Πολύς θόρυβος ξέσπασε πρόσφατα από ένα κείμενο που τιτλοφορείται ΟΡΑΤΟΤΗΣ ΜΗΔΕΝ και καταφέρεται κατά του υπουργείου Πολιτισμού γιατί… δεν διαθέτει αρκετά χρήματα για να τα μοιράσουν μεταξύ τους (και πάλι) οι περίπου 50, 60, 70 γνωστοί και μη εξαιρετέοι διαπλεκόμενοι, που βλέπουν να χάνεται η τροφοδότρια αγελάδα (το πρώην Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου με το δημόσιο χρήμα) που τους συντηρούσε τόσα χρόνια.
Στην πραγματικότητα πρόκειται για μίαν απόπειρα νεκρανάστασης του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ, που οδήγησε (με κορύφωση την πολιτεία του κ. Γιατρομανωλάκη) στην απαξίωση του ελληνικού κινηματογράφου, τόσο στο εξωτερικό όσο και στον ίδιο τον τόπο. Και είναι αμφίβολο κατά πόσο οι 1.700 από τους 1.800 υπογράφοντες διάβασαν το μακροσκελές κείμενο και είναι ενήμεροι αν αυτό είναι γραμμένο και διατυπωμένο από σοβαρούς και ειδήμονες των πραγμάτων του κινηματογράφου ή από μια μικρή ομάδα που αποτελείται από μέλη της ψευτο-Ακαδημίας, της ΕΣΠΕΚ, του ΣΑΠΟΕ και κάποιων ακόμα διαπλεκομένων. Στην ουσία, πρόκειται για μιαν ακόμα διαστροφή του πρωταγόρειου «χρημάτων μέτρον άνθρωπος» σε «ανθρώπων μέτρον χρήμα», που οδήγησε στην απαξίωση όχι μόνο του σινεμά, αλλά και πολλών άλλων τομέων της τέχνης και της δημιουργίας. Διότι όλη αυτή η φλυαρία θα μπορούσε να συνοψισθεί στη φράση «θέλουμε κι άλλα λεφτά», χωρίς να γίνεται καμία αναφορά στις αιτίες του κακού – που χρήζει ριζικής αναθεώρησης:
1. ΘΕΣΜΟΙ Ζούμε ακόμα κάτω από το βάρος του (αναγνωρισμένα αποτυχημένου) νόμου Γερουλάνου τον οποίο μαγείρεψαν με λυσσώδεις και παρασκηνιακές διαδικασίες το 2009/2010 και που επιτρέπει κάθε είδους αυθαιρεσίες, διαστροφές και παρανομίες.
2. ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ Κανείς δεν έχει την υποχρέωση ν’ απολογηθεί για τη διαχείριση του δημοσίου χρήματος και η αποτυχία θεωρείται… φυσιολογική ανάπτυξη!
3. ΚΡΙΤΗΡΙΑ Δεν έχουν θεσπισθεί ακόμα αντικειμενικά κριτήρια για την επιλογή των επιδοτούμενων ταινιών και είναι περίπου 50 άνθρωποι που μετακινούνται στις διάφορες αρμόδιες επιτροπές, για να επιλέγουν (εναλλάξ) ο ένας τον άλλο.
4. ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ Στις θέσεις εξουσίας τοποθετούνται κατά κανόνα άσχετοι προς τον κινηματογράφο άνθρωποι, που κάθε φορά επιχειρούν να μάθουν από την αρχή τις διαδικασίες που πρέπει ν’ ακολουθήσουν.
Σ’ αυτό το σκοτεινό παρασκήνιο, γεννήθηκε η Ελληνική ψευτο-Ακαδημία Κινηματογράφου (την οποία εγκαταλείπουν τα μέλη της αλλά αυτή δεν ανακοινώνει τις επιστολές παραίτησής τους). Μ’ αυτό λειτούργησε και το ΕΚΚ για 14 χρόνια (2010-2024), με «διορισμένα» μέλη αυτής της ομάδας στα διοικητικά του συμβούλια, προέδρους, γενικούς διευθυντές, οι οποίοι ασέλγησαν με τον πιο σκαιό τρόπο στο κουφάρι του ΕΚΚ καθιστώντας το εντελώς ανυπόληπτο.
