Τελική λύση

Η κρίση στη Μ. Ανατολή και η γενοκτονία στη Γάζα έχουν οδηγήσει σε κινητοποίηση τη διεθνή κοινή γνώμη και σε απομόνωση το καθεστώς του Τελ Αβίβ για την ασύμμετρη αντίδραση στη Χαμάς. Το Ισραήλ ωστόσο προχωρά στην τελική φάση της εθνοκάθαρσης.

Παρακάμπτει κάθε κριτική που ασκούν ο ΟΗΕ, το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, η κοινή δήλωση 28 δυτικών χωρών. Δεν ακούει τις φωνές διαμαρτυρίας από τις οικογένειες των Ισραηλινών ομήρων. Ο Νετανιάχου και οι ακροδεξιοί σύμμαχοί του προχωρούν στην πιο ακραία επιλογή. Την εκδίωξη των Παλαιστινίων από τα ελάχιστα εδάφη τους. Η πρώτη εξήγηση για αυτή την εξέλιξη είναι η μιλιταριστική τρέλα του Τελ Αβίβ. Θυμίζω ότι ο Νετανιάχου και στην προηγουμένη διακυβέρνησή του ήταν σταθερά με τις πολεμικές επιλογές. Στο κλίμα του Αριέλ Σαρόν είχε πρωτοστατήσει για την επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003 και την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν ψάχνοντας για δήθεν σχέσεις του Ιράκ με την Αλ Κάιντα.

Στο τέλος βρέθηκε το παραμύθι για τα χημικά όπλα. Ο ιστός που συνδέει το καθεστώς του Τελ Αβίβ με τη συμμαχία των ΗΠΑ είναι η διαμεσολάβηση των εβραϊκών λόμπι στην Αμερική. Πολύ διαφωτιστικό είναι το βιβλίο «Το ισραηλινό λόμπι και η πολιτική των ΗΠΑ» (εκδόσεις Θύραθεν) όπου δύο σοβαροί Αμερικανοί πανεπιστημιακοί, ο Τζον Μίρσχαϊμερ και ο Στίβεν Ουόλτ, το 2006 περιγράφουν τις σχέσεις διαπλοκής που κατά βάση οδηγούν τις επιλογές των ΗΠΑ υπέρ των ισραηλινών σχεδίων. Από το βιβλίο διαφαίνεται ότι οι περισσότεροι Αμερικανοί πολιτικοί αποδέχονται να εφαρμόζουν τις σκληρές πολιτικές των συντηρητικών και των σιωνιστών του Τελ Αβίβ. Καθοριστικό ρόλο έχει το λόμπι AIPAC -Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων- το οποίο επηρεάζει το Κογκρέσο και διαμορφώνει καταστάσεις στα ΜΜΕ.

Στο επίκεντρο της επιθετικής γραμμής είναι ο ακροδεξιός σιωνισμός. Η θεωρία ότι η αναγέννηση του Ισραήλ αποτελεί εκπλήρωση βιβλικής προφητείας με εργαλείο την επεκτατική στρατηγική, υποστηρίζοντας ότι κάθε αντίθετη άποψη αντιβαίνει το θέλημα του Θεού. Πρόκειται για μια αντεστραμμένη εκδοχή του πολιτικού Ισλάμ και του φονταμενταλισμού.

Την ίδια εικόνα βιώνουμε αυτή την εποχή με την πίεση που ασκήθηκε στην αμερικανική κυβέρνηση Τραμπ για το ριψοκίνδυνο χτύπημα στο Ιράν.

