Πριν από χρόνια, είχαμε αγωνιστεί, οργανώσεις, σύλλογοι και πρόσωπα, για τη σωτηρία του σπιτιού του Μακρυγιάννη στο Αργος. Το ταπεινό αυτό κτίριο, στο οποίο είχε συγγράψει ο Μακρυγιάννης τα Απομνημονεύματά του, είχε μεν κηρυχτεί διατηρητέο, παράλληλα όμως, τις παραμονές της συζήτησης στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του Διατάγματος Προστασίας (Oκτώβριος 1983), κατέρρευσε το χαγιάτι και στη συνέχεια τμήμα της στέγης και, ως είθισται, μπήκαν νερά μέσα στο σπίτι και το εξ ευτελών υλικών φτωχόσπιτο του Μακρυγιάννη όδευσε προς την αποσύνθεση, ενώ 200 χρόνια ήταν απολύτως άθικτο από λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς.
Προς τιμήν του, το ΣτΕ δεν απεδέχθη τον αποχαρακτηρισμό του κτιρίου. Επιπλέον, με πρόσφατη απόφασή του (2043/2025) επιβάλλει στο κράτος την αποκατάσταση και αυτού του κτιρίου. Ομως πολύ πρόσφατα, μετά 43 έτη (!), επανήλθε το θέμα του αποχαρακτηρισμού.
Και στη συνέχεια, ήρθε στη δημοσιότητα «Εκθεση» αρμόδιας Διεύθυνσης του υπουργείου Περιβάλλοντος, η οποία ουσιαστικά αντιγράφει λέξη προς λέξη την αίτηση αποχαρακτηρισμού του ιδιοκτήτη και εισηγείται τον αποχαρακτηρισμό, δημιουργώντας εύλογα ερωτήματα. Δεν γνωρίζει η αρμόδια Διεύθυνση τον νόμο ο οποίος ρητά επιτάσσει την προστασία και συντήρηση των διατηρητέων και ότι σε ολιγωρία του ιδιοκτήτη παρεμβαίνει το Δημόσιο και χρεώνει εκ των υστέρων το κόστος στον ιδιοκτήτη; Ούτε ότι το κτίριο υφίσταται προ του 1830, άρα προστατεύεται και από τον αρχαιολογικό νόμο αυτοδικαίως;
Ελπίζουμε ότι και η τωρινή ηγεσία του υπουργείου θα σταθεί στο ύψος της, όπως το έχει κάνει ώς τώρα, και θα αποτρέψει τον επιχειρούμενο αποχαρακτηρισμό.
*Ομότιμοι καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου
