Μηδενική ανοχή

Στις 6 Ιανουαρίου 2021 ένα έξαλλο πλήθος οπαδών του Τραμπ επιχείρησε να εμποδίσει την επικύρωση του αποτελέσματος των αμερικανικών προεδρικών εκλογών από το Κογκρέσο.

Εάν οι υποκινημένοι από τον ίδιο τον Τραμπ οπαδοί του πετύχαιναν τον στόχο τους, τότε το ενδεχόμενο εκτροπής από τη δημοκρατική ομαλότητα δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί.

Τεσσεράμισι χρόνια μετά, ο Τραμπ εξακολουθεί να παίζει με τη φωτιά με την πολιτική μηδενικής ανοχής στο κύμα ταραχών που έχει ξεσπάσει στην Καλιφόρνια λόγω της πολιτικής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης στο μεταναστευτικό.

Οταν ο Τραμπ αποστέλλει την Εθνοφρουρά χωρίς τη συγκατάθεση του κυβερνήτη της Καλιφόρνιας Νιούσομ, τον οποίο απειλεί να συλλάβει, τότε δεν υπάρχει «κίνδυνος εκτροπής» – για τον πολύ απλό λόγο ότι η εκτροπή έχει ήδη συντελεστεί.

Το μήνυμα από τον Λευκό Οίκο δεν επιδέχεται παρερμηνείες: η πολιτική μηδενικής ανοχής στην παράνομη μετανάστευση θα συνεχιστεί και θα ενταθεί όσο θα πλησιάζουν οι ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου του 2026.

Το μεταναστευτικό έχει εδώ και πολύ καιρό προκαλέσει έναν διχασμό στον Νότο και μια βίαιη ρητορική η οποία παραπέμπει στα χρόνια που προηγήθηκαν του εμφύλιου πολέμου τον 19ο αιώνα.

Δεν είναι μόνο ο Τραμπ που επενδύει στον διχασμό και στη μετωπική αντιπαράθεση.

Οταν ο κυβερνήτης του Τέξας διέτασσε την απέλαση παράτυπων μεταναστών όχι προς το Μεξικό αλλά προς Πολιτείες που ελέγχουν οι Δημοκρατικοί, το υπονοούμενο ήταν η απειλή απόσχισης από τις ΗΠΑ. Σε μια στιγμή γενικευμένης αναταραχής στη Δύση από την παγκοσμιοποίηση και την ανάδυση ενός πολυπολικού και πολυκεντρικού κόσμου, η μηδενική ανοχή του Τραμπ παραπέμπει σε κάποιον που προσπαθεί να ανάψει σπίρτα σε πυριτιδαποθήκη.

Η μεγάλη απειλή για την παγκόσμια κυριαρχία των ΗΠΑ δεν είναι ούτε η Κίνα ούτε πολύ περισσότερο η Ρωσία, αλλά η αδυναμία διατύπωσης ενός νέου αμερικανικού ονείρου.

Ο Τραμπ, με την εμπρηστική ρητορική της μηδενικής ανοχής, υπονομεύει εκ των πραγμάτων τον ηγετικό ρόλο της χώρας στις παγκόσμιες ισορροπίες.

Στη δεκαετία του ’70 ένα από τα κύρια θέματα συζήτησης ήταν το ερώτημα πόσους πολέμους μπορούν να διεξάγουν ταυτόχρονα οι ΗΠΑ.

Σήμερα το ερώτημα διατυπώνεται αλλιώς: αν μπορεί ο εσωτερικός διχασμός στις ΗΠΑ να συνυπάρξει με τον παγκόσμιο παρεμβατισμό της υπερδύναμης.