Τα λόμπι έχουν ισχυρή θέση μέσα στην αμερικανική οικονομία. Από τις φαρμακευτικές εταιρείες και τη βιοτεχνολογία μέχρι τις τράπεζες και την πολεμική βιομηχανία. Είναι λοιπόν προφανές ότι αυτή η διαπλοκή αποτελεί τη βασική υποδομή της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ. Αυτή η συμμαχία αδιαφορεί για τον ΟΗΕ και τους διεθνείς οργανισμούς. Είναι μάλιστα τόσο υποκριτές γιατί σήμερα αμφισβητούν το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο -το οποίο καταγγέλλει τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου- ενώ είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν για τις συλλήψεις Μιλόσεβιτς και Κάρατζιτς στο πρόσφατο παρελθόν.

Τώρα η προπαγάνδα της πολεμικής μηχανής βρίσκεται σε ένα άλλο επίπεδο. Στη συκοφαντική δυσφήμηση κάθε κριτικής στο καθεστώς του Ισραήλ. Οπως λέει ο Μαρκ Μαζάουερ, «το να είναι κανείς σιωνιστής δεν του προκαλεί πολιτικά προβλήματα. Αλλά όποιος δηλώνει αντι-σιωνιστής γίνεται αυτόματα ευάλωτος στη μομφή του αντισημιτισμού». Το δόγμα αυτό γίνεται η αμυντική ασπίδα των ακροδεξιών Εβραίων. Θα τους υπενθυμίσουμε ότι ο Μπεν Γκουριόν είχε πει με τρομερή ειλικρίνεια πως «αν ήμουν Αραβας ηγέτης ποτέ δεν θα συνθηκολογούσα με το Ισραήλ. Τους έχουμε πάρει τη χώρα».

Ωστόσο οι θρησκόληπτοι ηγέτες του Τελ Αβίβ μαζί με τη συντηρητική Δεξιά προχωρούν χωρίς προσχήματα στην εθνοκάθαρση των Παλαιστινίων εδώ και πολλά χρόνια. Με στρατιωτικές επιχειρήσεις, με εποικισμό, με άγρια καταστολή και φυλακή για χιλιάδες Παλαιστίνιους αντιστασιακούς. Η 7η Οκτωβρίου με την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς σε βάρος αθώων νέων ανθρώπων δεν ήταν το σημείο εκκίνησης της κρίσης. Ηταν μια δραματική κορύφωση την οποία έστησε η εξτρεμιστική οργάνωση επενδύοντας στην οργή από τη συστηματική καταπίεση των φτωχών Παλαιστινίων.

Η Χαμάς επικράτησε στις εκλογές του 2006 αφού πριν ο Αριέλ Σαρόν δεν έδωσε κανένα έστω και μικρό αντάλλαγμα στις κρίσιμες διαπραγματεύσεις με τον Μαχμούτ Αμπάς και την Αλ Φατάχ, διευκολύνοντας τη νίκη της Χαμάς. Ας επιστρέψουμε όμως στο σήμερα. Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι είναι αδύνατον η πανίσχυρη Μοσάντ, η οποία είχε φτάσει στο επίπεδο να παγιδεύει την ενδοεπικοινωνία ηγετικών στελεχών της Χεζμπολάχ, να μην ήξερε το γιουρούσι από 50 μαχητές της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου. Που σημαίνει ότι οι στρατοκράτες του Ισραήλ άδραξαν την ευκαιρία για το μεγάλο μακελειό. Τώρα με τη στήριξη των ΗΠΑ και απέναντι τη διεθνή κοινή γνώμη θέλουν να φτάσουν στην «τελική λύση». Δεν είναι ίδιο το Ολοκαύτωμα με το δικό τους σφαγείο. Ο Χίτλερ, τον Ιανουάριο του 1942 από το προάστιο Βάνζεε έξω από το Βερολίνο, στο μυαλό του είχε την εξόντωση ανθρώπων. Ο Νετανιάχου λέει ότι θέλει την παλαιστινιακή γη, όχι την άμεση δολοφονία ανθρώπων. Ελα όμως που αυτοί οι άνθρωποι μένουν εκεί και μόνο με την εξόντωση θα φύγουν.

*Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝ.ΑΛΛ. και γραμματέα της κίνησης Ανανεωτική Αριστερά