Διπλή απάντηση στο αίτημα διαλόγου με τον πρωθυπουργό

Πολύς λόγος γίνεται για τον διάλογο του πρωθυπουργού με τους αγρότες. Βουλευτές υπερθεματίζουν υπέρ των αγροτών («Εφ.Συν.», 13/2, σελ. 68) και ο υπουργός, προσπαθώντας να διασωθεί, αναλαμβάνει πρωτοβουλίες διαλόγου με εκπροσώπους αγροτών και μπλόκων.

Με το πέρας των διαμαρτυριών και των συλλαλητηρίων της Παρασκευής και του Σαββάτου, είναι πλέον σαφές ότι οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι δεν πιστεύουν σ’ αυτήν την προοπτική. 

Είχε νόημα αυτός ο διάλογος μετά το συλλαλητήριο της 18ης Νοεμβρίου και το συλλογικό αίτημα που είχε υποβληθεί προς το πρωθυπουργικό γραφείο μαζί με το συλλογικά επεξεργασμένο ψήφισμα, όπου υπήρχαν αναλυτικά και συγκεκριμένα τα αιτήματα και οι προτάσεις των αγροτοκτηνοτρόφων.

Ουδεμία απάντηση υπήρξε, ουδεμία σημασία δόθηκε τότε. 

Το αίτημα ήρθε από τον πρωθυπουργό, όταν κλιμακώθηκε ο αγώνας και οι κινητοποιήσεις πήραν την εικόνα γενικευμένης εξέγερσης.

Ομως και τότε, όπως και τώρα, ο διάλογος παραμένει προσχηματικός και αποσκοπεί, όχι μόνο στην αποκλιμάκωση και στην αποδοχή του ασφαλιστικού της κυβέρνησης και των δανειστών, αλλά και στον ταυτόχρονο κατευνασμό των κοινωνικών αντιδράσεων. 

Μία αναλυτική ανάγνωση της συνέντευξης του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Αποστόλου στην «Εφ.Συν», θέτει τα όρια και τις προσδοκίες αυτού του διαλόγου.

Διαφαίνεται η προσχηματικότητα, το ασφυκτικό πλαίσιο που επιβάλλουν οι δανειστές και οι ελάχιστες έως και μηδαμινές διορθωτικές κινήσεις. 

Αναφέρεται ο κ. υπουργός στην ομαλότερη προσαρμογή, στη διεύρυνση της μεταβατικής περιόδου (ίσως τα 3 χρόνια να γίνουν 5) και στην πιστότερη αποτύπωση της ιδιαιτερότητας του ΟΓΑ, καταλήγοντας στη διατύπωση ότι με το σχέδιο της κυβέρνησης οι αγρότες παύουν να είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού, αποκτούν ίσα δικαιώματα με όλους τους Ελληνες και τις Ελληνίδες, εξασφαλίζουν την εθνική σύνταξη, όπως όλοι, και χτίζουν δικαιώματα, όπως όλοι. 

Η κυβέρνηση εμμένει στη μνημονιακή δέσμευση της ενοποίησης των ταμείων -μηδέ εξαιρουμένου και του ΟΓΑ-, στη σύνδεση της σύνταξής του με την εθνική, στην ανταποδοτικότητα των αυξημένων, βάσει εισοδήματος, εισφορών.

Επομένως, προκύπτουν τα εξής ερωτήματα: Εχουν αποδεχτεί οι δανειστές την εθνική σύνταξη, χωρίς τη σύνδεσή της με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια;

Εχουν αποδεχτεί το αναφερόμενο ποσό; Αποκλείει κανείς το γεγονός της ανατροπής, με την επιστροφή των δανειστών για την αξιολόγηση όλων των γνωστών δεδομένων; Αποκλείει κανείς την απαίτηση της οριζόντιας περικοπής κύριων και επικουρικών συντάξεων σε ποσοστό που θα αποσταθεροποιεί τη σημερινή πολιτική κατάσταση; 

Οι λύκοι, όταν μπαίνουν σε ένα κοπάδι δεν ησυχάζουν, εάν δεν πνίξουν όλα τα ζωντανά. Μήπως έχουμε να κάνουμε με Ευρωλύκους;