Στα 14 χρόνια λειτουργίας του ΕΚΚ, άλλαξε τουλάχιστον 8 προέδρους, 6 γενικούς διευθυντές, πάνω από 70 μέλη του Δ.Σ. του, από τους οποίους ουδείς εξέτισε την τριετή θητεία του. Ξεχνούν οι υποκινητές συλλογής υπογραφών ότι πολλοί από αυτούς αποπέμφθηκαν ατιμωτικά από υπουργούς Πολιτισμού για διοικητικά και οικονομικά σκάνδαλα από το ΕΚΚ. Και παραλείπουν φυσικά ν’ αναφερθούν στις πολλές εκατοντάδες σελίδες των πορισμάτων που κατάρτισαν οι επιθεωρητές Δημόσιας Διοίκησης και οι ορκωτοί λογιστές και πως η Εισαγγελία εδώ και μήνες καλεί στελέχη του πρώην ΕΚΚ/νυν ΕΚΚΟΜΕΔ ν’ απαντήσουν πώς προέκυψαν αυτά τα σκάνδαλα ετών, που δεν έχουν παραγραφεί.
Θα μπορούσα να συνεχίσω για πολύ ακόμα, αλλά πρέπει να προχωρήσω σε μιαν ιστορικά τεκμηριωμένη πρόταση για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή:
Ολα ξεκίνησαν το 1956, με ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΤΑΙΝΙΑ, που ξύπνησε το ενδιαφέρον του κράτους αλλά και των νεότερων κινηματογραφιστών να «μπουν στο παιχνίδι» και να διαμορφώσουν το πλαίσιο στο οποίο θ’ αναπτυσσόταν ο ελληνικός κινηματογράφος.
Ο νόμος του Νικολάου Μάρτη του 1961 είναι αυτός που καθιέρωσε τον όρο της «τέχνης του κινηματογράφου», βοηθώντας συγχρόνως την ανάπτυξη του «εμπορικού» λεγόμενου κινηματογράφου.
Συγχρόνως άνοιξε τον δρόμο στη νεότερη γενιά για τη γέννηση και ανάπτυξη του νέου ελληνικού κινηματογράφου, που έσωσε την τιμή και το γόητρο του ελληνικού κινηματογράφου, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Σήμερα μπορούμε να πούμε άνετα πως αυτός ο νόμος υπήρξε ο πιο πετυχημένος στην Ιστορία, που πέτυχε (μαζί με την αναθεώρηση του 1973) σε μεγάλο βαθμό τους σκοπούς του.
Και φυσικά, πίσω απ’ όλα αυτά, πρέπει ν’ αναγνωρίσουμε την ώθηση προς την αναζήτηση της ποιότητας, στη μία και μοναδική ταινία που τα προκάλεσε όλα αυτά, τον ΔΡΑΚΟ του Νίκου Κούνδουρου. Και πρέπει να θυμηθούμε πως τόσο ο «Δράκος» όσο και άλλες σημαντικές ταινίες της εποχής έγιναν χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση ή ενίσχυση και οφείλονταν στη μανιακή προσήλωση των κινηματογραφιστών στην ίδια την ανάπτυξη του ελληνικού κινηματογράφου.
Παράλληλα, με την πρωτοβουλία του μεγιστάνα, τότε προέδρου της 20th Century Fox Σπύρου Σκούρα, ξεκίνησε η πρώτη προσπάθεια προσέλκυσης ξένων κεφαλαίων, με την προοπτική της δημιουργίας μιας ελληνικής Cinecitta. Δυστυχώς προέκυψε η Cleopatra και το σχέδιο εγκαταλείφθηκε. Ομως είναι από τότε που άρχισαν να εισρέουν (έστω και σποραδικά) οι ξένες παραγωγές, χωρίς να υπάρχει ακόμα ούτε ΕΚΟΜΕ ούτε Tax rebate.
Πολύ νερό κύλησε από τότε, και ο σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να ξαναγράψει την Ιστορία από την αρχή. Ομως πρέπει να δεχτούμε πως η πρώτη «σύγκρουση» στην οποία –άθελά του ίσως– ενεπλάκη ο υφυπουργός Πολιτισμού κ. Ιάσων Φωτήλας προκάλεσε την έξαλλη αντίδραση των χρονίως διαπλεκομένων («πέσαν οι μάσκες», θα λέγαμε λαϊκά) και αποκάλυψε τη μανιακή εμμονή των 50 (περίπου) μονίμως ευνοουμένων και τον πανικό τους απέναντι στη διαφαινόμενη διακοπή της ανεξέλεγκτης τροφοδοσίας του.
