Αν θέλεις να σε σέβονται, πρέπει πρώτα εσύ να σέβεσαι τον εαυτό σου
Kλεάνθης ο Άσσιος
Καθώς η Lady Hope γυρόφερνε μέσα στο σαλόνι του διαμερίσματος της, είδε με την άκρη του ματιού της δύο φωτογραφίες πάνω στo μαύρο σύνθετο: μια έγχρωμη καινούρια που απεικόνιζε ένα τοπίο χωρίς την παρουσία κανενός ανθρώπου και μια παλιά ασπρόμαυρη, στην οποία δέσποζε μια επιβλητική ανθρώπινη φιγούρα χωρίς να μπορεί να διακρίνει κάποιος το τοπίο στο οποίο βρισκόταν…
Χαμογέλασε, σκεπτόμενη πόσο εύκολα καταχωνιάζονται στις ντουλάπες της λήθης οι άνθρωποι, αλλά και πόσο δύσκολα θυμόμαστε σε κάθε νέα αρχή το τι έχει γίνει προηγουμένως.
Αμέσως, κατέφυγε στο αγαπημένο της τετράδιο…
[… Υπάρχουν, ειδικά στο ποδόσφαιρο, άνθρωποι που είναι “καταδικασμένοι” να “πετύχουν”. Όλα τα βλέμματα, και τα πιο αδιάκριτα και τα πιο συνετά, είναι “καρφωμένα” πάνω τους. Χωρίς οι ίδιοι -οι συντριπτικά περισσότεροι- να το επιθυμούν, βαφτίζονται ως οι “Μεσσίες” που είναι νομοτελειακά “αυτονόητο” πως πρέπει να οδηγήσουν το όλο εγχείρημα στη “Γη της Επαγγελίας”.
Xωρίς αυτοί που έχουν τις απαιτήσεις αυτές να συνειδητοποιούν -παρασυρμένοι από τη ζέση και την αδημονία- πως για μια ποδοσφαιρική ομάδα όλα είναι ένα διαρκές ρίσκο που καθορίζεται όχι μόνο από τις εσωτερικές δυνατότητες, αλλά και από έντονους εξωγενείς παράγοντες (το επίπεδο των άλλων ομάδων, το παρασκήνιο και τη σημαίνουσα παραεργασία του, την τύχη, κοκ).
Προπονητές. Τα “αιώνια θύματα” του άτυπου κανόνα πως είναι πολύ πιο εύκολο να διώξεις τον έναν, παρά τους 22. Τυχεροί εκείνοι που εμπνέουν “πίστωση χρόνου”, ακόμα πιο τυχεροί εκείνοι που αξιολογούνται από πραγματικούς γνώστες των συνολικών ιδιαιτεροτήτων του αθλήματος. Τα πράγματα εύκολα μπορεί να στραβώσουν -χωρίς καν να υπάρχει σοβαρός λόγος. Ένα είδος ιδιότυπων επαγγελματικών σχέσεων σε εφαρμογή, σε χωροχρόνους που τα “άσπρα μαντίλια” αποκτούν χρωματιστούς λεκέδες…
Ο προπονητής που είναι ικανός εξαρχής να θέσει τον πήχη στα μέτρα του εφικτού, θα τον περάσει μαζί με τα “παιδιά” του… Οι διαψεύσεις οι μεγάλες, συνήθως, “φλερτάρουν” με την πραγματικότητα, εκεί που δεν κατανοήθηκαν έγκαιρα όλες οι “κανονικές συνθήκες του περιβάλλοντος”, που συνέβησαν υπερεκτιμήσεις και ατομικές δυσλειτουργίες… Έτσι, θα γίνεται πάντα…]
Η Lady Hope άρχισε να σκιτσάρει… Σε 10 λεπτά είχε ολοκληρώσει το σύντομο έργο της: ένας άδειος προπονητικός πάγκος που πάνω του είχε μια «χειροβομβίδα».
Ήθελε να σχηματίσει και ένα υποβολιμαίο χέρι που θα επιχειρούσε να την «απασφαλίσει», αλλά δεν το έπραξε.
Από σεβασμό στους πραγματικούς πρωταγωνιστές… Σε αυτούς που πρέπει να κρίνονται για το έργο τους εν τέλει, και όχι για ασύμμετρες επικοινωνιακές ανάγκες που «βαφτίζουν το ψάρι κρέας»…
-320x213.jpg)
