Εχω κατ’ επανάληψη γράψει ότι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι ζήτημα θέλησης των Ελλήνων να αποτοξινωθούν από τις νόσους του παρελθόντος.
Εάν θέλουμε να αλλάξουμε, μπορούμε να βγούμε από τη μέγκενη της ανεργίας, της ύφεσης και της αναξιοπιστίας. Η αλλαγή αυτή είναι σίγουρα δύσκολη και αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός πως έως σήμερα δεν έχει προχωρήσει σχεδόν τίποτα από τις επιθυμητές αλλαγές. Η χώρα δεν δείχνει να θέλει να προχωρήσει πέραν των τετριμμένων.
Είναι βέβαια αλήθεια πως η παρουσίαση των οικονομικών προβλημάτων της χώρας έχει γίνει από αχώνευτους ξένους και από απελπιστικά μέτριους και ανειλικρινείς ντόπιους πολιτικούς. Οι Ελληνες μπορούν ακόμα να τα βάζουν με όλους αλλά και οι άλλοι τα βάζουν μαζί μας.
Το δεύτερο όμως πρόβλημα το οποίο αντιμετώπιζε και αντιμετωπίζει η Ελλάδα είναι το προσφυγικό, μεταναστευτικό, ως κύμα εισόδου ανθρώπων από Ασία και Αφρική προς την Ε.Ε. Η Ε.Ε., η οποία βέβαια έχει κατακριθεί, εξοβελιστεί, μισηθεί θανάσιμα από μεγάλο μέρος Ελλήνων, αποτελεί τη Γη της Επαγγελίας για εκατομμύρια εκατομμυρίων ανθρώπους.
Παρ’ όλα όσα καταμαρτυρούνται κατά της Ε.Ε., αυτή παραμένει μια πλούσια, φιλελεύθερη νομοταγής κοινωνία. Κανείς δεν θα προσπαθούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μέσα από τόσους θανάσιμους κινδύνους κάπου όπου θα κινδύνευε η ζωή του το ίδιο ή θα είχε τις ελάχιστες ευκαιρίες, όπως στην πατρίδα του.
Διαβάζουμε άρθρα και τα σχόλιά τους για εμάς και τον τρόπο που έχουμε αντιμετωπίσει την κρίση. Υπάρχει ειρωνεία, χλευασμός, κριτική κατά της διάσωσής μας. Τώρα γράφονται άρθρα επί άρθρων για το προσφυγικό ζήτημα.
Πέραν των όσων αναφέρονται για τα αίτια του προσφυγικού, τη συμβολή της Ευρώπης στη διάλυση του Ιράκ, της Συρίας και του Αφγανιστάν, η Ελλάδα είναι και πάλι παρούσα με επικρίσεις για το πώς αντιδρά, για τη μη βοήθεια που προσφέρει στους πρόσφυγες, το πώς τους καταγράφει και αν τους καταγράφει.
Και το πιο σημαντικό: η Ελλάδα κατηγορείται πως δεν φυλάει τα σύνορά της, κατηγορείται πως δεν θέλει, δεν μπορεί, αλλά και ταυτόχρονα δεν επιτρέπει στη Frontex να επιτηρεί τα σύνορά μας. Η τιμωρία επικρέμαται της κεφαλής ημών: έξοδος από τη Συνθήκη Σένγκεν.
Τα άρθρα και τα σχόλια για μας είναι αρνητικά, ειρωνικά, ακόμα και γεμάτα μίσος. Ναι, υπάρχουν και λογικοί, σώφρονες αναλυτές. Αυτό όμως που προκαλεί κατάπληξη και, ομολογώ, μεγάλη θλίψη είναι η κριτική κατά της Ελλάδας στο προσφυγικό και μεταναστευτικό κύμα που έχει καλύψει, μαζί με την τρομοκρατία, τον πολιτικό διάλογο της Ευρώπης. Είναι απολύτως παράλογο και παιδαριώδες να θεωρούν οποιοιδήποτε πως η Ελλάδα θα μπορούσε να φυλάει τα σύνορά της καλύτερα.
