Τι θα κάνουν οι ΗΠΑ στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Χάγη;
Θα προσυπογράψουν ένα κείμενο που θα εξασφαλίζει τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή ενότητας με κίνδυνο αυτοακύρωσης της στροφής που έχουν ολοκληρώσει απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία;
Η εναλλακτική επιλογή δεν είναι άλλη από την ανοιχτή δημόσια αντιπαράθεση στη Χάγη, μια σύγκρουση που θα είναι σταθμός στην ιστορία της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Τα όσα συμβαίνουν σήμερα είναι η συνέχεια στην εναλλαγή ρόλων μεταξύ ΗΠΑ και Ε.Ε. απέναντι στην Ουκρανία.
Η πρώτη αντιπαράθεση σε επίπεδο κορυφής κατεγράφη στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι την άνοιξη του 2008, όταν ο Σαρκοζί και η Μέρκελ έβαλαν βέτο στην πρόταση Μπους για ένταξη της Ουκρανίας.
Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε ένα πρωτοφανές στα ιστορικά χρονικά παράδοξο.
Σε έναν πόλεμο ΝΑΤΟ-Ρωσίας οι ΗΠΑ φαίνεται να αποδέχονται σχεδόν πλήρως τους όρους της Μόσχας για τον τερματισμό της σύγκρουσης.
Την ίδια στιγμή, με πρωτοβουλία του Μακρόν έχει σχηματιστεί μια ομάδα πρόθυμων κρατών-μελών που στηρίζει την προσπάθεια του Κιέβου να μειώσει το κόστος των απαιτήσεων της Μόσχας.
Στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (1947-1991) οι περισσότερες θερμές εμπλοκές κατέληγαν στη φόρμουλα της παγωμένης σύγκρουσης.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Κορέα, που μετά τον ανηλεή πόλεμο Βορρά-Νότου μεταξύ 1950-53 μπήκε σε καθεστώς παγωμένης σύγκρουσης.
Για περίπου μισό αιώνα δεν υπήρχαν τερματισμοί πολέμων με νικητές και ηττημένους, δεν υπήρχαν de jure αλλαγές συνόρων και, πολύ περισσότερο, συνθήκες ειρήνης.
Στην Ευρώπη του 19ου αιώνα καταγράφηκε μια παρατεταμένη περίοδος χωρίς γενικευμένη πολεμική ανάφλεξη για εκατό χρόνια, από το Συνέδριο της Βιέννης το 1815 μέχρι την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα εκτυλίχθηκαν αμέτρητες τοπικές και οριοθετημένες πολεμικές συγκρούσεις.
Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-56) ήταν η προσπάθεια της Βρετανίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας να ανακόψουν την κάθοδο της Ρωσίας προς τον Νότο, ο πόλεμος της Βόρειας Ιταλίας και της Γαλλίας το 1859 εναντίον της Αυστρίας και, τέλος, ο πόλεμος Γαλλίας-Πρωσίας το 1870-71.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία κατέδειξε ότι ήταν μια οριοθετημένη και χορογραφημένη σύγκρουση, στο πλαίσιο της οποίας σημειώνονται νέες στοχεύσεις, συγκροτούνται νέες συμμαχίες και προκύπτουν νέες αντιπαλότητες.
Τούτων λεχθέντων, είναι βέβαιο ότι οι πρόθυμοι για περαιτέρω εμπλοκή ούτε μπορούν ούτε θέλουν ρήξη με τον Τραμπ.
