Οι δημόσιοι υπάλληλοι (Δ.Υ.) και οι συνταξιούχοι δεν μπορεί να ζητούν τον 13ο-14ο μισθό, που τους έχει περικοπεί εδώ και αρκετά χρόνια! Επειδή, όπως είπε ο πρωθυπουργός, οι αυξήσεις που έχουν δοθεί στους Δ.Υ. από το 2023 έως σήμερα είναι 22 τον αριθμό, δηλαδή έχουν λάβει μέχρι σήμερα 1,3 μισθούς, που σημαίνει ότι ο 13ος μισθός έχει ήδη δοθεί και τα επόμενα χρόνια, χωρίς να διευκρινίσει σε πόσα, θα δοθεί και ο 14ος!
Το ερώτημα είναι πώς γίνεται να μας έχουν ταράξει στις αυξήσεις και να μην το έχουμε πάρει χαμπάρι. Είναι δυνατόν να μην έχουμε καταλάβει ως Δ.Υ. το τσουνάμι των αυξήσεων; Επίσης, μετά από τόσες πολλές αυξήσεις, πώς γίνεται να παίρνουμε λιγότερα απ’ ό,τι το 2009; Η απάντηση είναι μία: με τα ψίχουλα η χασούρα από τις περικοπές και από την ακρίβεια δεν ισοφαρίζεται! Πέραν του ότι διαχρονικά άλλο πράγμα είναι οι αυξήσεις και άλλο ο 13ος-14ος μισθός.
Ομως είχαμε και δηλώσεις από τον νέο «τσάρο» της οικονομίας, που δήλωσε ούτε λίγο-ούτε πολύ ότι ο 13ος και ο 14ος μισθός δεν μπορούν να δοθούν, όχι μόνο επειδή δεν υπάρχουν τα χρήματα, αλλά και να υπήρχαν, δεν θα δίνονταν για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης! Δεν μπορεί να τα παίρνουν μερικοί εργαζόμενοι και οι υπόλοιποι όχι! Πέραν του γεγονότος ότι κάτι τέτοιο δεν υφίσταται σε καμιά περίπτωση, επειδή πρόκειται για οφειλή που είχε αφαιρεθεί βιαίως στο παρελθόν… και όχι μόνο. Επίσης αναρωτιέμαι: πώς δεν μας είπε ο υπουργός ότι είναι και υπέρ της αταξικής κοινωνίας;
Κατά την άποψή μου η άρνηση αυτή αποτελεί μια κλασική αντίδραση του συστήματος, που επιτρέπει μικρότερες δυνατότητες επίλυσης των προβλημάτων από εκείνες που χρειάζονται, προκειμένου να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητά του. Ετσι διατηρεί τις ισορροπίες του και τον έλεγχο, διατηρώντας κάποιες παραμέτρους και ταυτόχρονα τροποποιώντας κάποιες άλλες. Τούτο μεταφράζεται σε αυξήσεις και γενικότερα χρηματοδοτήσεις πλευρών της οικονομίας που του παρέχουν στήριξη. Το δε γεγονός θα δικαιολογηθεί με την επίκληση της δημιουργίας ανάπτυξης, της καταπολέμησης της ανεργίας, της φτώχειας κ.λπ. κ.λπ. Ο 13ος και ο 14ος μισθός δεν θα δοθούν, αλλά κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που χρειάζεται, ώστε να καμφθούν ώς έναν βαθμό οι αντιδράσεις μερίδας του κόσμου. Με έναν τέτοιο τρόπο εξασφαλίζει και τη διατήρησή του.
Το ζήτημα είναι η κοινωνία να μην τσιμπήσει και να μην παρασυρθεί από τις κυβερνητικές-συστημικές θεωριολογίες και την προπαγάνδα των μέσων που το στηρίζουν.
*Εκπαιδευτικός, αντιπρόεδρος Δ.Σ. Β´ ΕΛΜΕ Κορινθίας, τακτικός αιρετός εκπρόσωπος καθηγητών ΔΕ στο Υπηρεσιακό Συμβούλιο ν. Κορινθίας