Ας ελπίσουμε πως τώρα πια, κάποιοι –σχετικοί με τον κινηματογράφο– θ’ ασχοληθούν με την ουσία των πραγμάτων και δεν θ’ αφήσουν να συνεχίζεται η ασυδοσία των ανικάνων. Διότι ούτε και στη σημερινή διοίκηση του ΕΚΚΟΜΕΔ φαίνεται να έχουν διδαχτεί από τα λάθη του παρελθόντος, καθώς δεν υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος στο Δ.Σ. του νέου συγχωνευμένου οργανισμού που να γνωρίζει τα της τέχνης και της πρακτικής του κινηματογράφου, πράγμα πρωτάκουστο για τα παγκόσμια δεδομένα.
Οι επιτροπές αξιολογητών-readers ορίζονται με αδιαφανείς διαδικασίες, με απευθείας αναθέσεις και χωρίς κάποια δημόσια προκήρυξη των απαιτούμενων προσόντων.
Ομως συμπερασματικά για να κλείσουμε αυτό το σημείωμα θα πρέπει να συνδέσουμε αυτή την ομάδα των 50, 60, 70 γνωστών και μη εξαιρετέων διαπλεκομένων με την από αυτούς υποκινούμενη συλλογή των 1.800 + υπογραφών, αλλά και με τις εκάστοτε διοικήσεις του πρώην ΕΚΟΜΕ/νυν ΕΚΚΟΜΕΔ. Και ν’ αναρωτηθούμε γιατί αυτοί οι ίδιοι που αποτελούν την ομάδα που πριν από 1,5 χρόνο συνδιαμόρφωσαν με τη σημερινή διοίκηση τον καταστατικό νόμο του νέου οργανισμού «τα πήγαιναν μια χαρά», και τώρα ξαφνικά φωνασκούν γιατί… απλά και μόνο δεν τους διατίθενται αρκετά χρήματα για να συνεχίσουν το ευαγές έργο τους…
Αυτό –και άλλα φυσικά– μας επιτρέπει να αναρωτηθούμε μήπως καταπατήθηκαν κάποιες άτυπες συμφωνίες που είχαν γίνει κάτω από το τραπέζι; Τα γνωρίζει όλα αυτά το ΥΠΠΟ που εποπτεύει τον νέο οργανισμό ΕΚΚΟΜΕΔ και που δυστυχώς κληρονόμησε ένα χρέος € 300.000.000 το οποίο εποπτευόταν από το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης (2018-2024) μέχρι τη συγχώνευσή του με το ΕΚΚ το 2024;
Μήπως ο καβγάς γίνεται για το πάπλωμα για άλλη μία φορά; Ας ερωτηθούν από το υπουργείο οι σημαντικοί παραγωγοί –και άλλοι παράγοντες– που δεν υπέγραψαν το εν λόγω κείμενο. Μήπως κάποιοι απ’ αυτούς τυγχάνουν προνομιακής μεταχείρισης από τη διοίκηση του ΕΚΚΟΜΕΔ; Υπάρχουν και άλλοι λόγοι; Σε τι ακριβώς έγκειται η διάσταση απόψεων των μεν με τους δε;
Και πώς εξηγείται το εκβιαστικό τελεσίγραφο εκείνων που υπογράφουν; Μήπως κάτω από τις γραμμές οι 50, 60, 70 γνωστοί και μη εξαιρετέοι διαπλεκόμενοι προσπαθούν στην πραγματικότητα να πάρουν πίσω τα προηγούμενα «προνόμια» οικονομικής φύσεως και να θέσουν υπό τον αποκλειστικό τους έλεγχο το νέο «μαγαζί», όπως έκαναν και παλιά με το ΕΚΚ;
Οσο για τους πόρους που διαχειρίζεται το ΕΚΚΟΜΕΔ για τη χρηματοδότηση του cash rebate, κάποιοι προέρχονται από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ΠΔΕ του υπουργείου Ανάπτυξης και άλλοι από το ΕΣΠΑ της Ε.Ε. και ανήκουν στη δικαιοδοσία της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αντέχει η χώρα άλλο ένα σκάνδαλο ευρωπαϊκών διαστάσεων τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ, που θα μας διαπομπεύσει ακόμα περισσότερο από ό,τι μέχρι τώρα;
Γιατί σκάνδαλο υπάρχει, και δεν διαφαίνεται στο βάθος κανένας… δράκος για να μας σώσει!
