Αιώνας σοσιαλιστικών επαναστάσεων, αλλά και εθνικής αυτοδιάθεσης υπήρξε ο εικοστός. Η ίδρυση του ΟΗΕ ως επιστέγασμα της αντιφασιστικής νίκης στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο συνέβαλε καθοριστικά στην κατάργηση της αποικιοκρατίας.
Δεκαετίες κράτησε η διαδικασία αυτή, που σχεδόν ολοκληρώθηκε με την Επανάσταση των Γαριφάλων στην Πορτογαλία, η οποία αποχώρησε από τις Μοζαμβίκη, Αγκόλα και Γουινέα Μπισάου, καθώς και το Πράσινο Ακρωτήριο (Cabo Verde), πατρίδα της σπουδαίας τραγουδίστριας Σεζάρια Εβόρα, πολύ αγαπητής στην Ελλάδα.
Μεταγενέστερα, αποδόθηκε και το Μακάο στην Κίνα, που επανέκτησε και το Χονγκ Κονγκ με την εκχώρηση της Βρετανίας, υπό τον βολικό και για την Κίνα όρο να διατηρηθεί το καπιταλιστικό του σύστημα στο πλαίσιο της φόρμουλας «ένα κράτος, δύο συστήματα».
Κατάφωρα αδικημένα του εικοστού αιώνα δύο έθνη, των Παλαιστινίων και των Κούρδων. Οι πρώτοι, ωστόσο, μετέχουν ήδη στον ΟΗΕ με την ιδιότητα του κράτους-παρατηρητή, σύμφωνα με απόφαση της Γ.Σ. το 2013, την οποία εξασφάλισε η υπό τον πρόεδρο Αμπάς Παλαιστινιακή Αρχή, όχι βέβαια η Χαμάς που θέλει να διαλύσει το κράτος του Ισραήλ. Αν είναι δυνατόν!
Οι Κούρδοι υφίστανται εθνικά σε τέσσερις χώρες, Ιράν, Ιράκ, Τουρκία, Συρία, άρα κατέστη πολύ δύσκολη έως αδύνατη η ένωσή τους εντός ενός κράτους-έθνους, έστω και αν πολλοί στην Ελλάδα –«τουρκοφάγοι» κυρίως– φαντασιώνονται μια τέτοια εξέλιξη. Επομένως, δεν εξέπληξε η απόφαση του εθνικού ηγέτη των Κούρδων Αμπντουλάχ Οτσαλάν, έγκλειστου από το 1999 σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στο νησάκι Ιμραλί, απέναντι από τα Μουδανιά, να ζητήσει από το ΡΚΚ να καταθέσει τα όπλα και να αυτοδιαλυθεί, όπως και συνέβη.
Την ίδια ώρα, το αποκαλούμενο Ιρακινό Κουρδιστάν μετέχει ως ομόσπονδη δημοκρατία στο Ιράκ, στη δε πολυπολιτισμική και πολυεθνική Συρία, οι Κούρδοι έχουν δώσει μαθήματα δημοκρατίας, αποκέντρωσης και ισότητας των φύλων στην περιοχή της Ροζάβα, με κύρια πολιτική δύναμη τη Δημοκρατική Ενωση (PYD), με γραφεία και στην Αθήνα. Το κόμμα αυτό κρατά ένα από τα κλειδιά για την ενότητα και τη δημοκρατική εξέλιξη της Συρίας στη μετά τον Ασαντ εποχή, προτείνοντας ομοσπονδιακή κρατική δομή και αναγνώριση των θρησκευτικών και εθνικών ταυτοτήτων εντός της χώρας.
Οδυνηρή η εμπειρία του υποτιθέμενου «αραβικού σοσιαλισμού» τύπου Μπάαθ τόσο στο Ιράκ όσο και στη Συρία, με τον οποίο, δυστυχώς, συμμάχησε και η Σοβιετική Ενωση. Συνιστώ, λοιπόν, και σε κάποιους Ελληνες αριστερούς να μη θρηνούν την προδιαγεγραμμένη πτώση του καθεστώτος Ασαντ, ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια εμφυλίου που το ίδιο ξεκίνησε το 2011. Ηδη χιλιάδες πρόσφυγες από τα πολλά εκατομμύρια επιστρέφουν για την ανοικοδόμηση της χώρας, την οποία πρέπει να βοηθήσει η Ε.Ε. και η Ελλάδα.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
