Το πρώτο σκέλος του τίτλου έρχεται από μια ιδιαίτερη πτυχή του δράματος της Γάζας. Η Γάζα είναι η πιο επικίνδυνη περιοχή του κόσμου. Σύμφωνα με την πρόσφατη ανακοίνωση της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δημοσιογράφων (ΔΟΔ), από τον Οκτώβριο του 2023 έως σήμερα έχουν σκοτωθεί πάνω από 180 δημοσιογράφοι – κυρίως Παλαιστίνιοι. (Μόνο στη Γάζα, σκοτώθηκαν τρεις φορές περισσότεροι δημοσιογράφοι σε σύγκριση με όλη τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.) Το δεύτερο σκέλος έρχεται από μια ρήση του Νέλσον Μαντέλα: «Ενας κριτικός, ανεξάρτητος και ερευνητικός Τύπος είναι το αίμα της Δημοκρατίας».
Τι συμβαίνει στη Γάζα; Επιχείρηση στοχοποίησης, φίμωσης της ενημέρωσης και ατιμωρησία. Σύμφωνα με τη ΔΟΔ, «στις 24 Ιουλίου, ο αραβόφωνος εκπρόσωπος των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων, ο Αβιτσάι Αντράι, κατηγόρησε τον δημοσιογράφο του Al Jazeera, Ανας αλ Σαρίφ, ότι ήταν μέλος της στρατιωτικής πτέρυγας της Χαμάς. Τρεις εβδομάδες αργότερα, ο Αλ Σαρίφ και όλο το ειδησεογραφικό συνεργείο του Al Jazeera στη Γάζα ήταν νεκροί». Οι περισσότεροι δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν σε ισραηλινές επιθέσεις, ενώ κάλυπταν γεγονότα κοντά σε νοσοκομεία, καταυλισμούς προσφύγων και άλλους «στόχους» του Νετανιάχου. Ο Νετανιάχου έχει επανειλημμένα ισχυριστεί -συχνά χωρίς αποδείξεις- ότι κάποιοι από τους νεκρούς δημοσιογράφους ήταν μέλη της Χαμάς ή άλλων εξτρεμιστικών ομάδων. Π.χ. ο Ισμαήλ αλ Γκουλ κατηγορήθηκε ότι ήταν στέλεχος της Χαμάς από το 2007 – όμως τότε ήταν μόλις 10 ετών, και το έγγραφο που παρουσίασε το Ισραήλ κρίθηκε ως πλαστό. Ο Χοσάμ Σαμπάτ σκοτώθηκε τον Μάρτιο 2025 και κατηγορήθηκε ως ελεύθερος σκοπευτής της Χαμάς – κατηγορία που ο ίδιος είχε διαψεύσει πριν από τον θάνατό του κ.ο.κ.
Το πρώτο πλαίσιο έχει να κάνει με το ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι δεν είχαν καμία σχέση με τρομοκρατικές οργανώσεις. Το Ισραήλ του Νετανιάχου συχνά κατηγορεί τους νεκρούς χωρίς αποδείξεις. Το γεγονός καταγγέλλεται από διεθνείς οργανισμούς ως απόπειρα φίμωσης του Τύπου. Δεν υπάρχει λογοδοσία ούτε διεθνής έρευνα για τους θανάτους αυτούς. Η ατιμωρησία (impunity) -όπως συχνά συμβαίνει στην περίπτωση του Ισραήλ- συνιστά παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου.
Το δεύτερο πλαίσιο έχει να κάνει με τις διεθνείς οργανώσεις για την ελευθερία του Τύπου. Η Επιτροπή Προστασίας των Δημοσιογράφων (Committee to Protect Journalists – CPJ) έχει καταγράψει ένα σταθερό μοτίβο θανάτων δημοσιογράφων από ισραηλινά πυρά, χωρίς καμία απόδοση ευθυνών. Οι Ρεπόρτερ Δίχως Σύνορα (Reporters Without Borders – RSF) και η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων (IFJ) καταγγέλλουν ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί ανυπόστατες κατηγορίες περί τρομοκρατίας για να νομιμοποιεί επιθέσεις κατά δημοσιογράφων και να περιορίσει την ανεξάρτητη κάλυψη των γεγονότων.