Μήπως δεν υπάρχουν «κόκκινες» γραμμές και σταθερή βάση συζήτησης και διαπραγμάτευσης;

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον διαλόγου έχουν προοπτική και ελπίδα κάθε αντιμνημονιακή σκέψη και πρόταση;

Εχουν καμιά προοπτική και ελπίδα οι προτάσεις και τα αιτήματα των διάφορων μπλόκων των αγροτών, από τη στιγμή που είναι πέραν των μνημονιακών δεσμεύσεων; Καμιά. 

Προς τι ο προσχηματικός διάλογος; Για να διαλυθούν τα μπλόκα και η κατάσταση πολιορκίας, στην οποία βρίσκεται η χώρα;

Για να καμφθεί η αγωνιστική διάθεση των αγροτών, κτηνοτρόφων, αλιέων, παραγωγών λαϊκών αγορών και να χρησιμοποιηθούν σαν δούρειος ίππος, για να περάσει το ασφαλιστικό σε βάρος όλων των εργαζομένων και της κοινωνίας. 

Πιστή λοιπόν μνημονιακή συμμόρφωση για να «σωθεί» η χώρα, αλλά με υποδούλωση της κοινωνίας;

Κι αν αυτό θέλουν οι δανειστές και αναγκάζεται να το αποδεχτεί η κυβέρνηση, πρέπει να το αποδεχτούμε και όλοι μας;

Πρέπει να συρθούν σε έναν ψευτοδιάλογο οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι, για να σωθεί το Μνημόνιο, η κυβέρνηση και οι δανειστές; 

Ποιο «πρόθυμο» μπλόκο ή αγρότης/κτηνοτρόφος θα μπει μπροστά, για να σύρει τον χορό του Ζαλόγγου; Οποιος το κάνει, θα είναι υπόλογος στη συνείδηση των συναδέλφων του και της κοινωνίας.

Το διήμερο των Αθηνών έδωσε κι αυτό τη δική του απάντηση, όπως την είχαν δώσει τα συλλαλητήρια των Αθηνών (18 Νοεμβρίου) και των εγκαινίων της AGROTICA (28 Ιανουαρίου). 

Ο πρωτογενής τομέας δίνει τη μάχη της επιβίωσής του και δεν θα υποχωρήσει εύκολα στις σειρήνες των βουλευτικών εκκλήσεων, όπως αυτή της κ. Κατσαβρία-Σιωροπούλου, βουλευτού ΣΥΡΙΖΑ Καρδίτσας, στην «Eφ.Συν.»:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σύμμαχος και όχι αντίπαλος των αγροτών. Το αποδεικνύει. Με τις επιδοτήσεις. Με τον νόμο για τις βοσκήσιμες γαίες. Είμαστε σταθερά προσηλωμένοι στον διάλογο και στο πλευρό των αγροτών, προασπίζοντας τόσο την αλήθεια όσο και τον κόπο τους». 

Τι ωραία που τα λέει; Πόσο ωραία τα λέγαμε κι εμείς, όσο τα πιστεύαμε. Δυστυχώς, όμως. Η αλήθεια είναι άλλη.

Προασπίζουν τη θέση τους και την κυβέρνησή τους. Η μνημονιακή πολιτική δεν έχει έλεος για κανέναν. Δεν ωραιοποιείται. Δεν εξωραΐζεται. Δεν εφαρμόζεται. Ανατρέπεται.

Αρετή και τόλμη θέλει η ελευθερία. Αυτήν επιδεικνύουν αυτή τη στιγμή οι αγρότες και κτηνοτρόφοι. Αυτήν θα πρέπει να αποκτήσουν και οι κυβερνώντες με τους βουλευτές τους.

Αλέξη, κύριε πρωθυπουργέ, μπορείς να ακούσεις;

*προέδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Κτηνοτρόφων, μέλος της Πανελλήνιας Συντονιστικής Επιτροπής Αγροτών, Κτηνοτρόφων, Αλιέων