιταλική όπου τα πολιτικά παράδοξα ήταν σημείο αναφοράς για δεκαετίες.
Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την Αριστερά που μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ακουμπούσε την εξουσία, αλλά ως διά μαγείας πάντα συνέβαινε κάτι και την έχανε;
Τα σκάνδαλα και τη διαπλοκή, που ήταν περίπλοκα και μπλεγμένα σαν τον λαβύρινθο του Μίνωα; Εκκλησία, μαφία, χριστιανοδημοκράτες. Ολοι μαζί σε μια αέναη διαδικασία που δεν οδηγούσε πουθενά και όπως πάντα δεν ωφελούσε παρά λίγους.
Φτάνοντας στις αρχές της δεκαετίας και την εμφάνιση των πολιτικών «σωτήρων». Επιχείρηση «Καθαρά Χέρια», «Τανζεντόπολι», Aντόνιο Ντι Πιέτρο και οι πολιτικοί-τηλεοπτικοί αστέρες που κάνουν παρέα στους Ιταλούς μέχρι και σήμερα.
Εκτός όμως από τον κ. Λεβέντη, δεν χρειάζεται να παραπονιόμαστε κι εμείς ως λαός. Από πολιτικούς-τηλεοπτικούς αστέρες με βλέψεις εξουσίας έχουμε γεμίσει.
Λέτε να είναι σύνδρομο Ιταλίας και αυτό; Μπα…
Αλλωστε δεν είναι ο τίτλος που κάνει τον άνθρωπο αλλά ο άνθρωπος που κάνει τον τίτλο.
Eδώ η πολιτική τηλεπερσόνα Ελλη Παπαγγελή τα ‘βαλε με τον Μαρξ όχι τώρα αλλά από τα δεκαπέντε της… Είχε διαβάσει το «Κεφάλαιο» του Μαρξ και κατάλαβε με την παιδική αφέλεια της ηλικίας πως λέει βλακείες…
Είναι κι αυτό ένα ανώδυνο παράδοξο της πολιτικής σκηνής σήμερα…
Μπορεί η παρούσα κυβέρνηση να έχει ό,τι μπορεί να της καταμαρτυρήσει ο καθένας.
Σωστά ή λάθος. Περισσότερα ή λιγότερα.
Ομως σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ακόμη και δύο χρόνια πριν πως θα φτάναμε στο σημείο ο όποιος αντίθετος πόλος να είναι πιθανόν να στηριχτεί στη βούληση και τις επικές διαθέσεις του κ. Βασίλη Λεβέντη.
Εχει όμως και την πλάκα της η όλη υπόθεση. Πολιτική αντιπαράθεση επικού χαρακτήρα σε όλους τους τόνους και με κάθε τρόπο.
Ο στόχος; To αποτέλεσμα;
Aντε να δούμε. Ποιος θα κερδίσει; Η λογική του πολιτικού παραλόγου ή το παράδοξο της πολιτικής σκηνής;
Ολα είναι πιθανά. Σε μια συγκυρία όπου κανείς δεν ξέρει τι ξημερώνει αύριο.
Πάντως, για να μη γελιόμαστε, θα είναι μια εμπειρία από κάθε άποψη. Τώρα τι θα θυμίζει; Πολιτική πραγματικότητα; Κωμωδία; Τραγωδία;
Δεν μένει παρά ο χρόνος να δείξει.