Το τρίτο πλαίσιο έχει να κάνει με τις παραβιάσεις κάθε πρόνοιας του Διεθνούς Δικαίου. Σύμφωνα με το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο (ΔΑΔ), «Ο δημοσιογράφος που εργάζεται σε εμπόλεμη περιοχή θεωρείται πολιτικό πρόσωπο (civilian) και προστατεύεται – εκτός αν εμπλέκεται άμεσα σε εχθροπραξίες». Ορίζεται στα Αρθρα 51 & 79 του Πρωτοκόλλου Ι των Συμβάσεων της Γενεύης (1977). Η Σύμβαση της Γενεύης (του 1949) καλύπτει την προστασία των δημοσιογράφων κατά τη διάρκεια πολέμου στο Αρθρο 79 «Περί Προστασίας των δημοσιογράφων»: Η εσκεμμένη στοχοποίησή τους συνιστά σοβαρή παραβίαση του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου και είναι έγκλημα πολέμου.
Το τέταρτο πλαίσιο έχει να κάνει με αντιδράσεις διεθνών θεσμών. Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ/ICC) έχει τη δικαιοδοσία να διερευνήσει εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονία. Το γραφείο του εισαγγελέα του ΔΠΔ, Καρίμ Καν, επιβεβαιώνει ότι τα εγκλήματα κατά δημοσιογράφων, ιδιαίτερα μετά το 2023, περιλαμβάνονται επίσημα στην έρευνα για την κατάσταση στην Παλαιστίνη, δίνοντας προτεραιότητα και σε αυτές τις υποθέσεις. Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, χαρακτήρισε τους θανάτους δημοσιογράφων «απαράδεκτους» και ζήτησε την προστασία της ελευθερίας του Τύπου, την ελεύθερη πρόσβαση των δημοσιογράφων στη Γάζα και τον τερματισμό των αποκλεισμών που «πνίγουν την αλήθεια». Ο ΟΗΕ μέσω του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων εκφράζει ανησυχία για τα «εξαιρετικά υψηλά» ποσοστά θανάτου, τραυματισμού και κράτησης δημοσιογράφων στη Γάζα, παρά τις φέρουσες ενδείξεις «PRESS», γεγονός που φαινομενικά καταδεικνύει «εσκεμμένη στρατηγική» φίμωσης της διεθνούς ενημέρωσης.
Αραγε, ποιος θυμάται την εμβληματική Αμερικανίδα Μαρί Κατρίν Κόλβιν, την πολεμική ανταποκρίτρια της βρετανικής εφημερίδας The Sunday Times; «Η αποστολή μας είναι να μεταφέρουμε τις φρίκες του πολέμου με ακρίβεια και χωρίς προκατάληψη» είχε πει – σαν σε διαθήκη. Στις 22 Φεβρουαρίου 2012, και ενώ κάλυπτε την πολιορκία της Χομς, σκοτώθηκε σε στοχευμένη επίθεση των δυνάμεων του Ασαντ μαζί με τον Γάλλο βραβευμένο φωτορεπόρτερ Ρεμί Οσλίκ.
Ποιος εγκληματίας θα ήθελε να δει δημοσιευμένα τα κρίματά του; Κι όμως, οι θάνατοι των δημοσιογράφων δείχνουν πως οι σκοτωμένοι συνεχίζουν να υποστηρίζουν ότι «Αν σημαίνει κάτι η ελευθερία του Τύπου, αυτό είναι το δικαίωμα να λες στους ανθρώπους αυτό που δεν θέλουν να ακούσουν».
