Αν η ηγέτιδα χώρα του «ελεύθερου» κόσμου, το έτος 2025 μετά Χριστόν, με πρόεδρο τον γνήσιο χριστιανό Τραμπ, μετονομάζει σε υπουργείο «Πολέμου» το υπουργείο Εθνικής Αμυνας, δηλαδή θεωρεί στόχο τον πόλεμο, ποια άλλη μαρτυρία χρειαζόμαστε για το πισωγύρισμα του ανθρώπινου πολιτισμού σε σκοτεινές εποχές;
Ιστορικό πισωγύρισμα Τραμπ η μετονομασία αυτή, όχι για να αποτρέπει πολέμους, αλλά για να τους κάνει. Πλήρης απομάκρυνση από το μεταπολεμικό κεκτημένο «Ποτέ πια πόλεμος», που ενσωματώθηκε στον Χάρτη του ΟΗΕ.
Ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός δεν στοχεύει στην κατάκτηση εδαφών αλλά αγορών και ο Τραμπ θέλει να γυρίσει την Ιστορία πίσω, δηλώνοντας ότι θέλει να προσαρτήσει τη Γριλανδία, για λόγους «εθνικής ασφάλειας». Ιδιους λόγους επικαλέστηκε και για τον πόλεμο στο Ιράν.
Εννοείται ότι οι σύγχρονες τεχνολογίες έχουν τελειοποιήσει και τα μέσα του πολέμου, ήδη από την είσοδο στην πυρηνική εποχή, το 1945. Γι’ αυτό και έκτοτε το κίνημα πυρηνικού αφοπλισμού ταυτίστηκε με τον αγώνα για τη ζωή, την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας. Πρόκειται για το πρώτο, κυριολεκτικά παγκοσμιοποιημένο κοινωνικό κίνημα, το οποίο έδρεψε δάφνες, εισάγοντας στο διεθνές πολιτικό λεξιλόγιο τον όρο «Διπλωματία των Λαών».
Στους πρόσφατους πολέμους, Ουκρανίας, Γάζας, εναντίον του Ιράν και του Λιβάνου, οι κύριοι στόχοι των επιτιθέμενων δεν ήταν στρατιωτικοί, αλλά συγκροτήματα κατοικιών και ζωτικής σημασίας υποδομές. Πόλεις ολόκληρες, σαν τη Μαριούπολη, πυκνοκατοικημένοι οικισμοί στη Γάζα και τη νότια Βηρυτό, προπύργιο της Χεζμπολάχ, που σημαίνει Κόμμα του Θεού. Αλλο ιστορικό πισωγύρισμα αυτό, ακόμα και για τη Μέση Ανατολή, όπου οι αιώνες συνυπάρχουν, δεν διαδέχονται αλλήλους.
Εκανε, δυστυχώς, τη δουλειά του το υπουργείο Πολέμου του Τραμπ, σκοτώνοντας αφ’ ενός ηγετικά στελέχη του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν, ταυτόχρονα όμως και ένα ολόκληρο σχολείο, καθώς και ολόκληρη ομάδα βόλεϊ γυναικών, χωρίς να ζητηθεί συγγνώμη για τις αθώες ζωές που χάθηκαν.
Την ίδια ώρα, η ηγεσία των ΗΠΑ υποκρίνεται ότι κάνει «πόλεμο για τη δημοκρατία», καλώντας τον λαό του Ιράν να εξεγερθεί κατά της εγχώριας τυραννίας. Ομως, τι είδους δημοκρατία υπόσχεται, με βάση ποιες αξίες; Μήπως για να επαναφέρει την άλλοτε άκρως αμαρτωλή και ξενόδουλη μοναρχία;
Αν, τέλος, ο πόλεμος είναι «η συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα», κάτι που ίσχυε την προπυρηνική εποχή, συμβαίνει και η πολιτική να είναι «πόλεμος με άλλα μέσα», όπως προκύπτει από καταστροφικές κυβερνητικές επιλογές στο πεδίο των στρατιωτικών δαπανών και εξοπλισμών. Εννοώ τις χιλιάδες, ίσως και εκατομμύρια ζωές που θα μπορούσαν να έχουν σωθεί με ένα 0,5% των στρατιωτικών δαπανών παγκοσμίως. «Μέρισμα ειρήνης», που είχε προτείνει παλαιότερα ο γ.γ. του ΟΗΕ Μπούτρος Μπούτρος Γκάλι.
*Υπεύθυνος Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
