Είναι ορισμένοι άνθρωποι που η… ύπαρξή τους σε έναν συγκεκριμένο τόπο και χρόνο αποτελεί από μόνη της έναν λόγο για να τους θαυμάζουμε. Ενας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Γιώργος Μαρίνος.
Ο οποίος βέβαια εξέπεμπε, εκτός της ύπαρξής του, και άπειρους άλλους λόγους για να τον θαυμάζουμε – και μάλιστα πάρα πολύ σοβαρούς. Διότι ήταν ένας καλλιτέχνης με ένα αστείρευτο χάρισμα σε υποκριτική, μουσική και πολλά άλλα. Με μια αριστουργηματική τεχνική που αποτελούσε αποτέλεσμα παθιασμένης καλλιέργειας. Και με μια ευαισθησία αληθινά αέρινη, γαλουχημένη δίπλα σε ανθρώπους με αντίστοιχες συναισθηματικές ποιότητες, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις και ο Νίκος Γκάτσος.
Παράλληλα όμως, ο Γιώργος Μαρίνος υπήρξε επίσης και μια φυσιογνωμία φοβερά ενδυναμωτική.
Οχι μόνο για το ιστορικό «Ο κύριος παρακαλώ είναι κερασμένος από εμένα, να βγει έξω τώρα» που είπε από μικροφώνου προς τον ομοφοβικό θεατή που τον χλεύασε.
Οχι μόνο γιατί με την απαράμιλλη τέχνη του μοίραζε ευδαιμονία, η οποία είναι αντικειμενικά ενδυναμωτική.
Αλλά και για έναν ακόμα λόγο.
Απλώς και μόνο επειδή υπήρχε. Επειδή υπήρχε τόσο γνήσια και τόσο μη απολογητικά.
Θυμάμαι ότι τη δεκαετία του ‘90, με τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα αυτής της χώρας να είναι κοινωνικά αόρατη και κυριολεκτικά και μεταφορικά κομματιασμένη, ο Γιώργος Μαρίνος τραγουδούσε υπερήφανος τραγούδια με στίχους γραμμένους στο θηλυκό γραμματικό γένος, χωρίς να τους αλλάζει, ούτε και να αφαιρεί τα τραγούδια από το πρόγραμμά του για να αποφύγει, τάχα, τη δυσκολία.
Πόζαρε σε στάσεις Μέριλιν Μονρόε.
Εσπαγε τον καρπό του όποτε και όσο ήθελε.
Περπατούσε όπως του έβγαινε.
Η συμπεριφορά του ήταν τόσο φεμ όσο ακριβώς ήταν και το βίωμά του.
Ολα αυτά τα έκανε (και) μπροστά στον φακό της τηλεόρασης. Ενός από τα πιο κανιβαλικά δημόσια περιβάλλοντα – τότε ίσως περισσότερο κι απ’ ό,τι σήμερα.
Οσοι δεν το είδαν αυτό σε πραγματικό χρόνο, δύσκολα μπορούν να καταλάβουν για πόσο θαρραλέα πράξη πρόκειται.
Ο Μαρίνος έβγαινε στον τηλεοπτικό δέκτη και γινόταν καθημερινά ο κυματοθραύστης στον οποίο «ξεσπούσαν» τη ματσίλα τους χιλιάδες ομοφοβικοί υποκριτές πανελληνίως. Που τον έκραζαν, «απευθυνόμενοι» εκ του ασφαλούς σε μια άψυχη ηλεκτρονική συσκευή.
Την ίδια στιγμή σε αυτό ή στο διπλανό δωμάτιο, κάποιο ΛΟΑΤΚΙ+ άτομο πληγωνόταν από όσα άκουγε, αλλά και ενδυναμωνόταν με έναν τρόπο σχεδόν αυτοματοποιημένο.
«Ενημερωνόταν προληπτικά».
Διαπίστωνε τον κίνδυνο του νταή και μάθαινε να προστατεύεται από αυτόν με όσο καλύτερο τρόπο μπορούσε.
Αγγιζε και εξέφραζε, έστω κρυφά, τη λύπη, τον φόβο και τον θυμό του για την εικόνα της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούσε.
Ονειρευόταν πώς θα έχτιζε τη ζωή του όταν θα αποδρούσε, μακριά από τους ανθρώπους που τον απέρριπταν και τον περιφρονούσαν.
Κατά κάποιον τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε ότι όπως εκτέθηκε ο Μαρίνος –και κάποιοι άλλοι της εποχής–, έτσι αποκαλύφθηκε η ωμή αλήθεια του καρκινώματος της εγκληματικής ομοφοβίας, έτσι επιβίωσαν πολλοί άλλοι προστατευμένοι αλλά και θυμωμένοι, έτσι συσπείρωσαν κάποια στιγμή τις δυνάμεις τους και έτσι ενώθηκαν και διεκδίκησαν την ανατροπή της.
Γιώργο Μαρίνο, αυτό ήταν κάτι πολύ σπουδαίο.
Εξίσου σπουδαίο με τη σπουδαία τέχνη σου.
Σ’ ευχαριστούμε και για τα δύο, μέσα από την καρδιά μας.
