Ολη η αντιπολίτευση έχει στόχο την απομάκρυνση του κυρίου Μητσοτάκη.
Ομως, παρά τα προβλήματα που ανακύπτουν, παρά τα σκάνδαλα που ανακαλύπτονται, παρά την οικονομική δυσπραγία, φαίνεται ότι είναι κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Ποσοστά υψηλά για τη Ν.Δ. και ισχνά για τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Τι συμβαίνει λοιπόν; Δεν μπορεί ή δεν θέλει. Ασφαλώς ισχύει το πρώτο.
Σχεδιάζουν ή πραγματοποιούν συνέδρια με πολλές πλατφόρμες, κινήσεις, τάσεις, ή όπως θέλετε να τις ονομάσουμε. Προσωπικές φιλοδοξίες αντιπαρατίθενται, έτοιμες να οδηγήσουν σε διασπάσεις, οι οποίες όμως παρουσιάζονται με τον μανδύα της ιδεολογικής πολυμορφίας. Μοιάζουν με συνελεύσεις μαθητικών κοινοτήτων, όπου οι παιδαριώδεις συμπεριφορές είναι κατανοητές και συγχωρούνται. Εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με ενήλικες που παλιμπαιδίζουν. Ατέρμονες συζητήσεις, σχέδια επί χάρτου και μάλιστα ανεδαφικά, αναντίστοιχα με την πραγματικότητα. Μια πολιτική Βαβέλ, όπου η ασυνεννοησία εκλαμβάνεται ως συνεννόηση. Μια διαρκής εσωστρέφεια που έχει τα χαρακτηριστικά του ναρκισσισμού.
Κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας, προφήτες που προσπαθούν να επαληθεύσουν τις προφητείες τους μόνοι τους. Αφού δεν υπάρχουν πιστοί, αναλαμβάνουν τον ρόλο τους οι ίδιοι. Κατά το κοινώς λεγόμενον, «μόνοι τους τα λένε, μόνοι τους τα ακούνε».
Το ακροατήριο έχει φύγει για άλλες πολιτείες. Απογοητευμένο, άλλοτε παραιτείται, άλλοτε αντιδρά σπασμωδικά, άλλοτε οργίζεται με έναν θυμό που του τρώει τα σωθικά.
Περιμένει να φανεί κάτι ελπιδοφόρο, αλλά κάτι τέτοιο δεν φαίνεται τουλάχιστον τώρα. Κάποιοι κύριοι της αντιπολίτευσης απευθυνόμενοι στον λαό του λένε «δεν υπάρχουν μεσσίες», ενώ άλλοι του λένε «εσείς οι ίδιοι θα σωθείτε από μόνοι σας».
Απεκδύονται κάθε ευθύνη και ως ανεύθυνοι παρατηρητές εκστομίζουν κάθε φορά και κάτι για να περνάει η ώρα.
Ας έρθουμε στην καθημερινότητα. Αναφέρουν τα διάφορα θέματα, τα περιγράφουν, τα αναλύουν και ύστερα τα αφήνουν πάλι στη θέση τους. Διατυπώνουν λόγο διαπιστωτικό και όχι διεκδικητικό, αλλιώς θα συγκρούονταν με τους αντιπάλους. Τους εκφωνούν στη Βουλή, δηλαδή τους διαβάλλουν, ανίκανοι να αρθρώσουν λόγο πειστικό και καθαρό. Κρυμμένοι πίσω από τις γραμμές του κειμένου επιτελούν το χρέος τους και αποχωρούν ευελπιστώντας σ’ ένα χειροκρότημα και μια τηλεοπτική εμφάνιση. Είναι αδύνατον να τους παρακολουθήσεις πάνω από πέντε λεπτά. Υπναλέοι, απωθητικοί, προσηλωμένοι στις ανειλημμένες υποχρεώσεις, απευθύνονται σε ένα αόρατο κοινό.
Η αδυναμία των κομμάτων της αντιπολίτευσης εντοπίζεται και στο να πείσουν για την αξιοσύνη τους. Δεν αρκεί να λες ότι οι άλλοι είναι χειρότεροι από εσένα, αλλά ότι εσύ είσαι καλύτερος από τους άλλους. Δεν αρκεί να παρουσιάζεις τις αστοχίες, τα λάθη, τις αδυναμίες του άλλου, αλλά πρέπει να προβάλλεις τις δικές σου λύσεις, τις προτάσεις που μπορούν να υλοποιηθούν, τις μεθόδους που θα χρησιμοποιηθούν για να γίνουν πράξη τα όσα υπόσχεσαι. Και επειδή οι υποσχέσεις έχουν χάσει τη χρηματιστηριακή τους αξία, καλό είναι να γίνεται λόγος για σχέδια εφαρμόσιμα από τώρα και όχι στο μέλλον.
Η αδυναμία τους εντοπίζεται και στο ότι έχουν χάσει την επαφή με τους πολίτες. Τακτικοί θαμώνες των τηλεοπτικών πάνελ, αναλώνονται σε αντεγκλήσεις, αντιπαραθέσεις, διαξιφισμούς, απαραίτητο υλικό για τις τηλεοπτικές μετρήσεις. Αντί να παράγουν πολιτική, γίνονται παράγωγα μιας αντιπολιτικής που φθείρει και διαφθείρει αλλήλους.
Κλεισμένοι στα γραφεία τους ή στη Βουλή, δεν έχουν καμία επαφή με τους ψηφοφόρους τους. Κι εκείνοι τους γυρίζουν την πλάτη, τους αγνοούν. Δεν έχουν όραμα να τους πείσουν, να τους συνεγείρουν. Για να σε ακολουθήσει ο άλλος, πρέπει να του δείξεις τον δρόμο. Εδώ όμως συμβαίνει το αντίθετο. Στοιχίζονται πίσω από τις διεκδικήσεις των εργαζομένων, ακολουθούν τις διαμαρτυρίες τους και γίνονται παρακολούθημα των απεργιών και των διαδηλώσεων. Ετσι, βλέπουμε τα διάφορα κινήματα των πολιτών να εμφανίζονται με ορμή κι ύστερα σιγά σιγά να χάνουν τη δύναμή τους και μαζί το δίκιο τους. Η περίπτωση των αγροτών είναι χαρακτηριστική. Οσοι υπηρετούν αυτή την πολιτική καλό είναι να φύγουν μόνοι τους και να διευκολύνουν την εμφάνιση άλλων, αξιότερων. Αν δεν το κάνουν, η Ιστορία έτσι κι αλλιώς θα τους εκβράσει στα βράχια της λήθης και της ανυποληψίας. Και επειδή η Ιστορία αργεί, θα αναλάβει να το κάνει η πραγματικότητα, η εξέλιξη των πραγμάτων που είναι αμείλικτη.
*Φιλόλογος – συγγραφέας
