Διαβάζοντας στην «Εφ.Συν.» ένα άρθρο για τις χρυσές «μπίζνες» που κάνει το Ισραήλ με την Ελλάδα και όχι μόνο, συνειδητοποίησα ότι οι πολεμικές συρράξεις που ήδη εκτυλίσσονται σε ολόκληρο τον πλανήτη, τα τελευταία χρόνια συνεχώς αυξάνονται. Στην εποχή που διανύουμε ο πόλεμος δεν είναι ένα φαινόμενο του σύγχρονου πολυδιαπλεκόμενου κόσμου. Αντίθετα είναι συνυφασμένος με την εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Αφησα τη σκέψη να περιπλανηθεί στο «χρονολόγιο» της μνήμης και θυμήθηκα ότι όταν ήμουν 15 χρόνων, διαβάζοντας μια εφημερίδα, είδα μια φωτογραφία που έδειχνε 2-3 άνδρες από την εποχή των πρωτόγονων κοινωνιών-κοινοτήτων, που φορούσαν προβιές. Ενας από αυτούς κρατούσε στα χέρια του ένα ακατέργαστο τόξο που είχε φτιάξει από κλαδί δέντρου, ο οποίος έριχνε ένα βέλος. Στη λεζάντα υπήρχε το εξής σχόλιο, ότι «ο ένας από τους άλλους δύο άνδρες είπε ότι μετά την ανακάλυψη αυτού του “σύγχρονου όπλου”, σίγουρα θα γίνει πόλεμος». Από τότε, μελετώντας τις ένοπλες συγκρούσεις που έχουν συμβεί από την αρχαιότητα έως και σήμερα, αυτή η εικόνα μού έδωσε το έναυσμα να προσπαθήσω να ερμηνεύσω αυτόν τον «γρίφο»: γιατί οι άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους.
Από την εποχή των πρωτόγονων κοινοτήτων, οι οποίες ήταν ανεξουσίαστες από κάθε ελίτ αντιπροσώπευσης και συνεπώς δεν υπήρχε κρατική υπόσταση, ο πόλεμος ήταν επιλογή για την επιβίωση και τη φυλετική τους αυτονόμηση, σε σχέση με άλλες τοπικές ομάδες.
Την εποχή της Αρχαίας Ελλάδας, περίπου τον 8ο-7ο αιώνα π.Χ., οι δύο μεγάλες αρχαιοελληνικές πόλεις στην Εύβοια ήταν η Χαλκίδα και η Ερέτρια. Η Αρχαία Αθήνα, η οποία ήταν υπερδύναμη εκείνη την εποχή, κατά τη διάρκεια των Περσικών Πολέμων διέθετε μεγάλη στρατιωτική και οικονομική ισχύ. Μετά τη Μάχη του Μαραθώνα, που έλαβε χώρα το 490 π.Χ., οι Αθηναίοι αντιλήφθηκαν την κρισιμότητα ανάπτυξης ναυτικού στόλου, καθώς αργότερα ακολούθησε ο δεύτερος πόλεμος με τους Πέρσες, που έλαβε χώρα με τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας το 480 π.Χ. Εθεσαν υπό την επικυριαρχία τους τη Β. Εύβοια. Πιο συγκεκριμένα διεξήγαγαν εκστρατείες καθώς είχαν ανάγκη από κατάλληλη και άφθονη ξυλεία που διέθετε η ευρύτερη περιοχή για τη ναυπήγηση των πλοίων τους. Εκοβαν όλα τα ψηλά και ευθυτενή πεύκα για να κατασκευάσουν τις τριήρεις και τα κατάρτια, δηλαδή τα ιστία, των πλοίων τους. Στο τέλος, λόγω του ότι ήταν δαπανηρές αυτές οι εκστρατείες, οι Αθηναίοι δημιούργησαν μια αποικία εκεί, που έως και σήμερα ονομάζεται Ωρεοί.
Από τότε οι εποχές άλλαξαν. Οι πόλεμοι γίνονται όλο και πιο φονικοί μέσω της τεχνολογικής εξέλιξης. Τα αίτια που τους προκαλούν είναι διαχρονικά.
Ο καμβάς της Ιστορίας ποτίζεται με το αίμα των λαών. Για κάθε σφαίρα που στερεί την ανθρώπινη ζωή σε μια λωρίδα γης, υψώνεται η κραυγή της μάνας.
Ενας πρώτος λόγος είναι η αλλαγή κυβερνήσεων αχειραγώγητων από τους ισχυρούς της Γης και ειδικότερα από τη μητρόπολη της Δύσης. Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Βενεζουέλα, με τη σύλληψη και την απαγωγή του Νικολάς Μαδούρο, ενώ και στο Ιράν αναμένεται η νέα επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ. Επιπρόσθετα πάγια τακτική των ιμπεριαλιστών είναι η καθυπόταξη ή και ο αφανισμός αυτοχθόνων λαών που μάχονται για την ελευθερία τους, όπως οι Παλαιστίνιοι.
Περαιτέρω οι στρατιωτικές επεμβάσεις αποσκοπούν στην αρπαγή των φυσικών πόρων και του ορυκτού πλούτου χωρών του παγκόσμιου Νότου, πολύτιμων για την εφοδιαστική αλυσίδα της (πολεμικής) βιομηχανίας των χωρών του Βορρά, για να καταστούν κερδοφόρες οι «μπίζνες» των ολιγαρχών. Προς επίρρωση παραθέτω τη συμφωνία που επετεύχθη μεταξύ Αμερικής και προσωρινής προέδρου της Βενεζουέλας, Ντέλσι Ροντρίγκεζ, για τη μεταφορά πετρελαίου στις ΗΠΑ και την αρχική πρόθεση του Ντ. Τραμπ να «αγοράσει» τη Γριλανδία.
Και τίθεται, όπως είναι προφανές, το ερώτημα: Πώς μπορούμε να απαλλαγούμε από τους ιμπεριαλιστές που έχουν, πιθανόν, υπογράψει μια νέα «Γιάλτα», καθώς ορθώνουν νέα ψυχροπολεμικά «τείχη» που χωρίζουν τη Γη σε νέες ζώνες επιρροής;
Εάν ξεσπάσει νέα στρατιωτική σύγκρουση στην Αρκτική, όπου σύμφωνα με αναλυτές θα μπορούσε ν’ αποτελέσει την αφετηρία του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτό που διακυβεύεται είναι η ίδια η ύπαρξη της ανθρωπότητας.
Καθίσταται πρόδηλο ότι για να βαδίσει η ανθρωπότητα στους δρόμους της ειρήνης, απαιτείται ο κοινός αγώνας της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων, σε ολόκληρο τον κόσμο, για την προάσπιση της ελευθερίας της σκέψης, της πρόσβασης στη γνώση, της δημοκρατίας, της προστασίας των λαών, της δικαιοσύνης για κάθε πολίτη της Γης και του απαραβίαστου των συνόρων. Αυτός είναι ο αγώνας που πρέπει όλες οι δυνάμεις της ειρήνης, ενωμένες, ανυποχώρητα να εμπλακούν. Οποιαδήποτε άλλη «αντισυστημική» ή «βαθυστόχαστη» ανάλυση είναι «εκ του πονηρού».
*Γενικός γραμματέας ΣΦΕΑ