Η κατηγορία πως δεν φυλάμε επαρκώς τα σύνορά μας είναι πράγματι από κακοπροαίρετη έως παιχνίδι για το ποιος φταίει: οι προνοητικοί Ευρωπαίοι ή οι άφρονες Ελληνες; Και προφανώς η Ευρώπη στο σημείο που έχει φτάσει πρέπει να βρει κάποιο φταίχτη. Προφανώς οι πολιτικές ηγεσίες των μεγάλων πρέπει να προστατευτούν, να παλέψουν για την επιβίωσή τους.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: πώς μπορεί να φυλάξει κανείς θαλάσσια σύνορα; Με δύο τρόπους: ή διά της βίας γυρίζει τα πλωτά μέσα πίσω ή πυροβολεί το ανθρώπινο φορτίο. Ακούγεται απάνθρωπο, απεχθές ακόμα και ως υπόθεση εργασίας. Πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε και πώς να γίνει αυτό.
Μισόλογα και ευχολόγια της χειρότερης δυνατής υποκρισίας δεν πρόκειται να κλείσουν τα ελληνικά ή όποια άλλα σύνορα. Η αντίφαση μεταξύ άκρατου ανθρωπισμού και αντίδρασης των κοινωνιών για μια απότομη αλλαγή οδήγησε ήδη στην παράνοια και τις οποιεσδήποτε ακρότητες. Μπορεί κάποιος, καλοπροαίρετα και λογικά, να προτείνει ένα σχέδιο για να σταματήσει το κύμα προσφύγων, μεταναστών στην Ε.Ε.;
Δεν έχω διαβάσει κανένα πλην της εξαγοράς της Τουρκίας: να γίνει αυτή αποθήκη μεταναστών όλων των ειδών. Ηδη η τουρκική αντιπολίτευση δήλωσε την αντίθεσή της.
Το ζήτημα της φύλαξης των συνόρων που αυτή τη στιγμή φαίνεται να έχει γίνει σύνθημα για την ανικανότητα της Ελλάδας είναι η λυδία λίθος της ευρωπαϊκής συνοχής. Ξαφνικά η Ευρώπη βρέθηκε να στηρίζεται στο αν ή όχι η Ελλάδα φυλάει τα σύνορά της. Αυτό μας οδηγεί σε μια δεύτερη παράνοια, διότι αυτό έρχεται σε αντίφαση με την ιδέα πως η Ευρώπη δεν έχει σύνορα.
Η Ελλάδα δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της προβάλλοντας τον ανθρωπισμό της Ευρώπης και μειώνοντας ή ελαχιστοποιώντας τον αριθμό των εισερχομένων από την Τουρκία. Ούτε η Τουρκία θα μπορέσει να επιτηρήσει τις ακτές της όπως υποσχέθηκε ή όπως ελπίζει η Ε.Ε. Χρειάζονται πολύ περισσότερα για να τηρήσει η Τουρκία τις υποσχέσεις της.
Η Ευρώπη είναι ένας πλούσιος γέρος δίχως απογόνους, του οποίου την περιουσία βλέπουν όλοι, ως επίδοξοι κληρονόμοι.
Το πρόβλημα με την κληρονομιά της Ευρώπης είναι πως στην πραγματικότητα θα εξαφανιστεί όταν ο γέρος πεθάνει, γιατί οι επίδοξοι νεοεισελθόντες κληρονόμοι θα αποποιηθούν την κληρονομιά του. Θα κάνουν το αντίθετο από τους Ρωμαίους, οι οποίοι ευθαρσώς οικειοποιήθηκαν την κληρονομιά των Ελλήνων όταν τους κατέκτησαν.
* συγγραφέας
